Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

μας έπεσε !!!

ουάου... τα πρώτα μας λεφτά από τη συγγραφική... θα αγοράσω ξύστρα ! είμαι τόσο ευτυχισμένος...
σας φιλώ
Μάνος Μολυβάκης

ευχολόγιον 2011


Εύχομαι το 2011, και όχι μόνο βέβαια, να χαίρεις άκρας υγείας. Κλισέ θα μου πεις αλλά όχι  τυχαία. Να έχεις γύρω σου φίλους, φίλους με τους οποίους να μπορείς να μοιράζεσαι τη χαρά, τη λύπη αλλά και να μπορείς ελεύθερα να δείχνεις τον κακό σου εαυτό και αντιστρόφως. Η νέα χρονιά να φέρει ταξίδια, εμπειρίες και λιγότερους συμβιβασμούς/καταναγκασμούς (όπως μας προβλημάτισε ο Μιχάλης), γιατί τα χρόνια περνάνε. Στον κόσμο γενικά εύχομαι να κυριαρχεί η ανάγκη για δημιουργία, για αληθινή επικοινωνία, και όχι αυτή η μανία της κατανάλωσης, η προστυχιά, ο εγωκεντρισμός, η μεγαλομανία (άνευ ουσίας συνήθως). Θέλω νέες ιδέες, νέα πρόσωπα στην πολιτική ζωή – λιγότερη γκρίνια.
Σε προσωπικό επίπεδο δεν θέλω ηττοπάθεια και αναποφασιστικότητα. Θέλω να ξεπεράσω το παρελθόν, να ζω έντονα το παρόν και να τολμήσω για το μέλλον.

Να περάσεις πολύ όμορφα τις γιορτές αυτές, όπως εσύ θα ήθελες.
Καλά Χριστούγεννα λοιπόν και Ευτυχισμένος ο καινούργιος χρόνος.

Μαρία Σκουντούρογλου


  φέτος από μια χαραμάδα σου, 
που επίτηδες για αυτό θα αφήσεις..
 είθε να έλθει μια ευχή που 'χε το δρόμο χάσει.
  για να τη ζήσεις, και να σε συναρπάσει.

περικλής 


To ταξίδι σου στο χρόνο που έρχεται να 'ναι γεμάτο ευχάριστες εμπειρίες. Να έχεις ούριο άνεμο. Καλοτάξιδο !

Να αγγίξεις το όνειρό σου...
Βραβείο Αναγνωστών 2010/Το κοινό επέλεξε «Όπως ήθελα να ζήσω», της Ελένης Πριοβόλου
Πέμπτη, 09 Δεκέμβριος 2010
Βραβείο Αναγνωστών 2010 Το κοινό επέλεξε «Όπως ήθελα να ζήσω», της Ελένης Πριοβόλου

Δεξιά: Η διευθύντρια του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) κα Κατρίν Βελισσάρη απονέμει στη φετινή νικήτρια κα Ελένη Πριοβόλου το Βραβείο Αναγνωστών 2010.Αριστερά: Ο εκδότης του βραβευμένου βιβλίου «Όπως ήθελα να ζήσω» κ. Θανάσης Καστανιώτης στην εκδήλωση για την ανακοίνωση του Βραβείου Αναγνωστών 2010 που πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη 8/12/2010 στο εστιατόριο του Μουσείου της Ακρόπολης.

Το Βραβείο Αναγνωστών 2010 απονέμεται στο βιβλίο «Όπως ήθελα να ζήσω» της Ελένης Πριοβόλου (Εκδόσεις Καστανιώτη). Πρόκειται για ένα απολαυστικό μυθιστόρημα που μας μεταφέρει στην Αθήνα των τελών του 19ου αιώνα, μια εποχή έντονου πολιτικού κλίματος αλλά και παθών σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο ώστε να "φέρνει το άρωμα" της σημερινής πραγματικότητας στον αναγνώστη του.
Ο διαγωνισμός διοργανώνεται από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) για έκτη χρονιά. Είναι ένα μοναδικό βραβείο στα ελληνικά δεδομένα αφού προκύπτει αποκλειστικά από τους ίδιους τους αναγνώστες, ξεκινώντας από τα μέλη των Λεσχών Ανάγνωσης (που αποφασίζουν για τη «βραχεία λίστα») και δίνοντας τη σκυτάλη στο ευρύ κοινό το οποίο ψηφίζει με sms: ένα βραβείο που έχει κερδίσει την εμπιστοσύνη των βιβλιόφιλων και επιβραβεύει τα μυθιστορήματα που «φορούν» την κόκκινη κορδέλα.
Η ανακοίνωση της φετινής νικήτριας έγινε την Τετάρτη 8 Δεκεμβρίου 2010 σε ζωντανή σύνδεση με την καθημερινή ενημερωτική εκπομπή «Συμβαίνει τώρα» της ΝΕΤ. Παράλληλα, στις 8.00 το βράδυ της ίδιας ημέρας η δημοσιογράφος Έλενα Διάκου θα παρουσιάσει την Ελένη Πριοβόλου στην εκπομπή «Ημερολόγια καταστρώματος» του Δεύτερου Προγράμματος της ΕΡΑ.
Το ΕΚΕΒΙ θα απονείμει το βραβείο (έργο του εικαστικού Διαμαντή Αϊδίνη) σε εκδήλωση που θα οργανώσουν οι Εκδόσεις Καστανιώτη τις προσεχείς ημέρες. (Η ημερομηνία θα ανακοινωθεί σύντομα).
Με το Βραβείο Αναγνωστών έχουν τιμηθεί τα βιβλία:
-το 2009 «Ιμαρέτ», του Γιάννη Καλπούζου, -το 2008 «Όλα σου τα ‘μαθα μα ξέχασα μια λέξη» του Δημήτρη Μπουραντά, -το 2007 «Ο κύριος Επισκοπάκης» του Ανδρέα Μήτσου, -το 2006 «Αμίλητα βαθιά νερά», της Ρέας Γαλανάκη, -το 2005 «Η μέθοδος της Ορλεάνης» της Ευγενίας Φακίνου.
Σημειώνουμε ότι με την ψήφο τους οι αναγνώστες συμμετείχαν κατά 50% στο τελικό αποτέλεσμα ενώ το υπόλοιπο 50% βγήκε από τις ψήφους που έχουν ήδη δώσει τα μέλη Λεσχών Ανάγνωσης από τις 280 που λειτουργούν σ’ όλη την Ελλάδα και την Κύπρο.

 

Προσθήκη νέου σχολίου

15 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ / DECEMBER 2010 
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ / HELLENIC MINISTRY OF CULTURE AND TOURISM
ΚΡΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ / STATE MUSEUM OF CONTEMPORARY ART   


Το ΚΜΣΤ επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού / The SMCA is funded by the Hellenic Ministry of Culture and Tourism

Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης –Συλλογή Κωστάκη
State Museum of Contemporary Art- Costakis collection
Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας
Public Relations and Communication Department
 [t] +30 2310 589152 & 140 [f] +30 2310 589210
Σε περίπτωση που δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημέρωση από το ΚΜΣΤ, παρακαλούμε ενημερώστε μας σχετικά σε αυτό το email
If you do not wish to receive newsletters from the SMCA, please reply to this email.
P  Please consider the environment before printing this e-mail


Στο café της χαμένης νιότης του Patrick Modiano

  Στο Παρίσι της δεκαετίας του ’60  μια γυναίκα εξαφανίζεται. 4 άντρες παίρνουν διαδοχικά το νήμα της αφήγησης και σκιτσάρουν το πορτρέτο της. Οι 4 αυτοί “μάρτυρες” ή  “επιζώντες” ελάχιστα γνώριζαν την ηρωίδα. Ο πρώτος  την συναντούσε τακτικά σ΄ ένα από τα συνηθισμένα café της πόλης, ένας φοιτητής την συναναστράφηκε κάποιο φεγγάρι,  ο σύζυγος την ερωτεύτηκε και την παντρεύτηκε αλλά ο γάμος δεν αύξησε την οικειότητα και ο ντετέκτιβ έφτασε κοντά στα ίχνη της και ηθελημένα τα άφησε να σβηστούν.
Η Λουκί ή αλλιώς Ζακλίν με τη σειρά της αυτοσυστήνεται. Δεν δίνει την εκδοχή της για την εξαφάνιση, καταθέτει ή μάλλον σημειώνει στα γρήγορα μερικά βιογραφικά στοιχεία που συμβάλουν μερικώς στην κατανόηση της ιδιοσυγκρασίας της.

Το βιβλίο του Μοντιανό δεν έχει ήρωες, ούτε αντί- ήρωες.  Είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας, είναι αυτοί που προσπερνούμε στις σκάλες του μετρό, είναι οι θαμώνες των καφέ της γαλλικής πρωτεύουσας- τότε που ακόμα εκείνα ήταν πνιγμένα στον καπνό, είναι αυτοί που ζορίζονται και κρατιούνται στη ζωή από την φυγόκεντρο δύναμη της.   Στην πραγματικότητα αυτοί δεν είναι πιο φευγάτοι, πιο λοξοί ή πιο σαλεμένοι από πολλούς αλλά σπάνια οι συγγραφείς μεταμορφώνουν το ευτελές σε γραμμένες σελίδες. Οι ζωγράφοι ή οι φωτογράφοι ναι, το κάνουν.  Η Λουκί ή όποιος αλλιώς την έχει ονομάσει ο καθένας, είναι ένα πρόσωπο πίσω πλάνου. Ζωγραφισμένη με ευκρίνεια σε προφίλ ή τρία τέταρτα πάντως σίγουρα στο πίσω πλάνο, σχεδόν στο φόντο ενός πίνακα. Σε μια φωτογραφία αυτό το πρόσωπο θα ήταν θολό, κουνημένο ή φλου χωρίς αυτό όμως να μειώνει την πραγματικότητά της. Υπάρχει` κι ας φαίνεται κάθε φορά μόνο ένα τμήμα από το πρόσωπό της, κι ας αποκαλύπτεται σιγά σιγά- αν και ποτέ εντελώς- η προσωπικότητά της. Ο Μοντιανό δημιουργεί μια γυναικεία φιγούρα με ελάχιστα υλικά, πλάθει δια της αφαίρεσης. Σκιτσάρει και σβήνει παράλληλα δεν αφήνει όμως τη φιγούρα ανολοκλήρωτη. Αυτό είναι άλλωστε το  ζητούμενο, όχι η αναζήτηση των αιτιών της εξαφάνισης αλλά η καταγραφή θραυσμάτων που άφησε στο πέρασμά της. Δεν ξέρω αν η Λουκί είναι μια γυναίκα μοιραία, είναι όμως σίγουρα μια γυναίκα φευγαλέα και αυτό προσθέτει στο μυστήριο της ύπαρξής της.
Το Παρίσι, η πόλη όπου η πρωταγωνίστρια τριγυρνάει, παίζει κυρίαρχο ρόλο στην ατμόσφαιρα της ιστορίας. Δεν είναι όμως η γυαλιστερή πρωτεύουσα των μεγάλων βουλεβάρτων και των τουριστικών οδηγών. Είναι το Παρίσι των μυημένων, η συνοικιακή όψη μιας μεγαλόπουλης,  είναι η πόλη των μπλουζ αλλά και της  ηλιόλουστης  φθινοπωρινής μέρας από αυτές που κάνεις σχέδια για το μέλλον, είναι τα καφενεία, τα βιβλιοπωλεία της και οι κρύες υπαίθριες στάσεις του μετρό.
H Λουκί περιπλανιέται στα café της Αριστερής όχθης αλλά ψυχικά ανήκει σ΄ αυτό που ο συγγραφέας περιγράφει σαν «ουδέτερες ζώνες» του αστικού τοπίου, μέρη όπου οι γείτονες είναι μεταβατικοί, οι γνωριμίες εφήμερες και οι συναναστροφές δεν αφήνουν σημάδια. “Αυτές οι περιοχές δεν είναι παρά αφετηρίες που, αργά ή γρήγορα, τις αφήνεις πίσω σου”.
Αλλά ποιος ο λόγος να ψάχνουμε την Λουκί; Ο Μοντιανό μας συγκινεί με το  πορτρέτο της αλλά εκείνη μπορεί να ήθελε απλώς ν΄ αλλάξει δέρμα. “Με ποιο δικαίωμα μπαίνουμε σαν διαρρήκτες στη ζωή των ανθρώπων, με ποιο θράσος βυθομετρούμε τα νεφρά και την καρδιά τους-και τους ζητάμε και λογαριασμό;”

 
                     Σχόλιο Περικλή :
Τον Μοντιανό μας τον σύστησε η Elizabeth , καρδιακή φίλη της Μαρίας της Σειρηνοπούλου από το Παρίσι. Tο στυλ του βιβλίου αγγίζει το εγχείρημα που σκοπεύουμε να κάνουμε. Διαφορετικοί άνθρωποι περιγράφουν το ίδιο αντικείμενο ξετυλίγοντας μνήμες από το κοινό παρελθόν. Δεν είναι εύκολο, αλλά μπορούμε να ρίξουμε μια ματιά στην Λουκί, ή όπως λέει ο βιβλιοκριτικός ...στα θραύσματα που άφησε στο πέρασμά της. Σας επιλέγω ένα σχόλιο ακόμη για αυτό το βιβλίο για να σχηματίσετε άποψη :
    
O βασικός αφηγητής (Ρολάν) είναι φοιτητής Μεταλλειολογίας (ο μοναδικός «ενταγμένος»), και πρόσωπα οι τακτικοί αλλά και τυχαίοι θαμώνες του café, όλοι ανένταχτοι ή περιθωριακοί. Δε διαγράφονται χαρακτήρες, γίνονται σποραδικές αναφορές σε τύπους και περιστατικά με άξονα την επιλεκτική μνήμη του Ρολάν, ο οποίος αναθυμάται μετά από χρόνια την καθοριστική αυτή φάση της ζωής του.

Στο Conde ποτέ δεν ρωτούσαμε ο ένας τον άλλον για το από πού κρατούσε η σκούφια μας. Ήμαστε πολύ νέοι , δεν είχαμε παρελθόν ν’ αποκαλύψουμε, ζούσαμε στο παρόν.

Παρόλ’ αυτά, η μνήμη εστιάζει περισσότερο σε μια μυστηριώδη κοπέλα που εμφανίζεται στο περιθωριακό στέκι του τίτλου, το Café Conde, στην περιοχή του Odeon. Μια κοπέλα κλειστή και σιωπηλή, που οι θαμώνες την βαφτίζουνε Λουκί, είχε βρεί καταφύγιο εδώ, σαν να’ θελε να γλιτώσει από κάτι, να ξεφύγει από έναν κίνδυνο. Ο σκελετός της αφήγησης είναι γύρω από τη ζωή, τον ακατανόητο γάμο, τη σχέση με τον Ρολάν και το θάνατο αυτής της περίεργης κοπέλας, ενώ ουσιαστικά το βιβλίο αποτελεί μια περιπλάνηση, περιγράφει έναν τρόπο να κινείται κανείς χωρίς στόχους, έξω από χρόνο και γεγονότα.
(σελ. 107): Θυμήθηκα το κείμενο που προσπαθούσα να γράψω όταν γνώρισα τη Λουκί. Το΄χα τιτλοφορήσει «Οι ουδέτερες ζώνες». Στο Παρίσι υπήρχαν μεταβατικές ζώνες, no man’s lands, όπου ήσουν στο περιθώριο των πάντων, σε εκκρεμότητα, περαστικός. Εκεί απολάμβανες κάποια ασυλία. Θα μπορούσα να τις ονομάσω «ελεύθερες ζώνες», αλλά το «ουδέτερες ζώνες» ήταν πιο σωστό.(σελ. 47):
Σ΄αυτή τη ζωή που καμιά φορά μας φαίνεται σαν χερσότοπος χωρίς κατευθυντήριες πινακίδες, ανάμεσα σ’ όλες αυτές τις γραμμές φυγής και τους χαμένους ορίζοντες, πολύ θα θέλαμε να βρούμε σημεία αναφοράς, να καταστρώσουμε κάτι σαν κτηματολόγιο, για να μην έχουμε πια την εντύπωση ότι αρμενίζουμε ακυβέρνητοι. Οπότε, δημιουργούμε δεσμούς, προσπαθώντας να σταθεροποιήσουμε ριψοκίνδυνες γνωριμίες.
Αλλά και η σχέση με τα πρόσωπα γίνεται εξίσου τυχαία, ανολοκλήρωτη και περαστική.

Όταν αγαπάς κάποιον, δέχεσαι και το μυστήριό του… γι αυτό τον αγαπάμε, άλλωστε…

Άραγε, είμαστε πραγματικά υπεύθυνοι για τους κομπάρσους που δεν τους έχουμε επιλέξει και τους συναντάμε στο ξεκίνημα της ζωής μας;
Μαθαίνουμε περισσότερα για την Λουκί- Ζακλίν όταν αφηγείται η ίδια, σε λίγο πιο μεστό και συγκροτημένο ύφος.
Ένας μονόλογος αναζήτησης μέσα στη μνήμη, αναμνήσεων συγκεχυμένων και αγαπημένων. Σιωπές. Ύφος νοσταλγικό με μια δόση χιούμορ (θα τολμούσα να πω, «ύφος γαλλικό»), που αφήνει ένα γλυκόπικρο συναίσθημα.
Και η αιώνια, άσκοπη περιπλάνηση καθώς ο αφηγητής αναζητά την ταυτότητά του. Ενδεικτικό κάποιας φιλοσοφικής προδιάθεσης ότι ο αφηγητής κάνει συχνές αναφορές στο μοτίβο της «αιωνίας επιστροφής», εμπνεόμενος από το βιβλίο του Νίτσε «Φιλοσοφία της Αιωνίας Επιστροφής».
   
   Ο Πατρίκ Μοντιανό γεννήθηκε το 1945 στο Boulogne-Billancourt. Από το 1967 ασχολείται επαγγελματικά με το γράψιμο. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους συγγραφείς. Έχει τιμηθεί με το μεγάλο βραβείο μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1972, με το βραβείο Goncourt το 1976, με το βραβείο του Ιδρύματος Pierre de Monaco το 1984 και με το μεγάλο βραβείο λογοτεχνίας Paul Morand, για το σύνολο του έργου του, το 2000. Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του: "Οδός σκοτεινών μαγαζιών" (Κέδρος), "Κυριακές του Αυγούστου" (Καστανιώτης), "Ντόρα Μπρούντερ" (Πατάκης), "Η χαμένη γειτονιά" (Χατζηνικολή), "Άνθη ερειπίων" (Οδυσσέας) και "Το άρωμα της Υβόννης" (Λιβάνης). Έχει γράψει το σενάριο για την ταινία του Λουί Μαλ "Lacombe Lucien". Άλλα έργα του: "La place de l' etoile", "Livret de famille", "Une jeunesse", "De si braves garcons", "Vestiaire de l' enfance", "Voyage de noces", "Un cirque passe", "Du plus loin de l' oubli", "Des inconnues", "Paris tendresse".  
 
  Περικλής

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ (ΑΦΙΕΡΩΜΑ)

ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ
(1920-2009)

Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΙ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ




Δευτέρα 6 Δεκεμβρίου 2010
ώρα 7.00 μ.μ.
Κεντρική Βιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης
Εθνικής Αμύνης 27 (2ος όροφος)


Με οπτικουακουστικό υλικό από το αρχείο της ΕΡΤ και το αρχείο της Ελλης Παππά στο ΕΛΙΑ

Αν και δεν συμπεριλαμβάνεται στο Πρόγραμμα θα μιλήσει η Αλεξάνδρα Δεληγιώργη (Καθηγήτρια Φιλοσοφίας του ΑΠΘ - Συγγραφέας)
"Το ελεύθερο και κριτικό πνεύμα της Έλλης Παππά"

Για να δείτε το ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ της εκδήλωσης ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ!

ΣΤΡΑΤΗΣ ΤΣΙΡΚΑΣ (ΑΦΙΕΡΩΜΑ)


ΣΤΡΑΤΗΣ ΤΣΙΡΚΑΣ
(1911-1980)




Τιμητικό αφιέρωμα στον Στρατή Τσίρκα για την επέτειο των 30 χρόνων από το θάνατό του "Ο γενναίος της ζωής και της τέχνης" διοργανώνεται την Παρασκευή 3 Δεκεμβρίου 2010 και ώρα 20:00 στην Αίθουσα Εκδηλώσεων της Κεντρικής Δημοτικής Βιβλιοθήκης, Εθνικής Αμύνης 27 & Αλεξ. Σβώλου.
Θα μιλήσουν:

Δ.Χ. Γουνελάς, "Το δίλημμα ενός κομμουνιστή"
Μίλτος Πεχλιβάνος, "Ο Στρατής Τσίρκας και ο αλυσοδεμένος χορός του συγγραφέα"
Γιάννης Πάγκαλος, "Ακυβέρνητες Πολιτείες και έμφυλος λόγος: μια γόνιμη σχέση"

Την εκδήλωση παρουσιάζει και συντονίζει ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Στέλιος Λουκάς

Αποσπάσματα από τις «Ακυβέρνητες Πολιτείες» θα απαγγείλουν οι ηθοποιοί:
Μένη Κυριάκογλου και Δημήτρης Ναζίρης

Ντοκουμέντο: Η αδελφή του Στρατή Τσίρκα μιλά στον Στέλιο Λουκά για τον αδελφό της.

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Ο Ισίδωρος .. μιλώντας

Γειά σας και από μένα παιδιά,
πήγα τελικά στην εκδήλωση και  γνώρισα το Ζουργό και στον προφορικό του λόγο. Ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα βραδιά και οι απαντήσεις του στα πολύ εύστοχα ερωτήματα της κ.Τσατσάκου, φώτισαν ακόμη περισσότερο την προσωπικότητα του. Είπε πολλά πραγματάκια για τα βιβλία του, για τις σκέψεις , την έρευνα που προηγείται πριν από τη συγγραφή του βιβλίου, για το πόσο αβίαστα γράφει κάποιες φορές "σα να του ψιθυρίζει κάποιος τις γραμμές"  και πόσο κοπιάζει κάποιες άλλες φορές να γράψει λίγες μόνο αράδες.Πολύ προσιτός που δε νομίζω να αρνηθεί κάποια πιθανή πρόσκληση.
'Αλια.