Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

μας έπεσε !!!

ουάου... τα πρώτα μας λεφτά από τη συγγραφική... θα αγοράσω ξύστρα ! είμαι τόσο ευτυχισμένος...
σας φιλώ
Μάνος Μολυβάκης

ευχολόγιον 2011


Εύχομαι το 2011, και όχι μόνο βέβαια, να χαίρεις άκρας υγείας. Κλισέ θα μου πεις αλλά όχι  τυχαία. Να έχεις γύρω σου φίλους, φίλους με τους οποίους να μπορείς να μοιράζεσαι τη χαρά, τη λύπη αλλά και να μπορείς ελεύθερα να δείχνεις τον κακό σου εαυτό και αντιστρόφως. Η νέα χρονιά να φέρει ταξίδια, εμπειρίες και λιγότερους συμβιβασμούς/καταναγκασμούς (όπως μας προβλημάτισε ο Μιχάλης), γιατί τα χρόνια περνάνε. Στον κόσμο γενικά εύχομαι να κυριαρχεί η ανάγκη για δημιουργία, για αληθινή επικοινωνία, και όχι αυτή η μανία της κατανάλωσης, η προστυχιά, ο εγωκεντρισμός, η μεγαλομανία (άνευ ουσίας συνήθως). Θέλω νέες ιδέες, νέα πρόσωπα στην πολιτική ζωή – λιγότερη γκρίνια.
Σε προσωπικό επίπεδο δεν θέλω ηττοπάθεια και αναποφασιστικότητα. Θέλω να ξεπεράσω το παρελθόν, να ζω έντονα το παρόν και να τολμήσω για το μέλλον.

Να περάσεις πολύ όμορφα τις γιορτές αυτές, όπως εσύ θα ήθελες.
Καλά Χριστούγεννα λοιπόν και Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος.

Μαρία Σκουντούρογλου


  φέτος από μια χαραμάδα σου, 
που επίτηδες για αυτό θα αφήσεις..
 είθε να έλθει μια ευχή που 'χε το δρόμο χάσει.
  για να τη ζήσεις, και να σε συναρπάσει.

περικλής 


To ταξίδι σου στο χρόνο που έρχεται να 'ναι γεμάτο ευχάριστες εμπειρίες. Να έχεις ούριο άνεμο. Καλοτάξιδο !

Να αγγίξεις το όνειρό σου...
Βραβείο Αναγνωστών 2010/Το κοινό επέλεξε «Όπως ήθελα να ζήσω», της Ελένης Πριοβόλου
Πέμπτη, 09 Δεκέμβριος 2010
Βραβείο Αναγνωστών 2010 Το κοινό επέλεξε «Όπως ήθελα να ζήσω», της Ελένης Πριοβόλου

Δεξιά: Η διευθύντρια του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) κα Κατρίν Βελισσάρη απονέμει στη φετινή νικήτρια κα Ελένη Πριοβόλου το Βραβείο Αναγνωστών 2010.Αριστερά: Ο εκδότης του βραβευμένου βιβλίου «Όπως ήθελα να ζήσω» κ. Θανάσης Καστανιώτης στην εκδήλωση για την ανακοίνωση του Βραβείου Αναγνωστών 2010 που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 8/12/2010 στο εστιατόριο του Μουσείου της Ακρόπολης.

Το Βραβείο Αναγνωστών 2010 απονέμεται στο βιβλίο «Όπως ήθελα να ζήσω» της Ελένης Πριοβόλου (Εκδόσεις Καστανιώτη). Πρόκειται για ένα απολαυστικό μυθιστόρημα που μας μεταφέρει στην Αθήνα των τελών του 19ου αιώνα, μια εποχή έντονου πολιτικού κλίματος αλλά και παθών σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο ώστε να "φέρνει το άρωμα" της σημερινής πραγματικότητας στον αναγνώστη του.
Ο διαγωνισμός διοργανώνεται από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) για έκτη χρονιά. Είναι ένα μοναδικό βραβείο στα ελληνικά δεδομένα αφού προκύπτει αποκλειστικά από τους ίδιους τους αναγνώστες, ξεκινώντας από τα μέλη των Λεσχών Ανάγνωσης (που αποφασίζουν για τη «βραχεία λίστα») και δίνοντας τη σκυτάλη στο ευρύ κοινό το οποίο ψηφίζει με sms: ένα βραβείο που έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των βιβλιόφιλων και επιβραβεύει τα μυθιστορήματα που «φορούν» την κόκκινη κορδέλα.
Η ανακοίνωση της φετινής νικήτριας έγινε την Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010 σε ζωντανή σύνδεση με την καθημερινή ενημερωτική εκπομπή «Συμβαίνει τώρα» της ΝΕΤ. Παράλληλα, στις 8.00 το βράδυ της ίδιας ημέρας η δημοσιογράφος Έλενα Διάκου θα παρουσιάσει την Ελένη Πριοβόλου στην εκπομπή «Ημερολόγια καταστρώματος» του Δεύτερου Προγράμματος της ΕΡΑ.
Το ΕΚΕΒΙ θα απονείμει το βραβείο (έργο του εικαστικού Διαμαντή Αϊδίνη) σε εκδήλωση που θα οργανώσουν οι Εκδόσεις Καστανιώτη τις προσεχείς ημέρες. (Η ημερομηνία θα ανακοινωθεί σύντομα).
Με το Βραβείο Αναγνωστών έχουν τιμηθεί τα βιβλία:
-το 2009 «Ιμαρέτ», του Γιάννη Καλπούζου, -το 2008 «Όλα σου τα ‘μαθα μα ξέχασα μια λέξη» του Δημήτρη Μπουραντά, -το 2007 «Ο κύριος Επισκοπάκης» του Ανδρέα Μήτσου, -το 2006 «Αμίλητα βαθιά νερά», της Ρέας Γαλανάκη, -το 2005 «Η μέθοδος της Ορλεάνης» της Ευγενίας Φακίνου.
Σημειώνουμε ότι με την ψήφο τους οι αναγνώστες συμμετείχαν κατά 50% στο τελικό αποτέλεσμα ενώ το υπόλοιπο 50% βγήκε από τις ψήφους που έχουν ήδη δώσει τα μέλη Λεσχών Ανάγνωσης από τις 280 που λειτουργούν σ’ όλη την Ελλάδα και την Κύπρο.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ / DECEMBER 2010 
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ / HELLENIC MINISTRY OF CULTURE AND TOURISM
ΚΡΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ / STATE MUSEUM OF CONTEMPORARY ART   


Το ΚΜΣΤ επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού / The SMCA is funded by the Hellenic Ministry of Culture and Tourism

Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης –Συλλογή Κωστάκη
State Museum of Contemporary Art- Costakis collection
Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας
Public Relations and Communication Department
 [t] +30 2310 589152 & 140 [f] +30 2310 589210
Σε περίπτωση που δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημέρωση από το ΚΜΣΤ, παρακαλούμε ενημερώστε μας σχετικά σε αυτό το email
If you do not wish to receive newsletters from the SMCA, please reply to this email.
P  Please consider the environment before printing this e-mail


Στο café της χαμένης νιότης του Patrick Modiano

  Στο Παρίσι της δεκαετίας του ’60  μια γυναίκα εξαφανίζεται. 4 άντρες παίρνουν διαδοχικά το νήμα της αφήγησης και σκιτσάρουν το πορτρέτο της. Οι 4 αυτοί “μάρτυρες” ή  “επιζώντες” ελάχιστα γνώριζαν την ηρωίδα. Ο πρώτος  την συναντούσε τακτικά σ΄ ένα από τα συνηθισμένα café της πόλης, ένας φοιτητής την συναναστράφηκε κάποιο φεγγάρι,  ο σύζυγος την ερωτεύτηκε και την παντρεύτηκε αλλά ο γάμος δεν αύξησε την οικειότητα και ο ντετέκτιβ έφτασε κοντά στα ίχνη της και ηθελημένα τα άφησε να σβηστούν.
Η Λουκί ή αλλιώς Ζακλίν με τη σειρά της αυτοσυστήνεται. Δεν δίνει την εκδοχή της για την εξαφάνιση, καταθέτει ή μάλλον σημειώνει στα γρήγορα μερικά βιογραφικά στοιχεία που συμβάλουν μερικώς στην κατανόηση της ιδιοσυγκρασίας της.

Το βιβλίο του Μοντιανό δεν έχει ήρωες, ούτε αντί- ήρωες.  Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, είναι αυτοί που προσπερνούμε στις σκάλες του μετρό, είναι οι θαμώνες των καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας- τότε που ακόμα εκείνα ήταν πνιγμένα στον καπνό, είναι αυτοί που ζορίζονται και κρατιούνται στη ζωή από την φυγόκεντρο δύναμη της.   Στην πραγματικότητα αυτοί δεν είναι πιο φευγάτοι, πιο λοξοί ή πιο σαλεμένοι από πολλούς αλλά σπάνια οι συγγραφείς μεταμορφώνουν το ευτελές σε γραμμένες σελίδες. Οι ζωγράφοι ή οι φωτογράφοι ναι, το κάνουν.  Η Λουκί ή όποιος αλλιώς την έχει ονομάσει ο καθένας, είναι ένα πρόσωπο πίσω πλάνου. Ζωγραφισμένη με ευκρίνεια σε προφίλ ή τρία τέταρτα πάντως σίγουρα στο πίσω πλάνο, σχεδόν στο φόντο ενός πίνακα. Σε μια φωτογραφία αυτό το πρόσωπο θα ήταν θολό, κουνημένο ή φλου χωρίς αυτό όμως να μειώνει την πραγματικότητά της. Υπάρχει` κι ας φαίνεται κάθε φορά μόνο ένα τμήμα από το πρόσωπό της, κι ας αποκαλύπτεται σιγά σιγά- αν και ποτέ εντελώς- η προσωπικότητά της. Ο Μοντιανό δημιουργεί μια γυναικεία φιγούρα με ελάχιστα υλικά, πλάθει δια της αφαίρεσης. Σκιτσάρει και σβήνει παράλληλα δεν αφήνει όμως τη φιγούρα ανολοκλήρωτη. Αυτό είναι άλλωστε το  ζητούμενο, όχι η αναζήτηση των αιτιών της εξαφάνισης αλλά η καταγραφή θραυσμάτων που άφησε στο πέρασμά της. Δεν ξέρω αν η Λουκί είναι μια γυναίκα μοιραία, είναι όμως σίγουρα μια γυναίκα φευγαλέα και αυτό προσθέτει στο μυστήριο της ύπαρξής της.
Το Παρίσι, η πόλη όπου η πρωταγωνίστρια τριγυρνάει, παίζει κυρίαρχο ρόλο στην ατμόσφαιρα της ιστορίας. Δεν είναι όμως η γυαλιστερή πρωτεύουσα των μεγάλων βουλεβάρτων και των τουριστικών οδηγών. Είναι το Παρίσι των μυημένων, η συνοικιακή όψη μιας μεγαλόπουλης,  είναι η πόλη των μπλουζ αλλά και της  ηλιόλουστης  φθινοπωρινής μέρας από αυτές που κάνεις σχέδια για το μέλλον, είναι τα καφενεία, τα βιβλιοπωλεία της και οι κρύες υπαίθριες στάσεις του μετρό.
H Λουκί περιπλανιέται στα café της Αριστερής όχθης αλλά ψυχικά ανήκει σ΄ αυτό που ο συγγραφέας περιγράφει σαν «ουδέτερες ζώνες» του αστικού τοπίου, μέρη όπου οι γείτονες είναι μεταβατικοί, οι γνωριμίες εφήμερες και οι συναναστροφές δεν αφήνουν σημάδια. “Αυτές οι περιοχές δεν είναι παρά αφετηρίες που, αργά ή γρήγορα, τις αφήνεις πίσω σου”.
Αλλά ποιος ο λόγος να ψάχνουμε την Λουκί; Ο Μοντιανό μας συγκινεί με το  πορτρέτο της αλλά εκείνη μπορεί να ήθελε απλώς ν΄ αλλάξει δέρμα. “Με ποιο δικαίωμα μπαίνουμε σαν διαρρήκτες στη ζωή των ανθρώπων, με ποιο θράσος βυθομετρούμε τα νεφρά και την καρδιά τους-και τους ζητάμε και λογαριασμό;”

 
                     Σχόλιο Περικλή :
Τον Μοντιανό μας τον σύστησε η Elizabeth , καρδιακή φίλη της Μαρίας της Σειρηνοπούλου από το Παρίσι. Tο στυλ του βιβλίου αγγίζει το εγχείρημα που σκοπεύουμε να κάνουμε. Διαφορετικοί άνθρωποι περιγράφουν το ίδιο αντικείμενο ξετυλίγοντας μνήμες από το κοινό παρελθόν. Δεν είναι εύκολο, αλλά μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά στην Λουκί, ή όπως λέει ο βιβλιοκριτικός ...στα θραύσματα που άφησε στο πέρασμά της. Σας επιλέγω ένα σχόλιο ακόμη για αυτό το βιβλίο για να σχηματίσετε άποψη :
    
O βασικός αφηγητής (Ρολάν) είναι φοιτητής Μεταλλειολογίας (ο μοναδικός «ενταγμένος»), και πρόσωπα οι τακτικοί αλλά και τυχαίοι θαμώνες του café, όλοι ανένταχτοι ή περιθωριακοί. Δε διαγράφονται χαρακτήρες, γίνονται σποραδικές αναφορές σε τύπους και περιστατικά με άξονα την επιλεκτική μνήμη του Ρολάν, ο οποίος αναθυμάται μετά από χρόνια την καθοριστική αυτή φάση της ζωής του.

Στο Conde ποτέ δεν ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον για το από πού κρατούσε η σκούφια μας. Ήμαστε πολύ νέοι , δεν είχαμε παρελθόν ν’ αποκαλύψουμε, ζούσαμε στο παρόν.

Παρόλ’ αυτά, η μνήμη εστιάζει περισσότερο σε μια μυστηριώδη κοπέλα που εμφανίζεται στο περιθωριακό στέκι του τίτλου, το Café Conde, στην περιοχή του Odeon. Μια κοπέλα κλειστή και σιωπηλή, που οι θαμώνες την βαφτίζουνε Λουκί, είχε βρεί καταφύγιο εδώ, σαν να’ θελε να γλιτώσει από κάτι, να ξεφύγει από έναν κίνδυνο. Ο σκελετός της αφήγησης είναι γύρω από τη ζωή, τον ακατανόητο γάμο, τη σχέση με τον Ρολάν και το θάνατο αυτής της περίεργης κοπέλας, ενώ ουσιαστικά το βιβλίο αποτελεί μια περιπλάνηση, περιγράφει έναν τρόπο να κινείται κανείς χωρίς στόχους, έξω από χρόνο και γεγονότα.
(σελ. 107): Θυμήθηκα το κείμενο που προσπαθούσα να γράψω όταν γνώρισα τη Λουκί. Το΄χα τιτλοφορήσει «Οι ουδέτερες ζώνες». Στο Παρίσι υπήρχαν μεταβατικές ζώνες, no man’s lands, όπου ήσουν στο περιθώριο των πάντων, σε εκκρεμότητα, περαστικός. Εκεί απολάμβανες κάποια ασυλία. Θα μπορούσα να τις ονομάσω «ελεύθερες ζώνες», αλλά το «ουδέτερες ζώνες» ήταν πιο σωστό.(σελ. 47):
Σ΄αυτή τη ζωή που καμιά φορά μας φαίνεται σαν χερσότοπος χωρίς κατευθυντήριες πινακίδες, ανάμεσα σ’ όλες αυτές τις γραμμές φυγής και τους χαμένους ορίζοντες, πολύ θα θέλαμε να βρούμε σημεία αναφοράς, να καταστρώσουμε κάτι σαν κτηματολόγιο, για να μην έχουμε πια την εντύπωση ότι αρμενίζουμε ακυβέρνητοι. Οπότε, δημιουργούμε δεσμούς, προσπαθώντας να σταθεροποιήσουμε ριψοκίνδυνες γνωριμίες.
Αλλά και η σχέση με τα πρόσωπα γίνεται εξίσου τυχαία, ανολοκλήρωτη και περαστική.

Όταν αγαπάς κάποιον, δέχεσαι και το μυστήριό του… γι αυτό τον αγαπάμε, άλλωστε…

Άραγε, είμαστε πραγματικά υπεύθυνοι για τους κομπάρσους που δεν τους έχουμε επιλέξει και τους συναντάμε στο ξεκίνημα της ζωής μας;
Μαθαίνουμε περισσότερα για την Λουκί- Ζακλίν όταν αφηγείται η ίδια, σε λίγο πιο μεστό και συγκροτημένο ύφος.
Ένας μονόλογος αναζήτησης μέσα στη μνήμη, αναμνήσεων συγκεχυμένων και αγαπημένων. Σιωπές. Ύφος νοσταλγικό με μια δόση χιούμορ (θα τολμούσα να πω, «ύφος γαλλικό»), που αφήνει ένα γλυκόπικρο συναίσθημα.
Και η αιώνια, άσκοπη περιπλάνηση καθώς ο αφηγητής αναζητά την ταυτότητά του. Ενδεικτικό κάποιας φιλοσοφικής προδιάθεσης ότι ο αφηγητής κάνει συχνές αναφορές στο μοτίβο της «αιωνίας επιστροφής», εμπνεόμενος από το βιβλίο του Νίτσε «Φιλοσοφία της Αιωνίας Επιστροφής».
   
   Ο Πατρίκ Μοντιανό γεννήθηκε το 1945 στο Boulogne-Billancourt. Από το 1967 ασχολείται επαγγελματικά με το γράψιμο. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους συγγραφείς. Έχει τιμηθεί με το μεγάλο βραβείο μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1972, με το βραβείο Goncourt το 1976, με το βραβείο του Ιδρύματος Pierre de Monaco το 1984 και με το μεγάλο βραβείο λογοτεχνίας Paul Morand, για το σύνολο του έργου του, το 2000. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του: "Οδός σκοτεινών μαγαζιών" (Κέδρος), "Κυριακές του Αυγούστου" (Καστανιώτης), "Ντόρα Μπρούντερ" (Πατάκης), "Η χαμένη γειτονιά" (Χατζηνικολή), "Άνθη ερειπίων" (Οδυσσέας) και "Το άρωμα της Υβόννης" (Λιβάνης). Έχει γράψει το σενάριο για την ταινία του Λουί Μαλ "Lacombe Lucien". Άλλα έργα του: "La place de l' etoile", "Livret de famille", "Une jeunesse", "De si braves garcons", "Vestiaire de l' enfance", "Voyage de noces", "Un cirque passe", "Du plus loin de l' oubli", "Des inconnues", "Paris tendresse".  
 
  Περικλής

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ (ΑΦΙΕΡΩΜΑ)

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ
(1920-2009)

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ




Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010
ώρα 7.00 μ.μ.
Κεντρική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης
Εθνικής Αμύνης 27 (2ος όροφος)


Με οπτικουακουστικό υλικό από το αρχείο της ΕΡΤ και το αρχείο της Ελλης Παππά στο ΕΛΙΑ

Αν και δεν συμπεριλαμβάνεται στο Πρόγραμμα θα μιλήσει η Αλεξάνδρα Δεληγιώργη (Καθηγήτρια Φιλοσοφίας του ΑΠΘ - Συγγραφέας)
"Το ελεύθερο και κριτικό πνεύμα της Έλλης Παππά"

Για να δείτε το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ της εκδήλωσης ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ!

ΣΤΡΑΤΗΣ ΤΣΙΡΚΑΣ (ΑΦΙΕΡΩΜΑ)


ΣΤΡΑΤΗΣ ΤΣΙΡΚΑΣ
(1911-1980)




Τιμητικό αφιέρωμα στον Στρατή Τσίρκα για την επέτειο των 30 χρόνων από το θάνατό του "Ο γενναίος της ζωής και της τέχνης" διοργανώνεται την Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010 και ώρα 20:00 στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της Κεντρικής Δημοτικής Βιβλιοθήκης, Εθνικής Αμύνης 27 & Αλεξ. Σβώλου.
Θα μιλήσουν:

Δ.Χ. Γουνελάς, "Το δίλημμα ενός κομμουνιστή"
Μίλτος Πεχλιβάνος, "Ο Στρατής Τσίρκας και ο αλυσοδεμένος χορός του συγγραφέα"
Γιάννης Πάγκαλος, "Ακυβέρνητες Πολιτείες και έμφυλος λόγος: μια γόνιμη σχέση"

Την εκδήλωση παρουσιάζει και συντονίζει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Στέλιος Λουκάς

Αποσπάσματα από τις «Ακυβέρνητες Πολιτείες» θα απαγγείλουν οι ηθοποιοί:
Μένη Κυριάκογλου και Δημήτρης Ναζίρης

Ντοκουμέντο: Η αδελφή του Στρατή Τσίρκα μιλά στον Στέλιο Λουκά για τον αδελφό της.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Ο Ισίδωρος .. μιλώντας

Γειά σας και από μένα παιδιά,
πήγα τελικά στην εκδήλωση και  γνώρισα το Ζουργό και στον προφορικό του λόγο. Ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα βραδιά και οι απαντήσεις του στα πολύ εύστοχα ερωτήματα της κ.Τσατσάκου, φώτισαν ακόμη περισσότερο την προσωπικότητα του. Είπε πολλά πραγματάκια για τα βιβλία του, για τις σκέψεις , την έρευνα που προηγείται πριν από τη συγγραφή του βιβλίου, για το πόσο αβίαστα γράφει κάποιες φορές "σα να του ψιθυρίζει κάποιος τις γραμμές"  και πόσο κοπιάζει κάποιες άλλες φορές να γράψει λίγες μόνο αράδες.Πολύ προσιτός που δε νομίζω να αρνηθεί κάποια πιθανή πρόσκληση.
'Αλια.

Πρόσκληση σε εκδήλωση της «ΤΕΧΝΗΣ».

Μετά από έγκριση της Πρυτανείας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, το Κέντρο Λειτουργίας Δικτύου προωθεί μήνυμα της «ΤΕΧΝΗΣ» στα μέλη της πανεπιστημιακής κοινότητας:
Την Τρίτη 30 Νοεμβρίου 2010, ώρα 20.30 μ.μ., ο μυθιστοριογράφος Ισίδωρος Ζουργός (Φράουστ, Στη Σκιά της Πεταλούδας, Η Αηδονόπιτα), μιλάει και συνομιλεί με την Πρόεδρο της «ΤΕΧΝΗΣ», Αθανασία Τσατσάκου, για το έργο του.
Στο αμφιθέατρο Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης (χώρος ΔΕΘ).Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Θα πάμε συμμαθητούδια ;  Ευκαιρία είναι !

Μα γιατί, ΜΑΜΑ ;

   Έρχεται το πρώτο βιβλίο της Αντιγόνης.  Από την εκδοτική εταιρία Σοκόλη-Κουλεδάκη. Ένα ημερολόγιο της συναισθηματικής διελκυστίδας που βιώνουν οι σύγχρονες καριερίστριες-μητέρες-κόρες-σύζυγοι καθώς αντιλαμβάνονται ότι η αυτογνωσία δεν βοηθά την εξέλιξή τους μα και η εξέλιξή τους δεν προάγει την αυτογνωσία τους...
   Πότε θα μας υπογράψει τα πρώτα αντίτυπα ;  Δε σας λέω !

                                           Μάκης Μολυβάκης

Carlos Ruiz Zafon : Η σκιά του ανέμου

έ, έ, έρχεται η Τετάρτη του Carlos Ruis Zafon. Διαβάσατε ; την άλλη φορά με τον Ζουργό, ο Περικλής ήταν αδιάβαστος και μερικές τον είχανε πηδήξει και διάβαζαν Zafon. Όχι όχι, τον Περικλή, τον Ισίδωρο είχανε πηδήξει. Δηλαδή δεν τον είχανε πηδήξει κυριολεκτικά, τον είχαν παρακάμψει..ωχ  σας πειράζει η βροχούλα μου φαίνεται...
Την Τετάρτη με τους κηδεμόνες σας.
Μάνος Μολυβάκης


 

Ο άνθρωπος σήμερον αναπτύσσεται τεραστίως.

"Ο άνθρωπος σήμερον αναπτύσσεται τεραστίως. Εις ηλικίαν ολίγων ετών γνωρίζει όσα δεν εγνώριζαν οι γέροι των περασμένων γενεών. Νέος ακόμη έχει χλωμιάσει απάνω σε ογκώδη βιβλία κι έχει δηλητηριασθεί με τους μεγάλους πόθους και με τη δίψα τη μεγάλη των νεώτερων ψυχών... Πως μπορεί να νοιώσει κανείς σήμερα την αφελή χαράν των προγόνων;
Εκουραστήκαμεν από τη σοφία των βιβλίων, έρχονται και παρέρχονται οι ποιηταί και μας αφίνουν τα δάκρυά των και τις αμφιβολίες των κι εκουραστήκαμε πλειά να διαβάζομε και να ρωτούμε και να περιμένομεν απαντήσεις.
Ποιός μπορεί ν'αγαπήση σήμερα τη μεγάλη αγάπη των πατέρων του, τη φαιδράν αγάπη των προγόνων του, αφού μέσα στα βιβλία και τις ψυχολογικές αναλύσεις των νεωτέρων συγγραφέων είδε διακεκορευμένα όλα τα μυστικά της αγάπης;
'Οταν τα χείλη της πλησιάζουν τα χείλη μου ξέρω -μου είπαν- τι σκέπτεται, τι όργια πλάσσονται κάτω από το δέρμα της.
'Οταν πηγαίνω στην Εκκλησιά ξέρω -μου είπαν- τι κρύβεται μέσα στο άγιο Δισκοπότηρο, τι σκέπτονται τα μάτια των ιερέων και γιατί πηγαίνουν οι γυναίκες.
'Ολα τα ξέρει ο σημερινός άνθρωπος. Τίποτε δεν αφήκαν παρθένο στη ψυχή μας. Η εξουσία, η Επιστήμη, η δόξα δεν μας αρκούν πλειά. Κάτι άλλο ζητούμε."
ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, 1906, σε ηλικία μόλις 23 ετών..
(Περικλής)
Από: "Thessaloniki International Film Festival - Website Notification" <newsletter@filmfestival.gr>
Προς: "Thessaloniki International Film Festival - Website Notification" <newsletter@filmfestival.gr>
Θέμα: Thessaloniki International Film Festival - Newsletter #257
Ημερομηνία: Πέμπτη, 18 Νοεμβρίου 2010 4:58 μμ

<http://www.filmfestival.gr/inst/Festival/gallery/Newsletters/nl_logo.jp
g>  #257 - 18/11/2010 
 

<http://www.filmfestival.gr/inst/Festival/gallery/Newsletters/nl_header.
jpg>
Προβολές
ΟΛΥΜΠΙΟΝ
Ενώπιον θεών και ανθρώπων
(Γαλλία, 2010)

<http://www.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&loc=1&&page=595&movi
eid=163>
Σκηνοθεσία: Xavier Beauvois. Έγχρωμο, 120΄.
***
ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ
Μέλι
(Τουρκία, 2010)

<http://www.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&loc=1&&page=595&movi
eid=162>
Σκηνοθεσία: Σεμίχ Καπλάνογλου. Έγχρωμο, 103΄.
***
Παράσταση
Ο Τριγωνοψαρούλης επιστρέφει του Βαγγέλη Ηλιόπουλου
 <http://www.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&loc=1&page=601>
σε μια παράσταση μαύρου θεάτρου από την Παιδική Σκηνή του Νέου Θεάτρου
Θεσσαλονίκης.
Παραστάσεις στο Ολύμπιον, κάθε Κυριακή στις 11.30 και καθημερινές
παραστάσεις για τα σχολεία (τηλ. 6977 445161 και 2310 222299).
Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ εδώ
<http://www.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&loc=1&page=601>

51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
(3-12 Δεκεμβρίου 2010)
Αφιέρωμα Σουσάνε Μπιερ
 Φωτογραφία από την τελευταία ταινία της Σουσάνε Μπίερ με τίτλο «In a
better
world»<http://www.filmfestival.gr/inst/Festival/gallery/PressReleases/20
10/51_TIFF/in_a_better_world.jpg>
 «Θέλω να μπαίνω κάτω απ' το πετσί των ηρώων μου», δηλώνει η Σουσάνε
Μπίερ. Με την ίδια ευαισθησία που διεισδύει στους χαρακτήρες της,
διαρρηγνύει και τον σκεπτικισμό του θεατή, χτίζοντας ένα σινεμά
συγκινητικό, που ανατέμνει τις ανθρώπινες σχέσεις και τις αποφλοιώνει
από 'οχυρά', συμβάσεις και περιορισμούς. Το 51ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου
Θεσσαλονίκης πραγματοποιεί αφιέρωμα στη δανέζα δημιουργό Σουσάνε Μπίερ,
παρουσιάζοντας τις σημαντικότερες στιγμές της φιλμογραφίας της, καθώς
και την τελευταία της ταινία με τίτλο In a better world (2010), που
αποτελεί και την επίσημη συμμετοχή της Δανίας για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης
Ταινίας. Η Σουσάνε Μπίερ θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει
την πρόσφατη δημιουργία της, ενώ θα τιμηθεί από τη διοργάνωση με τον
Χρυσό Αλέξανδρο.
Απ' τις σημαντικότερες κινηματογραφικές φωνές της Δανίας, η Σουσάνε
Μπίερ, γεννήθηκε το 1960 και αποφοίτησε από την Εθνική Σχολή
Κινηματογράφου της Δανίας το 1987. Η οξυδέρκεια και η ευαισθησία,
χαρακτηριστικά στοιχεία με τα οποία προσεγγίζει τα θέματά της,
μετουσιώθηκαν απ' τα πρώτα της βήματα, σε έναν κινηματογράφο αφηγηματικά
άμεσο και διαυγή, που σφύζει από εσωτερική ένταση. Συνδέθηκε στενά με το
Δόγμα '95, ακολουθώντας τους κανόνες του. Ωστόσο στην μετέπειτα πορεία
της, διαφοροποιήθηκε, πλάθοντας ένα προσωπικό ύφος, που ενσωματώνει
επιλεκτικά στους κώδικές του στοιχεία του περίφημου Μανιφέστου,
δημιουργώντας ένα ιδιαίτερο αισθητικό αποτέλεσμα. Το ρεαλιστικό βλέμμα
της, φιλτράρει με διακριτικότητα τους ατελείς χαρακτήρες και τα ηθικά
τους διλήμματα. Τα θέματά της, που φαινομενικά ρέπουν προς τον
μελοδραματισμό, αποφεύγουν με δεξιοτεχνία την υπερβολή και την ευκολία.
Για περισσότερες πληροφορίες για τις ταινίες του αφιερώματος κάντε κλικ
εδώ
<http://www.filmfestival.gr/default.aspx?lang=el-GR&loc=1&&page=607&news
id=1373>

Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του προγράμματος
«Θεσσαλονίκη, σταυροδρόμι πολιτισμών» του Υπουργείου Πολιτισμού και
Τουρισμού, συμμετέχει στο φόρουμ

<http://www.filmfestival.gr/inst/Festival/gallery/Newsletters/2010/forum
_140.jpg>
«Πολιτισμός και Τουρισμός Βόρειας Ελλάδας» που διοργανώνει στις 19 και
20 Νοεμβρίου 2010 το δημοσιογραφικό συγκρότημα «Μακεδονία» στο πλαίσιο
των εκδηλώσεων «Η Θεσσαλονίκη βρίσκει την ταυτότητά της».
Περισσότερες πληροφορίες και δηλώσεις συμμετοχής στα τηλέφωνα:
2310-560.361, 560.000
***
Αποκτήστε τώρα την κάρτας μέλους - CineΚάρταF του Φεστιβάλ
Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
 <http://www.filmfestival.gr/default.aspx?page=597>  
Γίνετε μέλος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και εξασφαλίστε: 
- Ελεύθερη είσοδο (με σειρά προτεραιότητας) στις προβολές του 51ου
Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
- Ελεύθερη είσοδο (με σειρά προτεραιότητας) στις προβολές του 13ου
Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης.
- Έκπτωση στα εισιτήρια των αιθουσών ΟΛΥΜΠΙΟΝ και ΠΑΥΛΟΣ ΖΑΝΝΑΣ για τις
ταινίες Α' Προβολής και τα αφιερώματα.
- Έκπτωση στις εκδόσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
- Αποστολή ηλεκτρονικού newsletter κάθε εβδομάδα.
Για περισσότερες πληροφορίες για τα είδη της CineΚάρταF και τα προνόμια
κάντε κλικ εδώ <http://www.filmfestival.gr/default.aspx?page=597>



  
Αν επιθυμείτε να διαγραφείτε από τη λίστα αποδεκτών και να μην λαμβάνετε
το εβδομαδιαίο newsletter πατήστε εδώ
<http://www.filmfestival.gr/default.aspx?page=661>  

ΜΜΣΤ/ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

19-28.11.2010
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ
ΚΡΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ

                                                       

έως 28.11 / έκθεση
ΑΝΕΥΡΕΤΟΙ ΝΗΣΟΙ
35 σύγχρονοι καλλιτέχνες από την Ελλάδα και το εξωτερικό θέτουν την προσωπικότητα του καλλιτέχνη στο επίκεντρο των δημιουργιών τους.

Μονή Λαζαριστών, Σταυρούπολη & Αποθήκη Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης

Φορείς-Διοργανωτές: Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης / Musée d'Art Moderne de Sainttienne Métropole / Comune di Genova/ Palazzo Ducale Genova. Παραγωγή: Solares Fondazione delle Arti
Επιμελητές: Lóránd Hegyi / Κατερίνα Κοσκινά

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ 19-28.11.2010
Παρασκευή 19.11.2010
Διάλεξη της καθηγήτριας στην Ιστορία της Τέχνης του ΑΠΘ, κας Ε. Γεωργιάδου-Κούντουρα με θέμα: Louise Bourgeois. 19:00, ΚΣΤΘ Αποθήκη Β1, Λιμάνι.
Είσοδος ελεύθερη για το κοινό.

Τετάρτη 24.11.2010
Σεμινάριο / βιωματική ξενάγηση στην έκθεση από την κα. Θάλεια Βαλέτα, ηθοποιό, συγγραφέα, δραματοθεραπεύτρια και δημιουργό της μεθόδου Metamyth’© Therapy through Art, η οποία βασίζεται στη Μυθολογία και στη Δραματουργία. 15:00-18:00, ΚΜΣΤ Μονή Λαζαριστών
(απαραίτητη η δήλωση συμμετοχής για κράτηση θέσης στα τηλέφωνα 2310 589 140 & 141 για τη διαμόρφωση μίας ομάδας 15-20 ατόμων. Κόστος συμμετοχής: 3 Ευρώ το άτομο.)

Παρασκευή 26.11.2010 (νέα ημερομηνία)
«Μία Αλλιώτικη Νύχτα στο Μουσείο»-«Η Ζωή στον Τοίχο»: ανοιχτή ξενάγηση/ προβολή video/ διαδραστικά happenings + party λήξης της έκθεσης από το free press περιοδικό Parallaxi και το "Θεσσαλονίκη Αλλιώς", στο πλαίσιο του πρότζεκτ με γενικό τίτλο «Μία Αλλιώτικη Νύχτα στο Μουσείο». 21:30, Κ.Σ.Τ.Θ. Αποθήκη Β1, Λιμάνι. Είσοδος ελεύθερη για το κοινό.

Σάββατο 27.11.2010
Παρουσίαση του έργου του Γιάννη Κουνέλλη και συζήτηση με τον καλλιτέχνη και την Κατερίνα Κοσκινά, Ιστορικό τέχνης, Πρόεδρο ΔΣ του ΚΜΣΤ και επιμελήτρια της έκθεσης. 19:00, ΚΣΤΘ, Αποθήκη Β1, Λιμάνι. Είσοδος ελεύθερη για το κοινό. Η εκδήλωση γίνεται σε συνεργασία με το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Θεσσαλονίκης. Είσοδος ελεύθερη για το κοινό.

& ξεναγήσεις
Κυριακή 21.11.2010: Ανοιχτή ξενάγηση στην έκθεση για το κοινό. 12:00 & 13:00,  ΚΜΣΤ Μονή Λαζαριστών & ΚΣΤΘ Αποθήκη Β1, Λιμάνι
Κυριακή 28.11.2010: Ανοιχτή ξενάγηση στην έκθεση  για το κοινό. 12:00 & 13:00, ΚΜΣΤ, Μονή Λαζαριστών 

Μπορείτε να βρείτε αναλυτικά το πρόγραμμα στο συνημμένο αρχείο & www.greekstatemuseum.com



Το ΚΜΣΤ επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού / The SMCA is funded by the Hellenic Ministry of Culture and Tourism

Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης –Συλλογή Κωστάκη
Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας
 [t] +30 2310 589152 & 140 [f] +30 2310 589210

ΕΚΕΒΙ - Λέσχες ανάγνωσης : Η λίστα με τα φετινά αγαπημένα βιβλία !

Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) ξεκινά από σήμερα τη διαδικασία ψηφοφορίας για την ανάδειξη του αγαπημένου ελληνικού μυθιστορήματος της χρονιάς.
Η  «βραχεία λίστα» των 15 βιβλίων που κατήρτισαν με την ψήφο τους μέλη Λεσχών Ανάγνωσης από τις 280 που λειτουργούν σ’ όλη την Ελλάδα και την Κύπρο, είναι η εξής (με αλφαβητική σειρά, σύμφωνα με το επώνυμο κάθε συγγραφέα):
 
Ποιος θυμάται τον Αλφόνς
του Κώστα Ακρίβου,
Εκδόσεις Μεταίχμιο
(στείλτε ΒΑ 1 στο 54160)


Η Εβραία νύφη
του Νίκου Δαββέτα,
Εκδόσεις Κέδρος
(στείλτε ΒΑ 2 στο 54160)


Ένα πεινασμένο στόμα
της Λένας Διβάνη,
Εκδόσεις Καστανιώτη
(στείλτε ΒΑ 3 στο 54160)


Το μοναστήρι
του Πάνου Καρνέζη,
Εκδόσεις Α. Α. Λιβάνη
(στείλτε ΒΑ 4 στο 54160)


Ανίσχυρος άγγελος
του Μάνου Κοντολέων,
Εκδόσεις Πατάκη
(στείλτε ΒΑ 5 στο 54160)


Η ξυπόλυτη των Αθηνών
της Φιλομήλας Λαπατά,
Εκδόσεις Καστανιώτη
(στείλτε ΒΑ 6 στο 54160)


Αχμές, ο γιος του Φεγγαριού
του Τεύκρου Μιχαηλίδη,
Εκδόσεις Πόλις
(στείλτε ΒΑ 7 στο 54160)


Απόψε δεν έχουμε φίλους
της Σοφίας Νικολαΐδου,
Εκδόσεις Μεταίχμιο
(στείλτε ΒΑ 8 στο 54160)


Η εκδίκηση της Σιλάνας
του Γιάννη Ξανθούλη,
Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα
(στείλτε ΒΑ 9 στο 54160)


Οι κόρες της λησμονιάς
του Θοδωρή Παπαθεοδώρου,
Εκδόσεις Ψυχογιός
(στείλτε ΒΑ 10 στο 54160)


Όπως ήθελα να ζήσω
της Ελένης Πριοβόλου,
Εκδόσεις Καστανιώτη
(στείλτε ΒΑ 11 στο 54160)


Το μαύρο μάμπα
του Νίκου Σακελλαρόπουλου,
Εκδόσεις Βεργίνα
(στείλτε ΒΑ 12 στο 54160)


Το χάρισμα της Βέρθας
της Φωτεινής Τσαλίκογλου,
Εκδόσεις Καστανιώτη
(στείλτε ΒΑ 13 στο 54160)


Η θλίψη της Λέαινας
του Βασίλη Τσιρώνη,
Εκδόσεις ΑλΔΕ
(στείλτε ΒΑ 14 στο 54160)


Πατρίδα από βαμβάκι
της Ελενας Χουζούρη,
Εκδόσεις Κέδρος
(στείλτε ΒΑ 15 στο 54160)



Το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου προσκαλεί το αναγνωστικό κοινό να επιλέξει, από σήμερα 10 Νοεμβρίου έως τη Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010, το αγαπημένο βιβλίο της χρονιάς, ανάμεσα στα δεκαπέντε της βραχείας λίστας (έκδοσης 1/10/2009 – 30/9/2010).*
Το τελικό αποτέλεσμα της ψηφοφορίας προκύπτει κατά το ήμισυ (50%) από την ψήφο των αναγνωστών ενώ το υπόλοιπο 50% βγαίνει από τις ψήφους που έχουν ήδη δώσει οι Λέσχες Ανάγνωσης (από τις οποίες προέκυψε η βραχεία λίστα).
* Συμμετέχουν όλοι οι συγγραφείς που εκδίδουν βιβλίο στις παραπάνω ημερομηνίες εκτός από τον Πρόεδρο και τα ενεργά μέλη του Δ.Σ. του ΕΚΕΒΙ και όσοι έχουν βραβευτεί τα προηγούμενα 5 χρόνια.

Υπενθυμίζουμε ότι το αναγνωστικό κοινό τίμησε με την ψήφο του:
  • 2009 - «Ιμαρέτ» του Γιάννη Καλπούζου
  • 2008 - «Όλα σου τα ‘μαθα μα ξέχασα μια λέξη» του Δημήτρη Μπουραντά
  • 2007 - «Ο κύριος Επισκοπάκης» του Ανδρέα Μήτσου
  • 2006 - «Αμίλητα βαθιά νερά»της Ρέα Γαλανάκη
  • 2005 - «Η μέθοδος της Ορλεάνης» της Ευγενίας Φακίνου
εκτοξεύοντάς τα για πολλούς μήνες στις λίστες των ευπώλητων.

Πότε ψηφίζετε: 10 Νοεμβρίου – 6 Δεκεμβρίου 2010
Πώς ψηφίζετε: Στείλτε με sms (χρέωση απλού μηνύματος)
τον κωδικό που αντιστοιχεί στο βιβλίο της επιλογής σας, στο 54160

Κάθε αναγνώστης έχει δικαίωμα για μία μόνο ψήφο.

Η ψήφος σας καταχωρείται αυτόματα.

Ψηφίστε το καλύτερο για το 2010 !


Σωκράτης

Portugal - Italy - Greece - Spain
O χαρακτηρισμός των Ελλήνων ως απατεώνων, προδοτών και άλλων τινών δεν είναι παρά μία ακόμα περίπτωση του κοινωνιολογικού φαινομένου της επικλήσεως αρνητικών εθνικών στερεοτύπων σε περιπτώσεις κρίσεων. Αντί να κρίνονται και να κατακρίνονται αποφάσεις ή ενέργειες συγκεκριμένων ατόμων, στιγματίζεται συλλήβδην έναs ολόκληρoς λαός. Το πιο επικίνδυνο στερεότυπο είναι η αμφισβήτηση της ανθρώπινης φύσης φυλών και εθνών.

Το αρκτικόλεξο «ΡΙGS»(*) (ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ), το οποίο χρησιμοποιούν Δυτικοευρωπαίοι και Αγγλοσάξονες επενδυτές και σχολιαστές, ως συνοπτικό τρόπο αναφοράς στους λαούς της Νότιας Ευρώπης και τις οικονομίες τους, δεν είναι μόνο μια κακόγουστη προσβολή. Είναι μια σύγχρονη εκδοχή του ιστορικού φαινομένου της αμφισβήτησης της ανθρώπινης φύσης του συνανθρώπου, της διαδικασίας κατά την οποία μέλη μιας εθνικής ομάδας υποβιβάζουν τα μέλη μιας άλλης στο επίπεδο των ζώων, μεταδίδοντας έμμεσα το μήνυμα ότι είναι άξια να τύχουν παρόμοια με αυτά μεταχείρισης.

Αν και ορισμένα έντυπα, όπως οι «Financial Τimes», και τράπεζες, όπως η Βarclays, κατόπιν καταγγελιών, όπως εκείνη του Πορτογάλου υπουργού Οικονομικών, απαγόρευσαν τη χρήση του, ο όρος κινδυνεύει να καθιερωθεί. Όσοι εξακολουθούν να τον χρησιμοποιούν δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα μιας τέτοιας πρακτικής. Λησμονούν ότι παρόμοιες μειωτικές εκφράσεις είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά κατά το παρελθόν για να απευαισθητοποιήσουν την κοινή γνώμη, να αναστείλουν τυχόν ενδοιασμούς, να απενεργοποιήσουν τη συναισθηματική ταύτιση και να διευκολύνουν διωγμούς, σφαγές, ακόμα και γενοκτονίες.

Της γενοκτονίας της Ρουάντας για παράδειγμα είχε προηγηθεί μια κυβερνητικά συντονισμένη εκστρατεία λεκτικής «αποκτήνωσης» των θυμάτων και κατά τη διάρκεια του Παγκοσμίου Πόλεμου η ιαπωνική προπαγάνδα είχε χρησιμοποιήσει την ίδια μέθοδο εναντίον των Αμερικανών. Η πιο ακραία, βέβαια περίπτωση, ήταν εκείνη του Τρίτου Ράιχ. Ένα από τα σκευάσματα που χρησιμοποιήθηκαν για τη γενοκτονία των Εβραίων στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ήταν το παρασιτοκτόνο Ζyclon Β. Πολύ πριν, όμως, οι κρατούμενοι εξοντωθούν με παρασιτοκτόνα, είχε προηγηθεί η απομείωση της ανθρώπινης φύσης τους από τον ναζιστικό μηχανισμό προπαγάνδας.

Εκφράσεις όπως «αρουραίοι», «μολυσματικά ζωύφια» είχαν χρησιμοποιηθεί συστηματικά για τον χαρακτηρισμό τους. Και φυσικά όταν εκλαμβάνεις τους αντιπάλους σου όχι ως ανθρώπους αλλά ως κτήνη ή παράσιτα, δεν έχεις και πολλούς ενδοιασμούς για να τους εξοντώσεις προκειμένου να ανακυκλώσεις τις τρίχες ή το λίπος τους. Η λεκτική «αποκτηνωτική» βία αποτελεί συχνά τον προθάλαμο πραγματικής και όχι μόνο στη διεθνή σκηνή.

Σε έρευνά μου για τα εγκλήματα του όχλου είχα κάνει διάκριση μεταξύ δύο κατηγοριών υβριστικών εκφράσεων, εκείνων οι οποίοι αρνούνται τον ανδρισμό του αντιπάλου και εκείνων οι οποίοι αρνούνται την ανθρώπινη φύση του και είχα διαπιστώσει ότι η πρώτη ανοίγει τον δρόμο σε ριτουαλιστική και η δεύτερη σε πραγματική βία. Οι τραγικές συνέπειες της λεκτικής «αποκτήνωσης» είναι ο λόγος για τον οποίο οι ανθρωπολόγοι Μontagu και Μatson θεωρούν ότι οι διαδικασίες άρνησης της ανθρώπινης υπόστασης συνανθρώπων είναι «ο πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως» . Θα ήταν υπερβολικό, βέβαια, να ισχυριστεί κανείς ότι οι χρήστες του όρου «ΡΙGS» προετοιμάζουν το έδαφος για την οικονομική κατακρεούργηση των άσωτων «γουρουνιών» του Νότου.

Είναι όμως απορίας άξιο το ότι πολιτισμένοι άνθρωποι φτάνουν στο σημείο να διαδίδουν μειωτικές εκφράσεις που τόσα δεινά έχουν προκαλέσει κατά το παρελθόν. Όταν δεν αντιμετωπίζουμε τους άλλους ως άτομα, αλλά ως εκπροσώπους στερεοτύπων, όταν μία εθνότητα θεωρείται ότι ενσαρκώνει το έντιμο και το ηθικό και ο αντίπαλος το δόλιο και το ανήθικο, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για κάθε λογής βαρβαρότητα. Ούτε οι Νότιοι είναι «γουρούνια», ούτε οι Έλληνες είναι εκ γενετής απατεώνες, ούτε οι Γερμανοί επιρρεπείς σε γενοκτονίες.

Το καλό και το κακό ενυπάρχει στον καθένα και το δεύτερο μπορεί εύκολα να πυροδοτηθεί από λεκτικές κοινωνικές διαδράσεις. Ας ελπίσουμε ότι ο «πέμπτος καβαλάρης της Αποκαλύψεως», προτού συνεχίσει τη νέα του επέλαση, θα σκοντάψει στους βράχους της λογικής και της κοινής μας ανθρωπιάς.

Ευγένιος Τριβιζάς
Consistency is the last refuge of the unimaginative
O.W.

Άντρια ..

● Για σκέψου να ‘μασταν πουλιά…
● Ναι, για φαντάσου. Θα ‘μασταν λεύτεροι, θα καταργούσαμε όλα τα σύνορα, θα βλέπαμε τον κόσμο από ψηλά.
● Για σκέψου να ‘μασταν ψάρια…
● Ναι, για φαντάσου. Θα ταξιδεύαμε σ’ όλες τις θάλασσες, θα γνωρίζαμε όλους τους ωκεανούς κι όλους τους υφάλους.
● Για σκέψου τώρα να ‘μασταν άνθρωποι… Ε;
● …
● Δίκιο έχεις…
είπε το πρώτο μυρμήγκι κι έγειρε ξανά στην αγκαλιά του άλλου.

28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΑ
& ΕΛΕΥΘΕΡΑ


------------------------------------------------------------------

Γελοιογραφικό βίντεο για τον Ντούτσε
και το πάθημά του από τον ελληνικό στρατό!

"Ντούτσε"

------------------------------------------------------------------

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ, ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ / ODYSSEAS ELYTIS, AXION ESTI

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ (1911-1996)
ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ (1959)


Συντροφιά
με τη θάλασσα
τον ήλιο
και το φως
του Οδυσσέα Ελύτη...

ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το φως και η πρώτη
χαραγμένη στην πέτρα ευχή του ανθρώπου
η αλκή μες στο ζώο που οδηγεί τον ήλιο
το φυτό που κελάηδησε και βγήκε η μέρα



ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ το χέρι που επιστρέφει
από φόνο φριχτόν και τώρα ξέρει
ποιός αλήθεια ο κόσμος που υπερέχει
ποιό το "νυν" και ποιό το "αιέν" του κόσμου

Απόσπασμα από "Το Δοξαστικόν" μπορείτε να δείτε ΕΔΩ!

Για να δείτε ένα video που οπτικοποιεί το Α΄ Μέρος ("Το Δοξαστικόν") του ποιήματος "Άξιον εστί" πατήστε ΕΔΩ!

fk

Κείμενο εμπνευσμένο από το Μονόγραμμα

Οι χαρακιές και τα αυλάκια στο πρόσωπό του, στα χέρια του,
πρόδιδαν πόσο ταλαιπωρημένος ήταν από τη ζωή. Είχαν περάσει σχεδόν
πενήντα έξι χρόνια από κείνη τη μέρα που η μοίρα του είχε χτυπήσει την
πόρτα και αποφάσισε πως θα έρθει σε αυτόν τον κόσμο για να βασανιστεί.
Ποιος το περίμενε? Από μικρό παιδί πίστευε ότι αυτός ήταν ο Μέγας Άρχοντας
της ζωής του, των ονείρων του, των πόθων του. Πόσο λάθος έκανε! Με το
πέρασμα των χρόνων ένιωσε το χτύπημα από το καυτό σπαθί της Ζωής πάνω
του, είδε τον ήλιο να πενθεί, τη θάλασσα και όλα τα κομμάτια της, ένα προς
ένα, να τρέμουν κάτω από το υπέροχο μωβ χρώμα της δύσης. Άκουσε τα
κύματα, ίδια με άκουσμα κιθάρας, να κλαίνε καθώς έσκαγαν στην
ακροθαλασσιά. Δεν ήταν αυτός μόνο που καθόριζε την πορεία της ζωή του…
υπήρχε και κάτι άλλο που είχε τη δύναμη να του αλλάξει τα σχέδια ανά πάσα
στιγμή.
Στάθηκε όρθιος με τα χέρια στις τσέπες του παντελονιού του και
ατένισε το βαθύ μπλε που απλώνονταν μπροστά του. Πάντα σε αυτή τη μικρή
παραλία ερχόταν και συζητούσε με τη θάλασσα για τις χαρές και τις λύπες του,
τις επιτυχίες και τα προβλήματά του. Το μόνο σταθερό κομμάτι της ζωής του
ήταν αυτός ο μικρός όρμος, με τη λεπτή άμμο, τα γαλαζοπράσινα νερά και τα
βράχια δεξιά και αριστερά να στέκουν όρθια, αμίλητα, απειλητικά σχεδόν για
όποιον προσπαθούσε να τα πλησιάσει. Πολλές φορές τους ζήτησε να του
πουν ιστορίες από το παρελθόν, για τον Ποσειδώνα που έμαθε στο σχολείο,
για γοργόνες, για πειρατές και μάχες, για έρωτες και παρέες που
ξεφαντώνανε… Που να το ήξερε τότε… Οι βράχοι έχουν το δικό τους χρόνο,
έναν αργόσυρτο, μακρό χρόνο συνομιλίας, με λέξεις μικρές, συλλαβιστές που
το άκουσμα τους δε μπορεί παρά να σε τρομάξει.
Εκεί, με το βλέμμα καρφωμένο στο σμαραγδί, προσπάθησε να φέρει
στην επιφάνεια κάθε μνήμη που είχε από μια άλλη ζωή, μια ζωή ξέγνοιαστη,
χαρούμενη, γεμάτη προσδοκίες. Σιγά σιγά οι εικόνες κατέκλυσαν το μυαλό του
και κατάφερε να θυμηθεί πως σ’ εκείνη την ακροθαλασσιά ξάπλωνε ανάσκελα
τα καλοκαίρια μετά από μια βουτιά στα κρυστάλλινα νερά της και παραδινόταν
άνευ όρων στον ήλιο. Άλλες φορές καθόταν με τους αγκώνες βυθισμένους
στην άμμο με το σώμα του να επιπλέει στο νερό και κοίταζε με θαυμασμό το
παιχνίδισμα του ήλιου πάνω στη θάλασσα. Τις μέρες που τα κύματα ήταν
μεγάλα, έμπαινε ως τη μέση και τα άφηνε να τον παρασέρνουν στην ακτή. Τα
γέλια του χτυπούσαν πάνω στους σκληρούς βράχους και ήταν σίγουρος ότι
και αυτά του αντιγύριζαν ένα χαμόγελο. Τότε είχε τη δύναμη να πιστεύει πώς
όλα είναι δυνατά, όλα μπορούν να γίνουν… Αποκοιμισμένος, παιδί δέκα
χρονών, έβλεπε στα ζωντανά όνειρά του τον εαυτό του να αφήνει πίσω του
κάθε σκοτεινή σκέψη και να περπατά σε μονοπάτια καθαρά, φωτεινά, γεμάτος
έξαψη να απολαμβάνει κάθε του βήμα, μικρό ή μεγάλο προς την επιτυχία.
Πίστευε ότι μπορούσε να ξυπνά τα υπνωτισμένα δέντρα και να τους δίνεις ζωή
ψιθυρίζοντας λέξεις γλυκές, ανάλαφρες, λέξεις που έχουν το άκουσμα το
κυμάτων, λέξεις ίδιες με το χάδι.
Το πρόσωπό του σκλήρυνε ξαφνικά. Δεν ήθελε όμως καμία θύμηση
να του ξεφύγει, όσο σκληρή και αν ήταν… Τα χρώματα από τις τριανταφυλλιές
του σπιτιού του άλλαξαν. Ξαφνικά μια σκιά άρχισε να μεγαλώνει. Μια σκιά που
ξεκίνησε από την αυλόπορτα και συνέχισε μέχρι που κατέκλυσε τα δέντρα, τα
λουλούδια, τον κήπο, τα παντζούρια, το σπίτι ολόκληρο. Σαν από όνειρο
έβλεπε τα πάντα γύρω του να γκρεμίζονται, σαν από όνειρο η κάμαρά του
έγινε ο ουρανός του, σαν από όνειρο οι όμορφες μυρωδιές έγιναν μυρωδιά
σαπίλας, θανάτου. Ήθελε να φωνάξει, ήθελε να ξεφύγει, να κλείσει τα μάτια του
για μια ακόμη φορά, όπως τότε που ήταν παιδί και να πει «Εφιάλτης είναι…».
Να ξυπνήσει από το κακό όνειρο και η μητέρα του να τον αγκαλιάσει με το
βαθύ της βλέμμα, να τον ζεστάνει με το χαμόγελό της και να του προσφέρει
ένα ποτήρι δροσερό νερό για να συνέλθει.
Από κείνη τη μέρα ποτέ η καρδιά τους δε ζέστανε ξανά. Ο χαμός της
μικρής του αδελφής ποτέ δεν άφησε τις ματιές τους να δείξουν χαρά. Όσες
φορές κι αν σήκωσε τα χέρια του ψηλά παρακαλώντας, όσες φορές κι αν
έκλαψε δυνατά, όσες φορές κι αν έτρεξε με όλη του τη δύναμη, δεν μπόρεσε
να τη φέρει πίσω, δεν κατάφερε να μαλακώσει τον πόνο της ψυχής του. Ποτέ
δεν μπόρεσε να εξημερώσει τα τέρατα που τον βασάνιζαν νύχτα και μέρα, τα
τέρατα εκείνα που κάθε βράδυ πριν τον ύπνο προσπαθούσε να ξορκίσει ξανά
και ξανά μέσα στο μυαλό του, μέσα στην καρδιά του. Εκείνα, χωρίς να τον
αφήνουν σε ησυχία, σαν ερινύες έτοιμες να τον κατασπαράξουν, τον έδιναν
βορά στο χάρο και χαίρονταν όταν τελικά μέσα στα όνειρά του κατέληγε στο
έρεβος, στον απέκεινα. Έτσι μετρούσε καθημερινά, σταγόνα σταγόνα το αίμα
του που το ένιωθε να κυλά στις φλέβες του όπως ο ιδρώτας στο μέτωπό του.
Ζητούσε απελπισμένα, για χρόνια ολόκληρα βοήθεια από
ανθρώπους που ποτέ δεν μπόρεσαν να τον καταλάβουν. Ζητούσε να δει με
κάποιον τα πεφταστέρια, να του κρατήσει το χέρι στην τρικυμία και να του
πει «Θα περάσει.». Έτσι απλά! Απλά γι’ αυτόν, τεράστιο λάθος! Το απλό του
καθενός μπορεί να είναι ηράκλειος άθλος για τους άλλους… και αυτό
αποδείχτηκε στην περίπτωσή του.Τόσα χρόνια πέρασε μέσα στη μοναξιά και
στην αναζήτηση… Ήθελε να μοιραστεί τη ζωή του και τις στιγμές του αλλά
ποτέ δεν άφησε κανένα να τον πλησιάσει. Δεν έδειξε ποτέ σε κανένα τη θλίψη
του. Χρόνο με το χρόνο τα καλοκαίρια του έγιναν φθινόπωρα, χειμώνες, η
καρδιά του πάγωσε, το βλέμμα του κατάντησε κενό χωρίς να μαρτυρά ούτε
σκέψεις, ούτε συναισθήματα. Μόνο εκείνη… Εκείνη, θα μπορούσε να τον
βοηθήσει… έμοιαζε τόσο πολύ στην αδελφή του… αλλά την έδιωξε… Δεν
ήθελε να την αφήσει να δει το μαύρο της καρδιάς του, δεν ήθελε να την αφήσει
να αντικρύσει τα δαιδαλώδη μονοπάτια του μυαλού του που οδηγούσαν στο
χάος. Και τώρα, πενήντα έξι χρόνια μετά, πάλι μόνος μπροστά στη θάλασσα,
αυτή τη θάλασσα που τόσο είχε αγαπήσει και συνάμα τόσο μισήσει, μετρά τα
πικρά βότσαλα της ζωής του. Βλέποντας με τα μάτια της ψυχής, κατάλαβε ότι
η αγάπη είναι ένα λουλούδι της καταιγίδας που ανθίζει και μαραίνεται. Ένα
λουλούδι που πρέπει να είσαι άξιος να το δεις, να το μυρίσεις και ακόμα πιο
άξιος να το προσφέρεις.
Στα μάτια του τρεμόπαιζαν πράσινες λίμνες και είχαν τη θλίψη του
ελαφιού που γνωρίζει πως έφτασε τελευταία του στιγμή. Αυτός έφταιγε, το
ήξερε. Όσο και να ήθελε να δικαιολογήσει τη μοναξιά του, όσο κι αν ήθελε να
ρίξει το βάρος των λαθών του στη μοίρα, ήξερε… αυτός ήταν η αιτία της
μοναξιάς του. Πάντα ήθελε το περισσότερο, το απόλυτο, ήθελε όρθιος να
καλπάσει στη θάλασσα, ήθελε να στέκει αγέρωχος σε όλες τις καταστάσεις και
να βλέπει με περηφάνια τα διάφανα νερά του βυθού. Τώρα το έβλεπε, το
καταλάβαινε, πενήντα έξι χρόνια μετά, το μεγαλείο της μικρής του ζωής, τον
τρόπο που τη σπατάλησε. Τώρα που όσο κι αν προσπαθούσε να διώξει αυτή
τη σκέψη, γυρνούσε πίσω δυνατότερη, πιο επώδυνη.
Όλη του η ζωή, όλο το πέρασμά της ήταν μια καρφίτσα που
τρυπούσε τη θύμηση. Έκλεισε τα βλέφαρά του και είδε χρυσούς ατμούς να
βγαίνουν από το σώμα του… τα άνοιξε και τα κάρφωσε στον ήλιο που έκαιγε
αλύπητα πάνω του μέχρι που πόνεσαν και δάκρυσαν. Σηκώθηκε και βημάτισε
στην ακροθαλασσιά. Και ξαφνικά… την είδε, εκεί πάνω στο νερό, να τον καλεί,
να τον φωνάζει. Περπάτησε μέσα στη θάλασσα, μπήκε μέχρι τα γόνατα, μέχρι
τη μέση, της άπλωσε το χέρι… πόσο ήθελε να την αγγίξει έστω για μια
τελευταία φορά! Το κάλεσμά της ίδιο με το τραγούδι της σειρήνας… και τη
βρήκε εκεί… στο βυθό, αποκοιμισμένη. Έγειρε στο πλάι, χάιδεψε το χέρι της κι
αποκοιμήθηκε…

Κατερίνα

η κομψότητα του σκαντζάνθρωπου

....θα ήθελα να είμαι πιο έτοιμος σήμερα για αυτή την πρώτη παρουσίαση της καριέρας μου ως μέλος λέσχης... θέλω να πω δε πρόλαβα να κάνω αποτρίχωση και το αγαπημένο μου πουλόβερ είναι στα άπλυτα.
..και έτσι σκέφτομαι τη Μιριέλ. 42 ετών,με τη μαμά της που θέλει να γίνει επιτέλους γιαγιά ενός ξεχωριστού εγγονιού, τους μαθητές της στο Saint Lo που επιβουλεύονται την φήμη της, και παλεύουν να την τσακώσουν εκτεθειμένη. την ανεπάρκεια που νιώθει απέναντι στον όγκο των σπουδών της στη φιλοσοφία, μια επιστήμη που δεν έχει ουρανό, και το Κιότο, εκείνο το Κιότο που πρέπει να σου επιβάλλεται με την ατμόσφαιρά του και να μη σε αφήνει να δουλέψεις το βράδυ. Τις ανάγκες της ως γυναίκα, αυτές που δεν μπορώ να αποτιμήσω αλλά τις φαντάζομαι και τα πράγματα που χωρίς απόλυτη συνείδηση έχει παραμελήσει. Την συγκρίνω με τις συνθήκες που δούλευε ο Λέων Τολστόϊ και αγριεύομαι...
Ζει στο Κιότο, εργάζεται στη Γαλλία και σπουδάζει σε όλο τον κόσμο. Ίσως να μην προλαβαίνει να είναι έτοιμη σε κάθε συνάντηση λέσχης και το αγαπημένο της πουλόβερ συχνότατα ξεχνιέται στα άπλυτα. Ίσως.. ίσως είναι και ένα φαινόμενο της εποχής, ένα γρανάζι του συστήματος σε πλήρη κίνηση.
Ίσως τα 1.200.000 αντίτυπα είναι ένα τεκμήριο της ένδειας της εποχής μας, μπορεί θέλω να πω η Γαλλία να έχει ανάγκη από ένα σύγχρονο ευπρεπή, λιτό και εύπεπτο Καμύ και να συμπεριφέρεται με μια βουλιμία που οι ταχύτητες της πληροφόρησης αρκούν να την μετατρέψουν σε υστερία.
Οι ήρωές της ωστόσο μου αρέσουν. Είναι δύο :
Ένας νεαρός σκαντζόχοιρος με τα αγκάθια προς τα έξω και ένας γέρικος που του έχει πέσει η προβιά και με θολωμένο το μυαλό την έχει φορέσει ανάποδα, με τα αγκάθια προς τα μέσα.
Ο σαδιστής και ο μαζοχιστής...
Αν έλειπε ο ένας από τους δυό, θα είχαμε ένα βαρετό βιβλίο.
Αυτό το δίπολο μας δείχνει ότι ο άνθρωπος μπορεί να επιτίθεται αλλά και να αυτομαστιγώνεται με την ίδια ευχαρίστηση.
Όχι δεν είναι πειστικοί οι ήρωές της. Δεν την διαλέγεις να την ξαναδιαβάσεις γι αυτό.....έχουμε τη παράλογη διαύγεια μιας καλλιεργημένης σαρραντάρας σε ένα παιδί και μια γριά..

Τότε τι την κάνει αξιόλογη τη φίλη μου τη Μιριέλ ;
Για μένα.. οι ζαβολιές της !!!
Κοιτάξτε τι κάνει...
Σε πιάνει απροετοίμαστο η άτιμη !

Ξεκινάει να αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο ιστορίες κοινών στερεότυπων συμπεριφορών, από εκείνες που βοηθούν τη ζωή να τσουλάει παρακάτω, πιάνεται μετά από μια τρίχα, μια τόσο δα μικρή αφορμή, εξομολογείται τις εσωτερικές της σκέψεις στην αρχή χαμηλόφωνα, μετά ολοένα και πιό δυνατά, ώσπου σε παρασύρει σε μια συνενοχή. Μετά αρχίζεις να κουνάς καταφατικά το κεφάλι σφίγγοντας λίγο τα χείλη και διαβάζεις διαβάζεις για να βρείς το συμπέρασμα, εκείνη την αδιαμφισβήτητη φράση που θα επιβεβαιώσει ότι επικοινώνησες τελικά με το βιβλίο.
Και εκεί, ξαφνικά, πριν σε πιάσει αδημονία, κόβει εγκαίρως την αφήγηση με ένα απλό " σηκώθηκε και έκλεισε πίσω του την πόρτα " . Μα δε τελειώνει.. Αλλάζει παράγραφο και γράφει πέντε, έξι μικρές λέξεις που σε αφήνουν εμβρόντητο :
" έμεινα στην καρέκλα μου κοιτώντας το πόμολο"
" ίσως αυτό σημαίνει να είσαι ζωντανός " ... " να κυνηγάς τις στιγμές που πεθαίνουν "
ακολουθεί σιωπή...
Το κενό, η παύση που σου χαρίζει μισή σελίδα λευκού χαρτιού, καθώς την κοιτάζεις χωρίς καμιά βιασύνη να αποστρέψεις τα μάτια, χωρίς να ψάχνεις τον τίτλο του νέου κεφαλαίου, ας είναι εκεί δίπλα στα δέκα εκατοστά, αυτό το κενό αντιδράσεων εξωτερικά που συνοδεύεται από ένα λουτρό αντιδράσεων μέσα μου, αυτό είναι για μένα το μέτρο της απόλαυσης που σου χαρίζει ένα αξιόλογο βιβλίο.
Ένα τέτοιο βιβλίο, θέλεις να το μοιραστείς με φίλους και να το αφήσεις λίγο καιρό δίπλα στο λαμπατέρ. Καταλαβαίνετε ;

να ένα τέτοιο επιμύθιο ...
" τον κοιτάζω...κι ύστερα πέφτω στα μαύρα, βαθειά, παγωμένα
εξαίσια νερά του άχρονου... "
ή ένα άλλο..
" η ελευθερία, η αποφασιστικότητα, η βούληση,όλα αυτά είναι χίμαιρες.. κι εμείς δεν είμαστε παρά κακομοίρες μέλισσες, ταγμένες στην αποστολή μας και μετά στο θάνατο"
και ένα άλλο..
" Ακριβώς σε αυτό χρησιμεύει το μέλλον : να χτίζουμε το παρόν με σχέδια αληθινά, σχέδια ζωντανών ανθρώπων..."
ή ακόμη κι αυτό..
" Η αιωνιότητα, αυτό το αόρατο που θωρούμε... "

Μα η Barberi έχει και ένα άλλο στοιχείο που με ελκύει. Είναι η κομψότητα του καυστικού της χιούμορ. Θα το έλεγα υποδόριο.
Διαβάζοντας ανάμεσα στα ματωμένα με τις βεβαιότητές μου και τον καθωσπρεπισμό μου αγκάθια του μικρού της ζώου.. ξεχωρίζω μερικές ξυραφιές :

-Μια κιλότα των εκατόν τριάντα ευρώ... σελ 251

-Ιδού πως έχει η κατάσταση.. εγώ, η Ρενέ, πενήντα τεσσάρων ετών και με κότσια στα δάκτυλα των ποδιών, γεννημένη μέσα στον βούρκο... σελ 228


Ξεχώρισα επίσης μια τεχνική, ξάφνιασμα : αρχή κεφαλαίου :
-Γλυκιά αϋπνία, ύστερα από 2 ώρες γλυκιάς αϋπνίας, αποκοιμιέμαι γαλήνια σελ 271 τέλος κεφαλαίου...

Και τώρα θέλω να παρουσιάσω τη δική μου περίληψη του βιβλίου η κομψότητα του σκαντζόχοιρου :
παύση... μουσική...
Θυμάμαι τα πάντα εκείνης της βροχής... Ο θόρυβος του νερού που σφυροκοπούσε τη στέγη, οι πλημμυρισμένοι δρόμοι, η θάλασσα της λάσπης στην είσοδο του κτήματός μας, ο κατάμαυρος ουρανός, ο άνεμος, το απαίσιο συναίσθημα μιας ατελείωτης υγρασίας, η οποία βάραινε πάνω μας όσο και η ζωή μας : χωρίς συνείδηση, χωρίς εξέγερση. Καθόμασταν...
σελ330-332 .
τελικά αφού δεν μπορούσα να πάψω να είμαι αυτό που ήμουν, πίστεψα πως ο δρόμος μου ήταν εκείνος του μυστικού.. έπρεπε να αποσιωπήσω αυτό που είμαι (άσχημη φτωχή και έξυπνη) και να μη συγχρωτίζομαι ποτέ με τον άλλο κόσμο... έτσι λοιπόν. από σιωπηλή έγινα απόμακρη.

Και το αποτίναγμα των ανάστροφων αγκαθιών...
Και ύστερα συνειδητοποιώ ότι κάθομαι στην κουζίνα μου στο Παρίσι, μέσα σε τούτο τον άλλο κόσμο όπου έχω φτιάξει τη μικρή αόρατη φωλιά μου και με τον οποίο φρόντισα να μη συγχρωτιστώ ποτέ, και πως κλαίω με καυτά δάκρυα, ενώ ένα κοριτσάκι με απίστευτα ζεστό βλέμμα μου κρατάει το χέρι και μου χαϊδεύει τρυφερά τα δάκτυλα. σελ 332...
Όταν η Σολάνζ Ζος εμφανίζεται να πάρει τη κόρη της, κοιταζό- μαστε και οι δυό με τη συνενοχή της αναλλοίωτης φιλίας και αποχαιρετιζόμαστε με τη σιγουριά της επόμενης αντάμωσής μας. Κάθισα στην πολυθρόνα με το χέρι στο στήθος και έπιασα τον εαυτό μου να λέει μεγαλόφωνα..
" ίσως αυτό να είναι η ζωή "

Πέρι

Η ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΚAΝΤΖΟΧΟΙΡΟΥ / L' ELEGANCE DU HERISSON

MURIEL BARBERY
Η ΚΟΜΨΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΥ (2006/ 2008)

Ακολουθούν: απόσπασμα του βιβλίου στα αγγλικά [audiobook] και το trailer της ταινίας με αγγλικούς υπότιτλους

"The elegance of the hedgehog" [audiobook]

"Le hérisson" [trailer]


 
Στη συνέχεια παρατίθενται πληροφορίες σχετικά με έργα τέχνης, παιχνίδια, συνήθειες κλπ που αναφέρονται στο βιβλίο, μαζί με τα σχετικά αποσπάσματα από το μυθιστόρημα της Muriel Barbery:

Pieter Claesz "Still LIfe with Oysters"

"Είναι μια νεκρή φύση που παριστάνει ένα τραπέζι στρωμένο για ελαφρύ γεύμα με στρείδια και ψωμί. Σε πρώτο πλάνο, μέσα σε ασημένιο πιάτο, μισοξεφλουδισμένο λεμόνι και μαχαίρι με σκαλιστή λαβή. Σε δεύτερο πλάνο δύο στρείδια κλειστά, με εμφανώς φιλντισένια κελύφη, κι ένα πιάτο από κασσίτερο, το οποίο σίγουρα περιέχει χοντροκομμένο πιπέρι. Ανάμεσά τους, γερμένο ποτήρι, κομμάτι ψωμιού με άσπρη ψίχα και, αριστερά, μεγάλο ποτήρι μισογεμισμένο με απαλόχρωμο και χρυσαφένιο υγρό, κυρτό σαν αναποδογυρισμένος τρούλος και με το χοντρό κυλινδρικότου πόδι διακοσμημένο με βούλες από γυαλί. Η χρωματική γκάμα καλύπτει από κίτρινο έως εβένινο μαύρο. Το φόντο είναι θαμπά χρυσαφένιο, λίγο μουντό. (σ. 229) 
  

Pieter Claesz "Still LIfe with Oysers"


ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑΠΩΝΕΖΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Το γιαπωνέζικο παιχνίδι "Go":

"Είναι υπέροχο παιχνίδι. Σα να λέμε γιαπωνέζικο σκάκι. [...] Πέραν του ότι είναι παιχνίδι που παίζεται σε μία τετράγωνη βάση και οι δύο αντίπαλοι έχουν μαύρα και λευκά πιόνια, διαφέρει από το σκάκι όσο ο σκύλος από τη γάτα. Στο σκάκι πρέπει να σκοτώσεις για να κερδίσεις. Στο "γκο" πρέπει να δημιουργήσεις για να επιβιώσεις. [...] Μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες του "γκο" είναι ότι για να κερδίσεις πρέπει να επιβιώσεις, αλλά και ν' αφήσεις τον άλλον να επιβιώσει. Ο υπερβολικά άπληστος χάνει. Είναι ένα οξυδερκές παιχνίδι ισορροπίας, στο οποίο πρέπει να αποκτήσεις το πλεονέκτημα χωρίς να συντρίψεις τον άλλον." (σσ. 127-129)

Go Basics, how to play the ancient game of Go [part 1]

Go Basics, how to play the ancient game of Go [part 2]


Τα Γιαπωνέζικα Κόμικς "Μάγκα"

"Ελπίζω ότι σε κάμποσους μήνες θα μπορώ να διαβάζω τα αγαπημένα μου μάγκα στο πρωτότυπο. Η μαμά δεν καταλαβαίνει πώς ένα τόσο προικισμένο κοριτσάκι σαν κι εσένα μπορεί να διαβάζει μάγκα. Δεν μπήκα καν στον κόπο να της εξηγήσω ότι μάνγκα στα ιαπωνικά σημαίνει απλώς κόμικς. Νομίζει ότι ποτίζομαι με υποκουλτούρα κι εγώ δε θέλω να τη διαψεύσω." (σσ. 21)

"Manga Nippon Mukashibanashi"

"Manga Nippon Mukashi Banashi Opening"

Η γιαπωνέζικη μορφή τέχνης "Γουάμπι"

"Η αισθητική δεν είναι τίποτε άλλο από τη μύηση στην αρμονία, ένα είδος Οδού του Σαμουράι [...] Στα ιαπωνικά γουάμπι σημαίνει "κάποια ταπεινή μορφή του ωραίου, μια ποιότητα λεπτότητας, συγκαλυμμένη πίσω από ένα αδροκαμωμένο προσωπείο" (σ. 189)

"Wabi Sabi"

Γιαπωνέζικος κινηματογράφος: Yasujiro Ozu "Αδερφές Μουνεκάτα"

"Και ιδού το κλειδί της ταινίας: (Σετσούκο) 'Αληθινά καινοτόμο είναι ό,τι παρά το χρόνο, δε γερνάει.' 
Η καμέλια πάνω στα βρύα του ναού, το βιολετί χρώμα των βουνών του Κιότο, ένα φλιτζάνι από μπλε πορσελάνη, τούτη η εκκόλαψη της καθαρής ομορφιάς στην καρδιά των εφήμερων παθών, δεν είναι αυτά που όλοι προσδοκούμε; Και όσα εμείς οι άλλοι, οι πολιτισμοί της Δύσης, δεν μπορούμε να αγγίξουμε; Η ενατένιση της αιωνιότητας μέσα στην ίδια την κίνηση της ζωής." (σ. 113)

"The Munekata Sisters (Munekata kyōdai, 1950)"


"Ο Νεοζηλανδέζικος πολεμικός χορός "χάκα"

"Κατάλαβα όταν οι Νεοζηλανδοί παίκτες άρχισαν το χάκα τους. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ένας πολύ ψηλός παίκτης, Μαορί, πολύ νέος. Αυτός μου χτύπησε στο μάτι από την πρώτη στιγμή λόγω του ύψους του, αλλά στη συνέχεια λόγω του τρόπου που κινιόταν. Ένα είδος πολύ περίεργης κίνησης, πολύ ρευστής, αλλά προπάντων πολύ συγκεντρωμένης. Θέλω να πω ότι ήταν πολύ συγκεντρωμένος στον εαυτό του. [...] [Μου έδινε την εντύπωση ότι] τον έβλεπα να κινείται, ναι, αλλά παραμένοντας στη θέση του. [...] Κινιόταν, έκανε τις ίδιες κινήσεις με τους υπόλοιπους, αλλά ενώ οι κινήσεις των άλλων απευθύνονταν προς τους αντιπάλους τους και τους θεατές που τους παρακολουθούσαν, οι κινήσεις του συγκεκριμένου παίχτη ήταν γι αυτόν τον ίδιον, επικεντρωμένες πάνω του, και τούτο του προσέδιδε μια παρουσία, μια ένταση απίστευτη. Και άξαφνα το χάκα, το οποίο ήταν ένας πολεμικός ύμνος, απέκτησε όλη του τη δύναμη. Αυτό που δημιουργεί τη δύναμη του στρατιώτη δεν είναι η ενέργεια την οποία εκείνος ο ίδιος αναπτύσσει, για να φοβερίσει τον άλλον, στέλνοντάς του πάμπολλα μηνύματα, είναι η δύναμη της αυτοσυγκέντρωσης, βάσει της οποίας έχει παράλληλα ως επίκεντρο τον εαυτό του. Ο παίκτης Μαορί έγινε ένα δέντρο, μια πανύψηλη, άφθαρτη βελανιδιά, με βαθιές ρίζες, μια ισχυρή ακτινοβολία και όλος ο κόσμος το αισθανόταν. Και όμως είχαμε τη βεβαιότητα πως η πανύψηλη βελανιδιά μπορούσε ακόμη να πετάξει, πως ήταν γρήγορη σαν τον άνεμο, παρά τις απλωμένες ρίζες της ή χάρη σ' αυτές." (σσ. 38-40)


"H ωδή της Διδούς" (Ο θρήνος της Διδούς)
από το έργο 'Διδώ και Αινείας' του Purcell"

Thy hand, Belinda (lovest soul), darkness shades me,
On thy bossom let me rest.
When I am laid in earth
May my wingsrreate
No trouble in thy breast.
Remember me, remember me,
But ah! forget my fate.

"Dido's Lament"
[Purcell "Dido and Aeneas"]


fk