Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

Εμπνευση απο έναν κατάλευκο συντεφένιο κύκνο που κοιμάται.

Γράμμα σ ένα παιδί που δεν γεννήθηκε ακόμα.
Αναδεύεσαι μέσ στην ελπίδα στο νερένιο σου περίβλημα.Ξεκίνησες ένα ταξίδι, μιά περιπέτεια χωρίς αγωνία, χωρίς τρόμο, με την σιγουριά του νεοφώτιστου οραματιστή, με την σιγουριά του τυφλού στο μπαστούνι της αυτάρκειάς του. Το θαύμα ξεκίνησε πάλι. Και ποιός πιστεύει στα θαύματα? Αυτός που βλέπει, που μπορεί, που ακούει ή μυρίζει, το ουράνιο τόξο, την γέννα της ζωής την Ανοιξη, το χνώτο του μωρού όταν κοιμάται.Νάτα τα θαύματα. Αλλά πάλι...Η σκέψη αέναη, προσπαθείς να σταματήσεις την ροή της, είναι όπως ο χρόνος, τρέχει και βασανίζει με τις δυσοίωνες κι άγριες εικόνες που πινέλλα τρελλού ζωγραφίζουν γύρω, σαν σκηνικό ενός κόσμου που θα φοβόσουν να τον αντικρύσεις.
Μικρή, στην εκκλησία, εικόνες Αποκάλυψης και Δευτέρας Παρουσίας, με τρόμαξαν. Χωρίς εμπειρίες, το μυαλό αθώο και καθαρό αναρωτιόταν. Πως η Χριστιανική παραμυθία με το μήνυμα του "αγαπάτε αλλήλους" μπορούσε να τρομάζει/ Τι θέση είχαν μέσα στο ζεστό κουκούλι της παρηγοριάς, τα καζάνια, οι φλόγες, οι τρίαινες, τα ανοιχτά στόματα κι οι άφωνες κραυγές των κολασμένων? Τότε η χρησιμότητα του τρόμου΄μου ήταν άγνωστη.
Οχι ότι τώρα την δικαιολογώ, μα πως να την εξηγήσω αυτήν την εικόνα του Ιερώνυμου Μπός σε σένα, ένα παιδί που ξεκινάει αυτήν την συναρπαστική διαδρομή?
Ξέρω, ξέρω, τα ουράνια τόξα, τα ρόζ συννεφάκια, τα μικρά κουταβάκια, τα χάδια, τα φιλάκια κι η ασφάλεια της αγκαλιάς θα σε κανακέψουν μέχρι να κάνεις τα πρώτα βήματα. Αλλά οι πρώτες λεξούλες φτιάχνουν τις πρώτες ερωτήσεις. Πρέπει νάχω έτοιμες απαντήσεις. Κι ο ζόφος που περιχύνεται γύρω? Η αγωνία? Σε ποιά ομπρέλλα σε ποιό καταφύγιο, σε ποιό κουβούκλιο, ποιά αγκαλιά θα κρυφτούμε?
Θα σε μάθω να μην κρύβεσαι. Μπροστά και ίσια. Και η πορεία, θα το διαπιστώσεις, πιό έυκολη, πιό στρωτή, χωρίς παραπλανητικές στροφές, χωρίς λακούβες επικίνδυνες.
Αν τα μάτια σου έχουν το φώς, άν αντικρύζεις κατάματα, τότε ο φόβος καταλαγιάζει, γίνεται φίλος και σε βοηθάει σε κάνει επινοητικό, προσεκτικό. Αν το μυαλό σου δεν ξεφεύγει σε εικόνες που τις σταμπάρουν υπηρέτες του ανίερου, κι ενός λάθους επιλεγμένου από δίβουλους και πονηρούς, θα βρεί την αλήθεια, ανάμεσα σε χίλια σερβιρισμένα ψέματα.

Τώρα που κλείνει ο κύκλος μου, θάθελα προτού ξεκινήσω γι άλλες διαστάσεις, - κι έχω και μιά περιέργεια να σου πώ, για να τις γνωρίσω, αλλά αυτό είναι πολύ μακρινή ιστορία για σένα, που κάνεις θεαματική είσοδο σ αυτήν, την εδώ,-έχω να εκπληρώσω τα χρέη μου. Να σου δείξω, να σου πώ, να γίνω το μπαστούνι που οδηγεί το αβέβαιο πρώτο βήμα, το ψέλισμα της πρώτης νότας, το χαμόγελο που θα χαράξει την καινούργια μέρα.
Χρέος να σου δείξω την αγάπη, να σε νανουρίσω την σιγουριά ότι θα τα καταφέρεις, κι ο κύκλος σου όταν ολοκληρωθεί θα είναι όμορφος, γεμάτος, πλήρης λύτρωσης κι ενέργειας αγαπησιάρικης στα συναπαντήματά σου.

Καλώς να έρθεις.

Βάντα

Λιγότερο όγκο , μα όχι λιγότερη θαλπωρή , αυτό δε χρειαζόμαστε ;
















Διαβάζοντας το κείμενο της Βάντας νομίζω ότι ξέρω τι πρέπει να βελτιώσω στο αντίστοιχο δικό μου περί κύκνων. Αν μπορώ να εγείρω την ίδια ποσότητα συναισθημάτων με πιό ήπιες φράσεις, θα έχω κάνει ένα βήμα από τον ηχηρό περιεκτικό λόγο προς τον μεστό λόγο. Θα κυλάνε καλύτερα τα κείμενα που απευθύνονται έτσι κι αλλιώς σε "κουρασμένους" αναγνώστες.   
  Περικλής

Κάτι ακόμα για τον Καββαδία

ΑΠΟ ΤΑ ΑΘΗΣΑΥΡΙΣΤΑ ΠΕΖΟΓΡΑΦΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ) Guy Michel Saunier
 Μερικοί στίχοι της Αντίστασης, όχι και τόσο γνωστοί.
Αφιερωμένο στην Μέλπω Αξιώτη
Στο παιδικό μας βλέμμα πνίγονται οι στεριές.
Πρώτη σου αγάπη τα λιμάνια σβηούν κι εκείνα.
Θάλασσα τρώει τον βράχο απ όλες τις μεριές.
Μάτια λοξά και τ αγαπάς.Κόκκινη Κίνα

Γιομάτα πάν τα Ιταλικά στην Ερυθρά.
Πουλιά σε αντιπερισπασμό-Μαύρη Μανία.
Δόρατα μέσα στη νυχτιά παίζουν νωθρά.
Λάμπει αρραβώνα στο δεξί σου. Αβησσυνία

Σε κρεμεζί νύφη λεβέντρα Ιβηρική.
Ανάβουνε του Barrio Chino τα φανάρια.
Σπανιόλοι μου θαλασσοβάτες και Γραικοί.
Γκρέκο και Λόρκα-Ισπανία και Πασσιονάρια.

Κύμα θανάτου ξαπολιούνται οι Γερμανοί.
Τ άρματα ζώνεσαι μ αρχαία κραυγή πολέμου.
Κυνήγι παίζουνε μαχαίρι και σκοινί,
οι κρεμασμένοι στα δεντρά, μπαίγνιο του ανέμου.

Κι από Δεκέμβρη στην Αθήνα και Φωτιά.
Τούτο της γής το θαλασσόδαρτο αγκωνάρι,
λικνίζει κάτου από το Δρύ και την Ιτιά
Το Διάκο, τον Κολοκοτρώνη και τον Αρη.



ΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ

Σας είδα κάτου από την πύρινη βροχή
με τα πλακάτ και τα σκουτιά τα ματωμένα
εσάς που κάματε τη δύσκολην αρχή
κείνα τα χρόνια τα βαριά, τα κολασμένα

Σήμερα βλεπω τα δικά σας τα παιδιά
σμάρι πηχτό μες του πελάγου τη σπιλιάδα
Πάντα κατάντικρα στην κάθε αναποδιά
και σ όσους πάνε να σταυρώσουν την Ελλάδα.


Γράφτηκε και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πανσπουδαστική,24 Μαρτίου 1967, ένα μήνα πρίν από το πραξηκόπημα της χούντας.

ΝΙΚΟΣ ΚΑΒΒΑΔΙΑΣ / NIKOS KAVVADIAS



Νίκος Καββαδίας
(1910-1975)
100 χρόνια από τη γέννησή του

Για να δείτε την αφίσα της εκδήλωσης πατήστε ΕΔΩ!

Για να δείτε την πρόσκληση της εκδήλωσης πατήστε ΕΔΩ!

"Θεσσαλονίκη ΙΙ"

Τράνταζε σαν από σεισμό συθέμελα ο Χορτιάτης
κι ακόντιζε μηνύματα με κόκκινη βαφή.
Γραφή από τρεις και μου 'γινες μοτάρι και καρφί.
Μα έριχνε η Τούμπα, σε διπλό κρεβάτι, τα χαρτιά της.

Τη μάκινα για τον καπνό και το τσιγαροχάρτι
την έχασες, την ξέχασες, τη χάρισες αλλού.
Ήτανε τότε που έσπασε το μεσιανό κατάρτι.
Τα ψέματα του βουτηχτή, του ναύτη, του λωλού.

Και τι δεν έχω υποσχεθεί και τι δεν έχω τάξει,
μα τα σαράντα κύματα μου φταίνε και ξεχνώ
-της Άγρας τα μακριά σαριά, του Σάντουν το μετάξι-
και τα θυμάμαι μόλις δω αναθρώσκοντα καπνό.

Το δαχτυλίδι που 'φερνα μου το 'κλεψε η Οράγια.
Τον παπαγάλο μάδησε και έπαψε να μιλεί.
Ας εκατέβαινε έστω μια, στο βίρα, στα μουράγια,
κι ας κοίταζε την άγκυρα μονάχα, που καλεί.

Τίποτα στα χεράκια μου, μάνα μου, δε φτουράει
έρωτας, μαλαματικά, ξόμπλια και φυλαχτά.
Σιχαίνομαι το ναυτικό που εμάζεψε λεφτά.
Εμούτζωσε τη θάλασσα και τηνε κατουράει.

Της Σαλονίκης μοναχά της πρέπει το καράβι.
Να μην τολμήσεις να τη δεις ποτέ από τη στεριά.
Κι αν κάποια στην Καλαμαριά πουκάμισο μου ράβει,
Μπορεί να 'ρθω απ' τα πέλαγα με τη φυρονεριά.



"Θεσσαλονίκη ΙΙ"
Μουσική & Ερμηνεία:
Ξέμπαρκοι [S/S IONIAN 1934, 1986]



"Frederico Garcia Lorca"

Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό
και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι
Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ
τότε που φεύγανε μπουλούκια οι σταυροφόροι

Παντιέρες πάγαιναν του ανέμου συνοδειά
και ξεκινούσαν οι γαλέρες του θανάτου
στο ρογοβύζι ανατριχιάζαν τα παιδιά
κι ο γέρος έλιαζε, ακαμάτης, τ'αχαμνά του

Του ταύρου ο Πικάσο ρουθούνιζε βαριά
και στα κουβέλια τότε σάπιζε το μέλι
τραβέρσο ανάποδο, πορεία προς το βοριά
τράβα μπροστά, ξοπίσω εμείς και μη σε μέλει

Κάτω απ' τον ήλιο αναγαλιάζαν οι ελιές
και φύτρωναν μικροί σταυροί στα περιβόλια
τις νύχτες στέρφες απομέναν οι αγκαλιές
τότες που σ' έφεραν, κατσίβελε, στη μπόλια

Ατσίγγανε κι αφέντη μου με τι να σε στολίσω;
φέρτε το μαυριτάνικο σκουτί το πορφυρό
στον τοίχο της Καισαριανής μας φέραν από πίσω
κι ίσα ένα αντρίκειο ανάστημα ψηλώσαν το σωρό.

Κοπέλες απ' το Δίστομο, φέρτε νερό και ξύδι
κι απάνω στη φοράδα σου δεμένος σταυρωτά
σύρε για κείνο το στερνό στην Κόρδοβα ταξίδι
μέσα απ' τα διψασμένα της χωράφια τα ανοιχτά

Βάρκα του βάλτου ανάστροφη φτενή δίχως καρένα
σύνεργα που σκουριάζουνε σε γύφτικη σπηλιά
σμάρι κοράκια να πετάν στην ερήμην αρένα
και στο χωριό να ουρλιάζουνε τη νύχτα εφτά σκυλιά.



"Frederico Garcia Lorca"
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Γιάννης Κούτρας
[Σταυρός του Νότου, 1979]


"Καραντί"

Μπάσες στεριές ήλιος πυρρός και φοινικιές
ένα πουλί που ακροβατεί στα παταράτσα
γνέφουνε δυο στιγματισμένα μαύρα μπράτσα
που αρρώστιες τα 'χουνε τσακίσει τροπικές

Παντιέρα κίτρινη σινιάλο του νερού
φούντο τις δυο και πρίμα βρέξε το πινέλο
τα δυο φανάρια της νυκτός κι ο Πιζανέλο
ξεθωριασμένος απ' το κύμα του καιρού

Το καραντί το καραντί θα μας μπατάρει
σάπια βρεχάμενα τσιμέντο και σκουριά
από νωρίς δεξιά στη μάσκα την πλωριά
κοιμήθηκεν ο καρχαρίας που πιλοτάρει

Όρντινα δίνει ο παπαγάλος στον ιστό
όπως και τότε απ' του Κολόμπου την κουκέτα
χρόνια προσμένω να τυλίξεις την μπαρκέτα
χρόνια προσμένω τη στεριά να ζαλιστώ

Φωτιές ανάβουνε στην άμμο ιθαγενείς
κι αχός μας φτάνει καθώς παίζουν τα όργανά τους
της θάλασσας κατανικώντας τους θανάτους
στην ανεμόσκαλα σε θέλω να φανείς

Φύκια μπλεγμένα στα μαλλιά στο στόμα φύκια
έτσι ως κοιμήθηκες για πάντα στα βαθιά
κατάστιχτη πελεκημένη απο σπαθιά
διπλά φορώντας των Ίνκας τα σκουλαρίκια

Το καραντί το καραντί θα μας μπατάρει
σάπια βρεχάμενα τσιμέντο και σκουριά
από νωρίς δεξιά στη μάσκα την πλωριά
κοιμήθηκεν ο καρχαρίας που πιλοτάρει



"Το Καραντί"
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας & Milva
(Επίδαυρος, live)

Για να δείτε περισσότερα VIDEO με μελοποιημενα ποιηματα του Καββαδία πατήστε ΕΔΩ!

Καλημέρα και πάλι !

Πήρατε το e-mail με την πρόσκλησή μου ;

Αυτό που λέει " ο χρήστης ομάδα νέων συγγραφέων του Blogger σας προσκάλεσε να συμβάλλετε... κλπ κλπ "
Ε, τώρα μένει να συμβάλλετε τεμπελούδια
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΣΚΟΛΟ...
1. Είσαι σε αυτό το mail που έλεγα, πατάς λοιπόν κλικ στην υπογραμμισμένη διεύθυνση http://www.blogger.com/inv
2. Σε ρωτάνε τότε την διεύθυνση όπου γράφεις το e-mail σου και κωδικό όπου γράφεις τον δικό σου κωδικό, αυτόν που δίνεις πάντα για να δεις τo mailbox.
3. Μόλις πατήσεις αποδοχή είσαι και εσύ επίσημα συντάκτης του ιστολογίου.
4. Πατάς νέα ανάρτηση, γράφεις κείμενο, πατάς εισαγωγή φωτογραφίας στα κουμπιά του επεξεργαστή και βάζεις φωτο από το "οι εικόνες μου" με μεταφόρτωση, πατάς εισαγωγή συνδέσμου και βάζεις ένα ενδιαφέρον ιστολόγιο για να το δούμε όλοι με ένα κλικ και όταν σου αρέσει όλο αυτό και βάλεις τίτλο επάνω, πατάς κάτω δημοσίευση.
5. Καμιά φορά μουλαρώνει ! Εσύ τότε πατάς αποθήκευση ανάρτησης για να μην χάσεις τη δουλειά και πας πάνω δεξιά στην οθόνη που λέει "Αποσύνδεση" και φεύγεις για να κάνεις άλλη δουλειά. Όταν επιστρέψεις στο blog πρέπει να πατήσεις "Σύνδεση" και αν σου ζητήσει όνομα και κωδικό ξανά τα δικά σου, ύστερα μπαίνεις στο μενού "επεξεργασία αναρτήσεων" και μόλις δείς την δική σου πατάς αριστερά τη μπλέ λέξη επεξεργασία και είσαι πάλι εκεί που είχες μείνει.
6. Μην ξεχνάτε να κάνετε αποσύνδεση κάθε φορά που φεύγετε για να μπορεί να μπει και κανένας άλλος ; ΟΚ
          Άντε, καλές δημοσιεύσεις αυγοεσώκλειστοι τερατογράφοι μου

Myriel Barberi : Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου ( ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ )


Σπάνιες στιγμές αληθινής ομορφιάς μέσα από υπέροχες σελίδες λογοτεχνίας, με έξυπνο χιούμορ, ευαισθησία και αγάπη για τη ζωή, σε μια αριστουργηματική αφήγηση με δύο πρόσωπα:
"Το όνομα μου είναι Ρενέ. Είμαι πενήντα τεσσάρων χρονών, χήρα, μικρόσωμη, στρουμπουλή και άσχημη. Τα τελευταία είκοσι εφτά χρόνια είμαι η θυρωρός του κτιρίου στην οδό Γκρενέλ 7, ενός όμορφου μεγάρου, που χωρίζεται σε οκτώ μεγάλα υπερπολυτελή διαμερίσματα. Δε σπούδασα, ήμουν πάντοτε φτωχή, διακριτική και ασήμαντη. Ανταποκρίνομαι όμως τέλεια σε ό,τι η κοινωνία πιστεύει ως υπόδειγμα θυρωρού πολυκατοικίας· κανείς δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι γνωρίζω πολύ περισσότερα από τους πλούσιους αλαζόνες".
"Το όνομα μου είναι Παλόμα. Είμαι δώδεκα χρονών και μένω στην οδό Γκρενέλ 7, σ' ένα αρχοντικό διαμέρισμα. Εντούτοις, παρά την καλοτυχία και τα πλούτη, από πολύ καιρό ξέρω ότι ο τελικός προορισμός μου είναι η γυάλα με τα ψάρια. Πώς το γνωρίζω; Τυχαίνει να είμαι έξυπνη. Εξαιρετικά έξυπνη, μάλιστα. Γι' αυτό έχω πάρει την απόφαση μου· στο τέλος της σχολικής χρονιάς, τη μέρα των γενεθλίων μου, στις 16 Ιουνίου, θ' αυτοκτονήσω".
Δύο ηρωίδες διαφορετικές μεταξύ τους, με κρυμμένους εσωτερικούς κόσμους και ανείπωτα μυστικά, που θα αποκαλυφθούν με την άφιξη του κυρίου Όζου, ενός καλλιεργημένου και πλούσιου Γιαπωνέζου.

Η ΜΙΡΙΕΛ ΜΠΑΡΜΠΕΡΙ γεννήθηκε στο Μαρόκο το 1969. Σπούδασε φιλοσοφία και διδάσκει στο Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Εκπαίδευσης Δασκάλων στη Νορμανδία. Το μυθιστόρημα ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΩΝ ΧΕΙΛΙΩΝ ΜΟΥ… Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ είναι το πρώτο της βιβλίο. Αμέσως έγινε δεκτό απ’ το γαλλικό αναγνωστικό κοινό με διθυραμβικές κριτικές και μάλιστα τιμήθηκε με το Βραβείου Καλύτερου Βιβλίου Γαστρονομικής Λογοτεχνίας. Η ίδια η συγγραφέας εξομολογείται ότι λατρεύει τόσο την καλή κουζίνα όσο και την περιγραφή των αισθήσεων: «Αν μπορούσα να αλλάξω επάγγελμα», λέει σε μια συνέντευξή της, «θα ήθελα να γίνω κριτικός γεύσης: να πληρώνομαι για να τρώω και ύστερα να περιγράφω λεπτομερώς κάθε γεύση κι αίσθηση». Την αγάπη της για το φαγητό από τα παιδικά της ακόμη χρόνια, την κληρονόμησε από τον πατέρα της και τη μοιράζεται με το σύζυγό της, στον οποίο εξάλλου ανήκουν κάποιες από τις λαχταριστές συνταγές που αναφέρονται στο βιβλίο. Όσο για την ίδια, αν και γευσιγνώστρια, κρατά τις αποστάσεις της από την κουζίνα τους σπιτιού της: θα ακουστεί παράξενο, αλλά απεχθάνεται το μαγείρεμα και δε μαγειρεύει καθόλου καλά!
 

Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου σε ταινία....



H ... γοητεία του σκαντζόχοιρου.
( LE HERISSON )

Σκηνοθεσία: Μονά Ασάς (Mona Achache)
Σενάριο: Μονά Ασάς, Μυριέλ Μπαρμπερί (Muriel Barbery) (βασισμένο στο μυθιστόρημα της «L’ elegance de herisson» )
Φωτογραφία: Πατρίκ Μπλοσιέ (Patrick Blossier)
Μουσική: Γκαμπριέλ Γιαρέντ (Gabriel Yared)
Παίζουν: Ζοσιάν Μπαλασκό, Γκαράνς ΛεΓκιγερμίκ, Τόγκο Ιγκαουά (Josiane Balasko, Garance Le Guillermic, Togo Igawa)
Έτος παραγωγής: 2009
Χώρα Παραγωγής: Γαλλία
Γλώσσα: Γαλλικά
Έγχρωμο
Διάρκεια: 100’
Υπόθεση:Η μικρή Παλομά (Γκαράνς Λε Γκιγερμίκ) προγραμματίζει να αυτοκτονήσει τη μέρα των γενεθλίων της, όταν θα γίνει 12 ετών, αποφασισμένη να μην καταλήξει δυστυχισμένη και «περιορισμένη σαν χρυσόψαρο», όπως λέει η ίδια, όταν μεγαλώσει. Το διάστημα αυτό, καταγράφει με την κάμερα της, στιγμές της καθημερινότητάς της, κρατώντας ένα είδος ημερολογίου των τελευταίων 165 ημερών που έχει αποφασίσει πως της απομένουν. Απίστευτα ευφυής και με απόλυτη επίγνωση των δυνατοτήτων της, νιώθει να περιορίζεται μέσα στην μεγαλοαστική ,αλλά κατά βάση κενή οικογένειά της.
Στην αριστοκρατική Αρτ Νουβό παριζιάνικη πολυκατοικία που μένει, δουλεύει σαν θυρωρός η Ρενέ Μισέλ(Ζοσιάν Μπαλασκό), μια κλειστή και απόμακρη γυναίκα που είναι αφοσιωμένη στη δουλειά της και αποφεύγει τις πολλές συναναστροφές με τους ενοίκους της πολυκατοικίας. Έχοντας επαναπαυτεί στην ρουτινιασμένη ξερή καθημερινότητά της, προτιμά να μην ανοίγεται στους άλλους , από φόβο να μην πληγωθεί.
Οι ζωές των δύο γυναικών, που δεν έχουν τίποτα κοινό εκτός από τις μοναξιές τους, θα διασταυρωθούν αναπάντεχα όταν θα μετακομίσει στο κτίριο –αλλά και στις ζωές τους– ένας νέος ένοικος, ο κύριος Όζου(Τόγκο Ιγκαουά). Ο ραφινάτος Ιάπωνας χήρος, γοητευτικός όσο και μυστηριώδης, θα ξεκλειδώσει (με τη βοήθεια της μικρής Παλομά) την καρδιά της μοναχικής θυρωρού και θα βοηθήσει τη μικρή πρωταγωνίστρια να αντικρύσει με μεγαλύτερη αισιοδοξία τη ζωή.
Σχόλιο:Έχοντας σαν πρώτη ύλη το πολυδιαβασμένο μυθιστόρημα της Μυριέλ Μπαρμπερί και εμπνευσμένη ελεύθερα από αυτό, η Μονά Ασάς, στην πρώτη της μεγάλου μήκους προσπάθεια, μας παρουσιάζει μια τρυφερή και ανθρώπινη ταινία που διασκεδάζει και συγκινεί. Έχοντας στη διάθεσή της ένα αξιοζήλευτο πρωταγωνιστικό τρίο, ξεκινώντας από την έξοχη και απόλυτα ταιριαστή για τον ρόλο (ήταν άλλωστε και η πρώτη επιλογή της σκηνοθέτιδος) Ζοσιάν Μπαλασκό («Για όλα φταίει το γκαζόν»), και φτάνοντας στην εκπληκτική 12χρονη Γκαράνς Λε Γκιγερμίκ που με την εκφραστικότητα και την ερμηνευτική ωριμότητά της είναι αναμφίβολα η αποκάλυψη της ταινίας, δημιουργεί στέρεους και αξιαγάπητους χαρακτήρες που επιτρέπουν στην πλοκή να ξεδιπλωθεί αβίαστα.
Με το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας να διαδραματίζεται μέσα στο κτίριο της πολυκατοικίας, έχει δοθεί ιδιαίτερη σημασία στα εσωτερικά ντεκόρ, τα οποία έχουν μια άχρονη, σχεδόν παραμυθένια αισθητική, ενώ το γεμάτο από κινηματογραφικές αλλά και λογοτεχνικές αναφορές (ξεκινώντας από τον προφανή Όζου και φτάνοντας μέχρι τον Τολστόι) σενάριο κλείνει το μάτι στους λάτρεις της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου.
Το «Herisson» είναι ένα φιλμ που απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους, άνδρες και γυναίκες, περνώντας ένα μήνυμα συντροφικότητας και αισιοδοξίας. Ο κομψός μα απροσπέλαστος ακάνθινος σκαντζόχοιρος του τίτλου, δεν είναι μόνο οι δυο μονήρεις και απρόσιτες πρωταγωνίστριες, μα είμαστε κι όλοι εμείς, που δεν τολμάμε να ανοιχτούμε και να εκτεθούμε, αφήνοντας τους γύρω μας να γνωρίσουν τον πραγματικό, «κομψό» εαυτό μας που κρύβεται πίσω από τα αγκάθια της εξωτερικής εικόνας.



Δήλωση του Σκηνοθέτη:«Αυτό που με άγγιξε εξαρχής στην ιστορία του βιβλίου της Μυριέλ Μπαρμπερί, ήταν το παράδοξο των προκαταλήψεων και η μαγεία των απρόβλεπτων συναντήσεων… Αυτή η πολυκατοικία μου θύμισε, αυτή μέσα στην οποία μεγάλωσα κι εγώ, στο πιο αριστοκρατικό. Από παιδί πάντα με γοήτευε η συνύπαρξη ανθρώπων εντελώς διαφορετικών μεταξύ τους, που οφείλεται απλά σ’ ένα παιχνίδι της τύχης. Αλλά αυτό που μου έδωσε την αφορμή να ασχοληθώ, ήταν πάνω απ’ όλα η Παλομά και η Ρενέ. Αυτή η ακοινώνητη και απότομη γυναίκα που μεταμορφώνεται όταν έρθει σε επαφή με τους άλλους... Κι αυτό το μικρό κορίτσι, το κλειστό, μελαγχολικό και απόλυτο πλάσμα, που συναντώντας τη Ρενέ και τον Κακούρο, συνειδητοποιεί πως η ζωή είναι πολύ πιο σύνθετη και γεμάτη εκπλήξεις απ’ όσο νόμιζε. Ταυτίστηκα απολύτως με αυτό το μικρό κορίτσι κι αυτή τη θυρωρό».



Tips:Βασισμένο στο μπεστ σέλερ της Μυριέλ Μπαρμπερί «Η Κομψότητα του Σκαντζόχοιρου», που κυκλοφορεί στην Ελλάδα από τις εκδόσεις «Σύγχρονοι Ορίζοντες»

Η παραγωγός της ταινίας Αν Ντομινίκ Τουσέντ έχει στο ενεργητικό της τη διεθνή επιτυχία «Caramel» (2007).

Στην ταινία ακούγονται μουσικές συνθέσεις του λιβανέζου Γκαμπριέλ Γιαρέντ, ο οποίος έχει γράψει, μεταξύ άλλων, τη μουσική για τις ταινίες «Ο Άγγλος Ασθενής» (για την οποία βραβεύτηκε και με βραβείο Όσκαρ), «Ο Ταλαντούχος Κύριος Ριπλέι», «Οι Ζωές των Άλλων».



Διεθνή ΜΜΕ:«Είναι ευχάριστο, ευφυές, ειρωνικό, ευαίσθητο. Με μια Ζοσιάν Μπαλασκό γεμάτη χοντροκομμένη φινέτσα και θαυμάσια γενναιοδωρία».
-Marie-Noëlle Tranchant, Le Figaro

«Γλυκόπικρο, ευχάριστο και συγκινητικό, το Le Herisson είναι ένα καλοπαιγμένο εγχείρημα με παραμυθένιες πινελιές»
-Lisa Nesselson, ScreenDaily
«Ένα φιλμ γεμάτο από ευαίσθητες και διασκεδαστικές σκηνές (…) Το πρωταγωνιστικό τρίο είναι τέλειο».
-Caroline Vié, 20 Minutes,

H ψηφοφορία σας έβγαλε τα ακόλουθα βιβλία για ανάγνωση...



Το πέταγμα της πεταλούδας του Ισίδωρου Ζουργού με 6 ψήφους
Το Γιούγκερμαν του Καραγάτση επίσης με 6 ψήφους
Το Η σκιά του ανέμου του Carlos Ruiz Zaphon με 5 ψήφους
Το διπλό βιβλίο του Δημήτρη Χατζή με 4 ψήφους
Το Ο γέρος και τη θάλασσα σαν μια αναφορά στο στυλ Χέμινγουέι με 4 ψήφους
Το Logicomix του Απ.Δοξιάδη σαν εισαγωγή στη μαθηματική λογοτεχνία 3 ψήφους
Τη Φήμη του νεαρού Γερμανού Ντάνιελ Κέλμαν με 2 ψήφους
Το Αθώοι και φταίχτες της Μάρως Δούκα με 2 ψήφους
Το Δύσκολοι καιροί για μικρούς πρίγκηπες της Μαρούλας Κλιάφα με 2 ψήφους
Το Ο Χρόνος πάλι της Σώτης Τριανταφύλλου με 1 ψήφο
Το Πως έγινα βλάκας του Γάλλου Ναρτέν παζ με 1 ψήφο
Το Αναφορά στον El Greco του Νίκου Καζαντζάκη με 1 ψήφο
και το O Ξένος του Αlber Camy επίσης με 1 ψήφο
προτάθηκαν χωρίς να ψηφιστούν επίσης τα ακόλουθα :
Η ανατροπή του Νίκου Θέμελη
Ο θείος Πέτρος του Τεύκρου Μιχαηλίδη σαν αναφορά στη σχολή Δοξιάδη
Περί συγγραφής της Πατρίτσια Χάιντσμιθ
Περί συγγραφής του Στέφεν κίνγκ
Το Bolero του Λίνου Χρηστίδη
ΚΑΙ ΑΡΚΕΤΟΙ ΑΚΟΜΗ ΤΙΤΛΟΙ ΑΝΑΦΕΡΘΗΚΑΝ ΜΕ ΚΟΛΑΚΕΥΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ... ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΚΑΙ ΜΗΝΕΣ...
Παρακάτω θα βρείτε εισαγωγές για το καθένα από αυτά και μπορείτε να γράψετε στο πλαίσιο σχόλια τα επιχειρήματα που σας έκαναν να τα προτείνετε στην ομάδα.

ΚΑΛΗ ΑΝΑΓΝΩΣΗ !
                                   ο Μολυβάκης

Νίκος Θέμελης : Η ανατροπή ( ΚΕΔΡΟΣ )

Λίγο πριν το γύρισμα του 1900, ενώ η αστική τάξη διευρύνει την ακτινοβολία της και την ισχύ της, οι αυτοκρατορίες που απλώνονται στη χερσονήσου του Αίμου μέχρι ψηλά στη Νότιο Ρωσία, αμφισβητούνται από κάθε λογής κινήματα. Κινήματα απελευθέρωσης από δυνάστες ή κατακτητές, από αλλοεθνείς ή αλλόδοξους, απ' οτιδήποτε κρατάει τον κόσμο δεμένο στο χθες, στο τέλμα, στην υποταγή, πνίγει τις ικανότητές του και κάθε φωνή για ελευθερία και δικαιοσύνη. Στον κόσμο αυτό, μια γυναίκα αποφασίζει το δικό της μακρύ δρόμο για μια ζωή που θέλει η ίδια να ορίζει με τα αισθήματά της, τις ιδέες της και τις επιλογές της. Μια ζωή που η μία ανατροπή διαδέχεται την άλλη, μαζί με τις ανατροπές που παρασέρνουν έθνη και κοινωνίες. Μια ζωή που υφαίνεται μέσα από τις σχέσεις της με πέντε άνδρες. Πέντε άνδρες είδωλα μιας άλλης εποχής, κάποιοι μπορεί να υπάρχουν και σήμερα ακόμη .

Ο Νίκος Θέμελης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1947. Τελείωσε τη Γερμανική Σχολή Αθηνών, το Doerpfeld Gymnasium. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης και μετά το στρατιωτικό του συνέχισε τις σπουδές του στη Γερμανία, όπου το 1975 έκανε και το Διδακτορικό του σε θέματα Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. Εργάστηκε στην Αγροτική Τράπεζα, στο Υπουργείο Οικονομικών και στη Νομική Υπηρεσία του Συμβουλίου Υπουργών στις Βρυξέλλες. Από το 1981 υπήρξε συνεργάτης του πρ. πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη, ακολουθώντας τον στα Υπουργεία Γεωργίας, Εθνικής Οικονομίας, Παιδείας, Βιομηχανίας και στα πρωθυπουργικά του καθήκοντα μεταξύ 1996-2004. Έχει κάνει επιστημονικές δημοσιεύσεις γύρω από ζητήματα της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης. Μιλάει Γερμανικά, Αγγλικά και Γαλλικά. Εκτός από το χώρο της πολιτικής και της επιστήμης τα ενδιαφέροντά του επικεντρώνονται στη ζωγραφική, στη μουσική και την λογοτεχνία. Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα: "Η αναζήτηση" (1998), " Η ανατροπή" (2000), "Η αναλαμπή" (2003), "Για μια συντροφιά ανάμεσά μας" (2005), "Μια ζωή δυο ζωές" (2007) και "Οι αλήθειες των άλλων" (2008). "Η αναζήτηση" εκδόθηκε στα γερμανικά ("Jenseits von Epirus", Piper Verlag, 2001), στα ιταλικά ("La ricerca", Crocetti Editore, 2001) και στα τουρκικά ("Arayis", Dogan Kitapcilik AS, 2002). "Η ανατροπή" μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα ιταλικά (Crocetti) και στα τουρκικά ("Yikilis", Dogan Kitapcilik AS, 2004). To "Για μια συντροφιά ανάμεσά μας" μεταφράστηκε και εκδόθηκε στα ρουμανικά ("Pentru insotirea no astra", Omonia Editura, 2006). "Η αναλαμπή" πρόκειται να εκδοθεί στα τουρκικά από τον εκδοτικό οίκο Dogan Kitapcilik.

Ντάνιελ Κέλμαν : Φ ή μ η

Ο Ντάνιελ Κέλμαν γεννήθηκε στο Μόναχο το 1975 και σε ηλικία 22 ετών έγραψε το πρώτο του βιβλίο. Έγινε διάσημος στη Γερμανία και σε ολόκληρο τον κόσμο με το μυθιστόρημά του Η μέτρηση του κόσμου, το οποίο πραγματοποίησε στη χώρα του τις μεγαλύτερες πωλήσεις από την εποχή του "Αρώματος" του Πάτρικ Ζύσκιντ (1985). Θεωρείται το νέο μεγάλο ταλέντο της ευρωπαϊκής λογοτεχνίας. Το τελευταίο του (σπονδυλωτό) μυθιστόρημα έχει τον τίτλο "Φήμη".
Μια γρήγορη έρευνα στο ίντερνετ για τον Ντάνιελ Κέλμαν ανέσυρε ένα στοιχεία εξαιρετικά ενδιαφέρον: ο νεαρός αυτός συγγραφέας – είναι 35 χρονών – είναι γνωστός σχεδόν παντού – με χιλιάδες αντίτυπα για το βιβλίο του Measuring the World – εκτός από την Αμερική. Και το γεγονός αυτό είναι ενδιαφέρον όσο και παράδοξο, γιατί – τουλάχιστον από ότι είδα διαβάζοντας την 'Φήμη' είναι ίσως ο πιο 'αμερικάνος' ευρωπαίος συγγραφέας που έχω διαβάσει.
Το επόμενο στοιχείο της έρευνας μιλά για τον επηρεασμό του Κέλμαν από τον νοτιοαμερικανικό μαγικό ρεαλισμό. Αυτό ομολογώ ίσως να μην είναι τόσο εμφανές στην Φήμη, όμως αν πιστέψει κανείς την 'κληρονομική' σχέση της σύγχρονης αμερικανικής λογοτεχνίας με τον μαγικό ρεαλισμό τότε ίσως η γραφή του να μοιάζει με την αμερικανική λόγω αυτής της συγγενικής σχέσης αλλά με έναν ανεξάρτητο από την ίδια αμερικανική λογοτεχνία τρόπο.
Δεν έχει σημασία τελικά. Η Φήμη είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που αποτελείται απο πολλές ψηφίδες μικρές και μεγάλες. Οι μεγάλες ψηφίδες είναι τα εννέα διηγήματα που το απαρτίζουν και οι οποίες λειτουργούν ανεξάρτητα η μία με την άλλη. Οι μικρές ψηφίδες είναι οι λεπτομέρειες της κάθε ιστορίας που συνδέουν την μια με την άλλη με πολύπλοκο σχετικά τρόπο. Μιλώντας από πείρα αυτός ο τρόπος στησίματος ενός βιβλίου είναι πολύ δύσκολος για τον συγγραφέα αλλά εδώ ο Κέλμαν έχει καταφέρει να το κάνει να φαίνεται απλούστατο στο μάτι του αναγνώστη. Και για μένα αυτό είναι κατόρθωμα για το οποίο του αξίζουν πολλά μπράβο. Το σίγουρο είναι πως η ανάγνωση αυτή μου άνοιξε την όρεξη για να διαβάσω και άλλα βιβλία του. Φτάνει να βρω τον χρόνο.
Βιβλιογραφία :
  • Beerholms Vorstellung (1997)
  • Unter der Sonne (1998)
  • Mahlers Zeit (1999)
  • Der fernste Ort (2001)
  • Ich und Kaminski (2003) (στα ελληνικά: Εγώ και ο Καμίνσκι (2008))
  • Die Vermessung der Welt (2005) (στα ελληνικά: Η μέτρηση του κόσμου (2007))
  • Wo ist Carlos Montúfar? (2005)
  • Ruhm (2009)

Σώτης Τριανταφύλλου : Ο χρόνος πάλι ( ΠΑΤΑΚΗ )


Το λες αυτοβιογραφία, το λες ημερολόγιο, το λες σημειωματάριο, το λες κι έκθεση ιδεών άμα θες…
Μαθαίνεις λεπτομέρεις για το πώς έγραψε τα βιβλία της, σε τί ψυχική κατάσταση ήταν κατά τη διάρκεια της συγγραφής τους, τί τραγούδια άκουγε, σε ποιές λεωφόρους της Αμερικής και σε ποιά Παριζιάνικα και Αθηναικά καφέ τριγυρνούσε κι αντλούσε έμπνευση για να μπορέσει να τη μεταφέρει στις λέξεις…
Ταξίδεψε μόνη για να ακούσει ζωντανά την Aretha την Franklin, πήγε σε άπειρες συναυλίες στο σημαντικότερο μαγαζί όλων των εποχών, το CBGB’s, γεύτηκε τη ζωή που της χαρίστηκε σε όλο της το μεγαλείο, πότε κάνοντας την προσωπική της επανάσταση και πότε παίζοντας το θύμα, και τα δύο εντελώς συνειδητά, έχοντας πλήρη συνείδηση του τί θέλει και τί ζητά η ίδια από τον εαυτό της.
Είναι συγκεντρωμένος εκεί μέσα όλος ο βιός και η πολιτεία της συγγραφέως, είναι καταγεγραμμένη η προσωπική της φιλοσοφία για κάθε τί ανθρώπινο: παρατηρήσεις για την απώλεια, για το θάνατο, τους έρωτες, τα ταξίδια, την Αριστερά, τη φιλία, την αγάπη, την πίστη και την ελπίδα… Η Σώτη περιπλανιέται στην ίδια της τη ζωή. Η Σώτη για την Σώτη. Καλύτερο δε θα μπορούσες να ζητήσεις!
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΩΡΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΤΗΣ ΜΑΧΑΙΡΙΕΣ...
“Οι οικογένεις μου φαίνονται ενυδρεία όπου βάζεις αθώα το χέρι σου να παίξεις με τα ψάρια και σου το τρώνε τα πιράνχας, ή σου το σφίγγουν θανάσιμα τα χταπόδια”
“Η Ελλάδα, ένα νεκροταφείο ιδεών, ένα σκουληκιασμένο κεράσι…”
“Ο Σεφέρης: γραφικότητες, περιστέρια, θάλασσες, λιόδεντρα. Ο Καβάφης: ποίηση χωρίς γυναίκες, χωρίς φύση, φορτωμένη αποτροπές και διδαχές.”
“Ο χρόνος σε βλάπτει μόνο αν είσαι τυρί.”

Μάρω Δούκα : Αθώοι και φταίχτες

     Γεννήθηκε το 1947 στα Χανιά (Κρήτη) και από το 1966 είναι μόνιμος κάτοικος της Αθήνας. Είναι απόφοιτος του Ιστορικού και Αρχαιολογικού Τμήματος της Φιλοσοφικής σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η Μάρω Δούκα έχει τιμηθεί με το «Βραβείο Νίκος Καζαντζάκης» του Δήμου Ηρακλείου Κρήτης για το συγγραφικό έργο της «Η αρχαία σκουριά». Επίσης με το Β’ Κρατικό Βραβείο για το μυθιστόρημά της «Πλωτή πόλη». Για δε το μυθιστόρημά της «Αθώοι και φταίχτες» τιμήθηκε αφενός με το Βραβείο Πεζογραφίας «Κώστα Ουράνη» της Ακαδημίας Αθηνών, αφετέρου με το Βραβείο Balkanika (2005).
Πολλά από τα διηγήματα και μυθιστορήματα της Μ. Δούκα έχουν μεταφραστεί σε πολλές ευρωπαϊκές γλώσσες.
 Το μυθιστόρημα «Αθώοι και φταίχτες» (Αθήνα 2007) κινείται σε πολλαπλές ειδολογικές κατευθύνσεις και χρονικά επίπεδα: ένας αινιγματικός φόνος που απασχολεί την αστυνομία, καθώς και η ιστορία μιας παλιάς οικογένειας είναι η αφετηρία για μια κριτική ματιά στην κλειστή κρητική κοινωνία, αλλά επίσης και για την εκτενή αναφορά στο (κυρίως οθωμανικό) πολυεθνικό και πολυγλωσσικό παρελθόν της Κρήτης. Παρά την παράλληλη χρήση διαφορετικών λογοτεχνικών ειδών (αστυνομικό μυθιστόρημα, οικογενειακή saga, ιστορικό μυθιστόρημα), η οποία απαιτεί εν μέρει λεπτομερείς αναφορές στην ιστορία της πόλης των Χανίων και της Κρήτης γενικότερα, αποτέλεσμα μακράς και επιμελούς έρευνας, η Δούκα δεν παραμελεί το ιδιαίτερο στίγμα της: οι χαρακτήρες είναι ζωντανοί και δρουν με φόντο έναν πειστικό και καλοστημένο καμβά ιδιαίτερων ψυχικών καταστάσεων και σχέσεων.

Μαρούλα Κλιάφα : Δύσκολοι καιροί για μικρούς πρίγκηπες ( ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ )

Για το βιβλίο της Κλιάφα ...

Τόπος: Μια επαρχιακή πόλη. Χρόνος: 1989. Σκηνικό: Ένας ιδιωτικός ραδιοφωνικός σταθμός. Πρωταγωνιστές: Τέσσερις νέοι που οραματίζονται ν' αλλάξουν τον κόσμο. Η ιστορία αρχίζει με μια είδηση από το αστυνομικό δελτίο: Ένα κλεφτρόνι, δεκαπέντε μόλις χρόνων, βρίσκει το θάνατο καθώς προσπαθεί να ξεφύγει από τους αστυνομικούς. Ποιο είναι αυτό το παιδί; Από πού ξεκίνησε; Πώς και γιατί βρέθηκε στο περιθώριο; Η δημοσιογραφική έρευνα μας αποκαλύπτει τη μοναχική πορεία ενός έφηβου που μεγαλώνει με τα τραγούδια του Πρινς και του Τζιμ Μόρισον, τις σαπουνόπερες της τηλεόρασης, τη συντροφιά του Μικρού Πρίγκιπα και τ' όνειρο της μεγάλης περιπέτειας.
Ένα μυθιστόρημα τρυφερό και συνάμα βίαιο, που ανατέμνει την εφηβεία και μιλάει για τα αδιέξοδα της νεολαίας.

Απόστολος Δοξιάδης : Logicomix ( ΙΚΑΡΟΣ )

Μαθηματική Λογοτεχνία ; Γιατί όχι ;
Το "Logicomix", που ολοκληρώθηκε ύστερα από πέντε χρόνια δουλειάς, υπογράφουν ο Απόστολος Δοξιάδης, συγγραφέας του διεθνούς μπεστ-σέλερ "Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ" -του βιβλίου που χαρακτηρίστηκε από την "Independent" ως "η γένεση του είδους της μαθηματικής λογοτεχνίας"- και ο φημισμένος θεωρητικός της πληροφορικής, καθηγητής του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϊ, Χρίστος Χ. Παπαδημητρίου, ενώ τα σκίτσα και το χρώμα είναι του Αλέκου Παπαδάτου και της Annie Di Donna, καλλιτεχνών του κινούμενου σχεδίου που επιστρέφουν στην πρώτη τους αγάπη, τα κόμικς. Tο βιβλίο είναι μυθιστόρημα μαζί και κόμικς, ιστορία και μυθοπλασία, παραμύθι και δοκίμιο. Μια παρέα φίλων στη σύγχρονη Αθήνα -που δεν είναι άλλη από τους δημιουργούς του βιβλίου- προσπαθεί ταυτόχρονα να αφηγηθεί και να καταλάβει τη μεγάλη περιπέτεια της Λογικής (της αναζήτησης των θεμελίων των μαθηματικών), περιπέτεια που σημάδεψε ανεξίτηλα την εποχή μας. Είναι άραγε, όπως λέει ένας από αυτούς, μια ιστορία τραγική, μεγέθους μάλιστα αρχαίας τραγωδίας; Ή, όπως πιστεύει ένας άλλος, μια εντελώς αισιόδοξη περίπτωση; Στο "Logicomix", οι αποστάσεις καταργούνται. Καλύπτοντας μια διάρκεια έξι δεκαετιών, το βιβλίο αφηγείται με τελείως πρωτότυπο τρόπο την επική ιστορία μιας αναζήτησης της οποίας οι περισσότεροι ήρωες πλήρωσαν βαρύ τίμημα για τη γνώση, φτάνοντας συχνά μέχρι την τρέλα. Το ρόλο του αφηγητή έχει ο πιο συναρπαστικός χαρακτήρας της ιστορίας, ο μεγάλος μαθηματικός και φιλόσοφος Μπέρτραντ Ράσελ. Με βάση τη δική του ζωή, βλέπουμε την ιστορίας της αναζήτησης των θεμελίων μέσα από τις συναισθηματικές καταιγίδες, τα δραματικά ιστορικά γεγονότα και τις ιδεολογικές διαμάχες που την έθρεψαν. Οι περιπέτειες των μεγάλων διανοητών που πρωταγωνιστούν στην αναζήτηση, του Φρέγκε, του Χίλμπερτ, του Πουανκαρέ, του Βίτγκεντσταϊν, του Γκέντελ και του Τούριγνκ, ζωντανεύουν μέσα από τις σχέσεις τους με τον Ράσελ και τη δική του παθιασμένη ενασχόληση την αναζήτηση, και οδηγούνται μέσα από τη σχέση τους μαζί του στην κορύφωση, που συμπίπτει με την πιο δραματική στιγμή στην ιστορία του εικοστού αιώνα..

Ο Απόστολος Δοξιάδης είναι έλληνας συγγραφέας και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στο Μπρισμπέιν της Αυστραλίας το 1953 και μεγάλωσε στην Ελλάδα.
Παρά το αρχικό ενδιαφέρον του για το μυθιστόρημα και τις τέχνες τα πρώτα χρόνια της ζωής του, μια «ξαφνική ερωτική έλξη προς τα μαθηματικά» - όπως ο ίδιος λέει - τον οδήγησαν να γράψει ένα άρθρο που στάθηκε αφορμή να γίνει δεκτός στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια της Νέας Υόρκης σε ηλικία 15 ετών. Σπούδασε Εφαρμοσμένα Μαθηματικά στο École Pratique des Hautes Études του Παρισιού, κατασκευάζοντας μαθηματικά μοντέλα για το νευρικό σύστημα.
Μετά το πέρας των σπουδών του, ο Δοξιάδης γύρισε στις αγάπες της εφηβείας του: τη συγγραφή, τον κινηματογράφο και το θέατρο. Για κάποια χρόνια εργάστηκε ως σκηνοθέτης στο θέατρο και το 1983 έκανε την πρώτη του ταινία Underground Passage (Ελληνικά). Η δεύτερη ταινία του, Terirem (1986), κέρδισε το βραβείο του Διεθνούς Κέντρου Καλλιτεχνικού Κινηματογράφου στο Διεθνές Φεστιβάλ του Βερολίνου το 1988.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του '80, το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς του ήταν μυθοπλασία. Δημοσίευσε τέσσερα μυθιστορήματα: Παράλληλη ζωή (1985), Μακαβέττας (1988), Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ (1992) και Τα τρία ανθρωπάκια (1997). Αρχικά γράφτηκαν στα ελληνικά, ωστόσο η μετάφραση που έκανε ο ίδιος στα αγγλικά τού Ο θείος Πέτρος και η εικασία του Γκόλντμπαχ εκδόθηκε διεθνώς το 2000.
Ο Δοξιάδης πλέον γράφει τόσο στα ελληνικά όσο και στα αγγλικά, μια διαδικασία που την εξηγεί στην αυτοβιογραφική έκθεσή του με τίτλο What's in a Name.
Πρόσφατα, έγραψε και σκηνοθέτησε το θεατρικό μουσικό έργο The Tragical History of Jackson Pollock, Abstract Expressionist και το συνόδευσε με ένα τεύχος κειμένων και εικόνων με τίτλο Paralipomena. Επίσης, έχει γράψει το θεατρικό έργο Incompleteness, εμπνευσμένο από το θεώρημα της μη πληρότητας του Kurt Gödel και τις τελευταίες μέρες της ζωής του εφευρέτη του.
Τα προηγούμενα χρόνια, ο Δοξιάδης έδωσε πλήθος διαλέξεων και έγραψε δοκίμια με θέματα παρμένα από τη μυθοπλασία, τη σχέση των μαθηματικών με το μυθιστόρημα (μια μυθιστορηματική-φιλοσοφική προσέγγιση για την κατανόηση των μαθηματικών που την ονομάζει «παραμαθηματικά»), την ελληνική ιστορία, τον ελληνικό πολιτισμό κ.ά.
Είναι πρώην σύζυγος της ηθοποιού Βάσιας Παναγοπούλου με την οποία απέκτησε ένα παιδί, και απασχόλησε τον τύπο με τις δικαστικές διαμάχες που είχαν μετά το διαζύγιό τους.
Οι μεταφράσεις για το θέατρο, από τα αγγλικά στα ελληνικά, περιλαμβάνουν τα: Ρωμαίος και Ιουλιέτα και Άμλετ του Σαίξπηρ, καθώς και το Mourning Becomes Electra του Ευγένιου Ο'Νήλ (Eugene O'Neill).
Το 2008, ο Δοξιάδης κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα-κόμιξ Logicomix, σε συνεργασία με τον καθηγητή του Πανεπιστημίου του Μπέρκλεϋ στην Επιστήμη των Υπολογιστών Χρίστο Παπαδημητρίου και τους καλλιτέχνες Αλέκο Παπαδάτο και Annie di Donna. Πρόκειται για την παρουσίαση της ιστορίας της μοντέρνας λογικής και της γένεσης των υπολογιστών σε βιβλίο με τη μορφή κόμικς.

Δημήτρη Χατζή : Το διπλό βιβλίο


"Ο συγγραφέας της υπέρβασης"...
Ο Δημήτρης Χατζής ως πολιτικός διανοούμενος, αν και πρώτιστα εκφράζεται ως λογοτέχνης και φιλόλογος, διέθετε μια οξεία αίσθηση των πολιτικών πραγμάτων, επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον του στις μετατοπίσεις και στους αναπροσανατολισμούς που συντελούνταν στη σκέψη και στην πρακτική της Αριστεράς. Σπεύδω να διευκρινίσω ότι από τη σκοπιά των κοινωνικών και πολιτικών ιδεών θα μπορούσε να στοιχειοθετηθεί η εξής υπόθεση εργασίας:
α) στο λογοτεχνικό του έργο είναι περισσότερο από προφανής η πολιτική διάσταση, αρκεί να ληφθούν υπόψη και να καταγραφούν με πληρότητα οι αναγκαίες διακυμάνσεις και μεταθέσεις των ιδεολογικών του αναζητήσεων που ανιχνεύονται από τη δημοσίευση της Φωτιάς (1946) ως το Διπλό βιβλίο (1976)·
β) ο Χατζής, με κάποιες αυξομειώσεις, είχε κατακτήσει μια αυθύπαρκτη παρουσία ως πολιτικός διανοούμενος που εγγράφεται βέβαια στη συνολικότερη πορεία της Αριστεράς·
γ) οι δύο αυτές πτυχές, μολονότι εμφανίζονται ενιαίες και ομοιογενείς, απαιτούν διαφορετική αντιμετώπιση για την ανάδειξη της ιδιοσυστασίας τους. Εδώ θα επιμείνω στην ανασυγκρότηση των αναβαθμών διαμόρφωσης του Χατζή ως πολιτικού διανοουμένου, χωρίς βέβαια να ελαχιστοποιώ το γεγονός ότι ο ίδιος δημιουργεί πρώτιστα ως λογοτέχνης και ως φιλόλογος.


Ο Δημήτρης Χατζής γεννήθηκε στα Ιωάννινα το Νοέμβριο του 1913. Ο πατέρας του Γεώργιος Χατζής, ήταν διηγηματογράφος, λόγιος και παλαμικός ποιητής, γνωστός με το ψευδώνυμο Πελλερέν. Ήταν επίσης εκδότης της εφημερίδας «Ηπειρος».Παρακολούθησε εγκύκλια μαθήματα στην Ιόνιο Σχολή της Αθήνας μαζί με τον αδερφό του Άγγελο, τα οποία όμως διέκοψε μετά τον ξαφνικό θάνατο του πατέρα του το 1930 και επέστρεψε στην γενέτειρά του. Εκεί ανέλαβε τη συνέχιση της έκδοσης της εφημερίδας και τη συντήρηση της οικογενείας του. Τέλειωσε το Γυμνάσιο στη Ζωσιμαία Σχολή και γράφτηκε στη Νομική Σχολή της Αθήνας. Τις σπουδές του δεν τις ολοκλήρωσε ποτέ λόγω οικονομικών δυσχερειών.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1930 έγινε μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Το 1936 συνελήφθη από την Μεταξά και μετά από βασανιστήρια εξορίστηκε στη Φολέγανδρο. Λίγους μήνες αργότερα αφήνεται ελεύθερος και εγκαθίσταται στην Αθήνα. Στον Ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 κατετάγη αλλά δεν στάλθηκε στο μέτωπο.
Την περίοδο της Κατοχής συμμετείχε στη λειτουργία του παράνομου τυπογραφείου του ΕΑΜ στην Καλλιθέα αρθρογραφώντας και διορθώνοντας άρθρα σε εφημερίδες όπως η «Ελεύθερη Ελλάδα» και ο «Απελευθερωτής». Αρθρογραφούσε ακόμη στον επίσης παράνομο Ριζοσπαστη. Εργάστηκε επίσης στο τυπογραφείο του βουνού.
Το 1947 επιστρατεύτηκε στα Ιωάννινα, ενώ το καλοκαίρι της ίδιας χρονιάς εξορίζεται στην Ικαρία. Το Μάρτιο του επόμενου έτους εντάχτηκε στο Δημοκρατικό Στρατό της Ελλάδας δημοσιεύοντας ανταποκρίσεις και διηγήματα στα έντυπά του. Το καλοκαίρι του ίδιου έτους έμαθε την καταδίκη του αδερφού του Άγγελου από το Έκτακτο Στρατοδικείο και την εκτέλεσή του.
Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού το Έκτακτο Στρατοδικείο τον καταδικάζει δις εις θάνατον για λιποταξία και έτσι αναγκάζεται να καταφύγει στο εξωτερικό. Πρώτοι του σταθμοί ήταν η Ουγγαρία και η Ρουμανία. Στη Βουδαπέστη σπούδασε βυζαντινή και μεταβυζαντινή ιστορία και λογοτεχνία, ενώ αρθρογραφούσε και στην εφημερίδα του κομμουνιστικού κόμματος.
Ο βυζαντινολόγος Ιούλιος Μοράβσικ τον βοηθά να κερδίσει υποτροφία για την Ακαδημία Επιστημών του Ανατολικού Βερολίνου, όπου εργάζεται σαν ερευνητής. Το 1962 ολοκληρώνει στο Πανεπιστήμιο Χούμπολτ του Βερολίνου τη διατριβή του με θέμα «Μονωδίες για την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Τούρκους». Το ίδιο έτος επιστρέφει στη Βουδαπέστη, όπου διορίζεται βοηθός στην έδρα της Βυζαντινής Φιλολογίας, ενώ ιδρύει και το Νεοελληνικό Ινστιτούτο. Παράλληλα επιμελείται την έκδοση έργων νεοελληνικής λογοτεχνίας στην ουγγρική γλώσσα.
Μετά τα γεγονότα του Μάη του '68 επιθυμεί να εγκατασταθεί στο Παρίσι. Η αστυνομία όμως τον πιέζει να ζητήσει πολιτικό άσυλο, με αποτέλεσμα να επιστρέψει στη Βουδαπέστη. Αρνείται ωστόσο να λάβει την ουγγρική υπηκοότητα παρά τις προτάσεις που του έγιναν, παραμένοντας άπατρις.
Μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών επιστρέφει το Νοέμβριο του 1974 στην Ελλάδα. Αναγκάζεται όμως να εγκαταλείψει ξανά τη χώρα λόγω της μη νομοθετικής ρύθμισης σχετικά με την καταδίκη του. Τον Ιούνιο του επόμενου έτους του δίνεται χάρη και επιστρέφει οριστικά στην πατρίδα του.
Το ακαδημαϊκό έτος 1975-1976 προσκαλείται να διδάξει νεοελληνικό πολιτισμό και λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Η μη επικύρωση του διορισμού του λόγω των μη εκπληρωμένων στρατιωτικών του υποχρεώσεων έχει ως αποτέλεσμα τη διακοπή των μαθημάτων αλλά και διαδηλώσεις των φοιτητών.
Από το 1975 δίνει πλήθος διαλέξεων και συμμετέχει σε συζητήσεις. Από το 1980 μέχρι το θάνατό του εκδίδει το περιοδικό «Στίγμα».
Παντρεύτηκε με την αρχαιολόγο Καίτη Αργυροκαστρίτου και απέκτησαν μία κόρη, την Αγγελίνα.
Το Μάρτιο του 1981 αρρωσταίνει από καρκίνο των βρόγχων και πεθαίνει το 4 μήνες αργότερα στις 20 Ιουλίου του 1981 σε σπίτι φίλων του στη Σαρωνίδα.

Carlos Ruiz Zafon : Η σκιά του ανέμου


Ένα αστυνομικό βιβλίο; Ένα ερωτικό βιβλίο; Ένα βιβλιολογικό βιβλίο; Μάλλον όλα αυτά μαζί. Δεν έχει μπάτσους και ανακριτές (αστυνομικό), δεν έχει σαχλαμάρες και γλυκανάλατα λόγια (ερωτικό), δεν μένει πολύ πάνω στο βιβλίο (βιβλιολογικό). Έχει όμως κακούς, έχει αδικίες, έχει απίστευτες ανατροπές και μια γλώσσα κι ένα στιλ που σε ταξιδεύουν με μαγικό τρόπο στη Βαρκελώνη πριν τον Εμφύλιο και μετά τον παγκόσμιο πόλεμο. Μπαίνουμε κι εμείς στα τραμ και στα τελεφερίκ της πόλης, γευόμαστε τη βρωμιά αλλά και την ομορφιά των στενοσόκακων, ψάχνουμε εναγωνίως γι'αυτό το Κοιμητήριο των Λησμνοημένων Βιβλίων. Αλήθεια πώς μπορεί ένα (φαινομενικά τυχαίο) βιβλίο να σου αλλάξει τη ζωή, τη σκέψη, τις προτεραιότητες; Ο Θαφόν έχει την απάντηση και μάλιστα υποβλητική. Ξεκινάμε με την ιστορία του Ντανιέλ που βρίσκει το βιβλίο. Και αρχίζουμε να ψάχνουμε τον συγγραφέα του. Είναι στο Παρίσι; Είναι στη Χιλή; Γράφει ακόμη; Γιατί τα αντίτυπα των βιβλίων του είναι πια τόσο σπάνια; Ποιος και γιατί τα καίει; Γιατί ο κακός επιθεωρητής Χαβιέ κυνηγάει τον Ντανιέλ; Ποιο μυστικό κρύβεται στη ζωή του άγνωστου συγγραφέα; Πετραδάκι πετραδάκι, ψηφίδα ψηφίδα ξεδιπλώνεται μια απίστευτη ιστορία έρωτα και εκδίκησης που σχεδόν καρμικά αγγίζει και τη ζωή του Ντανιέλ. Ο Χουλιάν Καράξ, γιος καπελά της Βαρκελώνης, βλέπει τη ζωή του να αλλάζει όταν ένας πλούσιος της πόλης τον διαλέγει για να φοιτήσει στο αριστοκρατικό σχολείο. Εκεί κάνει φίλους και εχθρούς. Η αδερφή του κολλητού του είναι ο πρώτος του έρωτας και υποκύπτει στο κάλεσμα των ενστίκτων, προκαλώντας το φθόνο του εχθρού του και σοκ στους γονείς του. Γιατί αυτή η σχέση δεν έπρεπε να ξεκινήσει. Κι αμέσως μια χιονοστιβάδα αλλαγών, ανατροπών και ανελέητου κυνηγητού ανατρέπει τα πάντα στη ζωή του συγγραφέα που το σκάει στο εξωτερικό. Και φτάνουμε στον Ντάνιελ που μπλέκεται στην ιστορία και διαπιστώνουμε ότι ο κακός τώρα κυνηγάει αυτόν, ο καλός κυνηγάει τον κακό για να σώσει τον Ντάνιελ. Τι να πρωτοπώ χωρίς να χαλάσω τη μαγεία του βιβλίου. Γαϊτανάκι χαρακτήρων, αισθήματα που χορεύουν στη σκιά του ανέμου κι ο Ντάνιελ το πρόσωπο-κλειδί για να δοθεί ένα τέλος και να αναπαυθούν οι ψυχές των νεκρών και να ολοκληρωθούν οι έρωτες του σήμερα. Χίλια μπράβο στον συγγραφέα που με τις εναλλαγές των αφηγήσεων (σημεία-κλειδιά δίνονται από τους πρωταγωνιστές που τα έζησαν είτε σαν εξομολόγηση είτε σαν γράμμα) και με τα κοσμητικά επίθετα σε ταξιδεύει στις σκέψεις του και στην πόλη του, στους ήρωές τους και τις μπερδεμένες ζωές τους, όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Κάθε λίγο και λιγάκι ανοίγεις το στόμα και λες θα διαβάσω κι άλλο.



Ο Carlos Ruiz Zafon γεννήθηκε το 1964 στη Βαρκελόνη. Το 1993 κέρδισε το βραβείο Premio Edebe με το πρώτο του μυθιστόρημα, "El principe de la niebla" ( Ο πρίγκιπας της ομίχλης"). Αργότερα δημοσίευσε τα μυθιστορήματα "El palacio de la medianoche" ("Το παλάτι του μεσονυχτίου), "Las luces de Septiembre" ("Τα φώτα του Σεπτεμβρίου") και το "Marina". Τα έργα του έχουν εκδοθεί σε πάρα πολλές χώρες του κόσμου και έχουν γνωρίσει μεγάλη επιτυχία. Με το βιβλίο του "Η σκιά του ανέμου", υποψήφιο για το βραβείο Premio de Novela Fernando Lara 2000, έχει αναδειχθεί σε μία από τις αποκαλύψεις του σύγχρονου μυθιστορήματος.

Μ. Καραγάτση : Γιούγκερμαν

Ο Γιούγκερμαν είναι Φινλανδός (Βασίλη Κάρλοβιτς Γιούγκερμαν). Οι αναστατώσεις του πολέμου τον έφεραν από τη βόρεια χώρα του -όπου αν και ήταν ακόμα πολύ νέος έζησε κι όλας μια πολυτάραχη ζωή- στην Ελλάδα.
Φθάνει ένα πρωί στον Πειραιά σαν ναυάγιο. Κατορθώνει να προσληφθεί σαν υπάλληλος σε μια τράπεζα. Η γλωσσομάθεια του, η καπατσοσύνη του, το θέλγητρο που εξασκεί επάνω σε όσους τον πλησιάζουν, τον ωθούν ν' ανεβεί με άλματα τους αναβαθμούς της ιεραρχίας και ύστερα από μερικά χρόνια να γίνει ένας από τους βασικούς παράγοντες της οικονομικής ζωής του τόπου, ένας από τους πιο περίβλεπτους και φαντακτερούς τύπους της κοσμικής ζωής του Πειραιά, των Αθηνών, της Θεσσαλονίκης.
Ακτινοβολεί σε όλη την Ελλάδα. Όταν την αντιπροσωπεύει σε συνέδρια στο εξωτερικό και εκεί θαμπώνει.
Όμως θα παραμείνει ένας άνθρωπος πολύ δυστυχισμένος, παραδαρμένος. Την κοπέλα που την πρωτοείδε μέσ' από μια κλειδαρότρυπα ν' αντιστέκεται στον πρώτο ερωτικό εναγκαλισμό (ο Καραγάτσης συχνά παρεμβάλλει πικάντικα και εντυπωσιακά επεισόδια, ίσως γιατί αυτά τον βοηθούν να προσδώσει ζωηρότητα στην αφήγηση του και να εντείνει την έλξη της απάνω στον αναγνώστη)... —αλλά εγώ πιστεύω προπάντων - γιατί μέσω του ιδιότυπου και του εξαιρετικού, νομίζει ότι θα μπορέσει πληρέστερα να εξερευνήσει τον άνθρωπο —λες κι είναι δυνατό, να φθάσει κανείς στον κατευνασμό και τη κατανόηση που προηγείται των παθών του!...) και η οποία αργότερα τον αγάπησε παράφορα, έως τον θάνατο, και που κι αυτός θα μπορούσε να την είχε αγαπήσει τρυφερά, όμως δεν την κράτησε κοντά του, γιατί τον απομάκρυναν απ' αυτήν, η κοχλαστική και τρικυμισμένη του ιδιοσυγκρασία, η ανησυχία του, η ακόρεστη του επιθυμία για δράση και για επίδειξη.
Η κοπέλα θα πεθάνει και στο πλευρό του θα επιστρέψει η Φινλανδή γυναίκα του που την είχε εγκαταλείψει στη Βορινή χώρα του.
Μαζί της δεν είχε ποτέ κανέναν ψυχικό δεσμό. Την παντρεύτηκε γιατί έμπλεξε και ποτέ δεν έδωσε σημασία στ' αυτό το γάμο. Ούτε τη συλλογιζότανε πια. Αλλ' η φήμη του έφθασε έως την Φινλανδία κι εκείνη κυνημένη από λόγους συμφέροντος, ήρθε να τον βρει και εγκαταστάθηκε με το έτσι θέλω σο σπίτι του. Θα τον απατήσει όσο την απατά κι αυτός.
Αυτός ο κυρίαρχος στην κοινωνία, δεν μπορεί, προπάντων δεν θέλει - από αναμελιά κι αδιαφορία, καθόλου να επιβληθεί στην οικογένεια του. Η κόρη του θα καταντήσει πόρνη κι ο γιος του καταχραστής. Δεν έχει την επιτηδειότητα του πατέρα του και θα συλληφθεί. Θα ρέψει στη φυλακή.
Τελικά ο Γιούγκερμαν όταν γέρασε, αισθάνεται τις δυνάμεις να φθίνουν, υποχρεώνεται να παραιτηθεί από τη δραστηριότητα του - που τον συνάρπαζε στη δίνη της και τον μεθούσε, να γυρίσει την πατρίδα του με την πικρή γεύση της μοναξιάς και της ματαιότητας στο στόμα του - ένα ψυχικό ράκος, ένα ναυάγιο, όπως ήταν όταν έφθασε στην Ελλάδα, αλλά τότε δεν το καταλάβαινε γιατί είχε ή πίστευε ότι είχε, την δυνατότητα να σωθεί.
Και πραγματικά, τα εξωτερικά φαινόμενα δείχνουν ότι σώθηκε, αλλά τι ωφελεί; Η στερνή έκφραση της φυσιογνωμίας του θα είναι 'κείνη της αηδίας, και της συνείδησης της


Ο Μ. Καραγάτσης (1908- 14 Σεπτεμβρίου 1960) ήταν πεζογράφος, ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της "Γενιάς του '30". Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτριος Ροδόπουλος. Το ψευδώνυμο Καραγάτσης προήλθε από το δέντρο πτελέα ή καραγάτσι: στο εξοχικό της οικογένειάς του στη Ραψάνη της Θεσσαλίας, όπου περνούσε τα περισσότερα εφηβικά καλοκαίρια του, συνήθιζε να διαβάζει καθισμένος κάτω από ένα καραγάτσι που βρισκόταν στον περίβολο της εκκλησίας του χωριού. Το "Μ." του ψευδωνύμου του προήλθε πιθανότατα από το ρώσικο όνομα "Μίτια" (ρωσική εκδοχή του Δημήτρης) , με το οποίο τον αποκαλούσαν φίλοι και συμφοιτητές του, εξ αιτίας της μεγάλης του αγάπης για τον Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι και ιδιαίτερα για το έργο "Αδερφοί Καραμαζώφ". Το γεγονός ότι υπέγραφε τα έργα του ως Μ. Καραγάτσης προκάλεσε σύγχυση σε αρκετούς φιλολόγους, που συχνά ερμήνευαν το "Μ" ως Μιχάλης, εξ αιτίας των ηρώων του Μιχάλη Καραμάνου (στον Γιούγκερμαν) και Μιχάλη Ρούση (στον Μεγάλο ύπνο), που θεωρούνται περσόνες του συγγραφέα.

Ισίδωρος Ζουργός : στη σκιά της πεταλούδας (ΠΑΤΑΚΗ)

Ένα ιστορικό μυθιστόρημα του ευρύτερου βορειοελλαδικού χώρου μέσα από το χρονικό δύο οικογενειών που απλώνεται σε τρεις ολόκληρες γενιές. Από την Ανατολική Ρωμυλία και την Αδριανούπολη στα τέλη του 19ου αιώνα και από τα καμένα χωριά των φυλετικών ανταγωνισμών στη Μακεδονία της ίδιας εποχής, έως τη σημερινή Θεσσαλονίκη, οι πόλεμοι, η προσφυγιά, ο ιδρώτας και τα πάθη τόσων χρόνων έρχονται και στραγγίζουν στη συνάντηση ενός άντρα και μιας γυναίκας έναν τριήμερο καύσωνα του Αυγούστου κάτω από περίεργες συνθήκες.
Είναι ακόμη ένα μυθιστόρημα-έπος του αγώνα της καθημερινής ζωής, καθώς και μια ελεγεία των «αποτυχημένων», του έρωτα και του χρόνου που περνά. Πιο πολύ όμως είναι το εκτενές μυθιστόρημα της Θεσσαλονίκης. Τα κτίρια, οι δρόμοι, τα στέκια, οι γωνιές της, οι εξοχές της, τα περίχωρα, το δέρμα της ολόκληρο, με το αποτύπωμα ενός ολόκληρου αιώνα.

Ο Ισίδωρος γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1964 και είναι εκπαιδευτικός . Το μυθιστόρημά του στη σκιά της πεταλούδας (2005) είναι το 4ο μετά τον Φράουστ (ΛΙΒΑΝΗ 1995) τα Αποσπάσματα από το βιβλίο του ωκεανού (ΠΑΤΑΚΗ 2000) και το Η ψύχα εκείνου του καλοκαιριού (ΠΑΤΑΚΗ 2002)

Συναρπαστική πλοκή, εκπληκτική ζωντάνια αφηγηματικού λόγου, ένσαρκος στη ζωή προβληματισμός για το "πανάρχαιο δράμα" , τη συνάντηση του ανθρώπου με την προσωπική του αποτυχία και την πτώση. Σχόλιο.. Χρήστος Γιανναράς 25-9-2005 εφημερίδα Καθημερινή

Βρε βρε καλώστο... που χάθηκες ;

 
Eίμαι ο Μάνος Μολυβάκης και θα σας κάνω παρέα στο blog σας, πρώτον γιατί χρειάζεστε έναν περιηγητή και δεύτερον γιατί βαριέμαι την τηλεόραση. Εδώ πρέπει να κρεμάσετε τα κείμενά σας και δεν εννοώ με μανταλάκια. Ότι γράφετε στο word και θέλετε να αναρτηθεί πρέπει να το επιλέξετε με την εντολή "αντιγραφή" και μετά αφού μπείτε εδώ στο bohemians και πατήσετε νέα ανάρτηση να το κάνετε "επικόλληση" στο χώρο που υπάρχει για το κείμενο. Μετά κάνετε κλικ παραπάνω στη θέση "τίτλος", γράφετε κάτι βαρύγδουπο π.χ. "Δυό πασατέμποι στον κατήφορο" και τέλος πατάτε κάτω εκεί που λέει ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗΣ. Αυτό είναι όλο. Για να μπορείτε όμως να συνδεθείτε στο blog και να έχετε πρόσβαση στην επιλογή Νέα Ανάρτηση πρέπει να έχετε δώσει τα ακόλουθα στοιχεία στον bloger.com : το κοινό σας email που είναι το writtersintheegg@gmail.com και το password που σας έδωσε ο Περικλής. Αλλιώς γράφετε απλώς σχόλια στις υπάρχουσες αναρτήσεις, κάτι που σας δίνει περιορισμένο χώρο αλλά γίνεται χωρίς σύνδεση στο τάκα τάκα.  Επειδή είμαι φρικιό και δε μου κολλάει ύπνος τα βράδια θα απαντάω στα ερωτήματα που θα μου γράφετε εδώ κάτω στο πλαίσιο " σχόλια " αρκεί να μην έχουν απαγορευμένο περιεχόμενο. Για την αμοιβή μου δέχομαι μπισκοτάκια Μιράντα και μάρκες για τα συγκρουόμενα. Φιλάκιααααα