Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

Ένα σχόλιο

Ήταν πολύ νωρίς το πρωί, οι δρόμοι καθαροί και άδειοι, πήγαινα στο σταθμό. Όταν συνέκρινα το ρολόι του πύργου με το δικό μου είδα πως ήταν ήδη πολύ πιο αργά απ’ όσο νόμιζα, έπρεπε να βιαστώ πολύ, ο τρόμος που ακολούθησε την ανακάλυψη αυτή με έκανε να αμφιβάλλω για το δρόμο, δεν γνώριζα ακόμα καλά τα κατατόπια στην πόλη αυτή, για καλή μου τύχη ήταν κοντά ένας τροχονόμος, έτρεξε κοντά του και τον ρώτησα, ξέπνοος, από πού πάει ο δρόμος. Χαμογέλασε και είπε: «Από μένα θέλεις να μάθεις το δρόμο;». «Ναι» απάντησα εγώ, «καθώς δεν μπορώ να τον βρω μόνος μου». «Παράτα τα, παράτα τα» είπε και γύρισε με φόρα, όπως οι άνθρωποι που θέλουν να μείνουν μόνοι με το γέλιο τους. 

Franz Kafka
Από το βιβλίο Διηγήματα και μικρά πεζά

Άντρια

1 σχόλιο:

Παντογραφείον είπε...

όπως οι άνθρωποι που θέλουν να μείνουν μόνοι με το σχόλιό τους, με την επιδίωξή τους, με την παραίτησή τους, με την εμμονή τους, χωρίς την παρανικρή ελπίδα να ζήσουν αλλιώς