Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

Ζεις στο παρελθόν

" Ζεις στο παρελθόν " μου είπε...
Ετοιμάστηκα να δώσω μια κοφτή απάντηση, μα κρατήθηκα. Είχε δίκιο εξάλλου. Η ζωή, η αυθεντική ζωή, πρέπει να είναι διαρκής πάλη, άοκνη δράση και επιμονή, με τη θέληση να κουτουλάει το πεισμωμένο κεφάλι της στον τοίχο του κόσμου, να, έτσι, αλλά όταν κοιτάζω πίσω διαπιστώνω ότι το μεγαλύτερο μέρος της ενέργειάς μου διοχετευόταν πάντα στην απλή αναζήτηση καταφύγιου, παρηγοριάς, και , ομολογώ, βολέματος.
Αυτή είναι μια αιφνιδιαστική, για να μη πω συγκλονιστική, συνειδητοποίηση. Προηγουμένως, έβλεπα τον εαυτό μου σαν κουρσάρο που αντιμετωπίζει όποιον βλέπει με ένα χατζάρι σφηνωμένο ανάμεσα στα δόντια, τώρα, όμως, είμαι αναγκασμένος να παραδεχτώ ότι επρόκειτο για μια αυταπάτη. Να είμαι κρυμμένος, προστατευμένος, περιφρουρημένος, μόνο αυτό λαχταρούσα ανέκαθεν, να σκάβω ένα λαγούμι που θα μου παρείχε τη θερμότητα της μήτρας και να έμενα εκεί, μακριά από το αδιάφορο βλέμμα του ουρανού και τα καταστροφικά περάσματα του αέρα. Γι αυτό το λόγο το παρελθόν αποτελεί το τέλειο λημέρι για μένα, επιστρέφω σ' αυτό ανυπόμονα τρίβοντας τα χέρια και τινάζοντας από πάνω μου το κρύο παρόν και το ακόμα πιό κρύο μέλλον. Όμως τι είδους υπόσταση έχει το παρελθόν ; Στην ουσία είναι αυτό που υπήρξε άλλοτε το παρόν, το παρόν που έφυγε. Τίποτε παραπάνω. Κι όμως.

Απόσπασμα από το βιβλίο "Η ΘΑΛΑΣΣΑ" του Τζων Μπάνβιλ, booker 2005 Δουβλίνο.
Περικλής

2 σχόλια:

Ομάδα νέων συγγραφέων είπε...

Αναρωτιέμαι: είναι άρα το μέλλον το παρόν που θα έρθει; Κι αν ναι, έχει ήδη έτοιμες τις βαλίτσες του ή μπορούμε να του πούμε εμείς τι ρούχα να φέρει;
Άντρια

writtersintheegg@gmail.com είπε...

Γλυστρώ σε μια γλυκειά ρουτίνα.
Η ζεστασιά της μήτρας, το βόλεμα, η ανακουφιστική διαπίστωση του τίποτα. Κοιτώ πίσω. Ότι έμεινε είναι έρωτες και συγκρούσεις. Μαντεύω στο αύριο, ότι θ' αξίζει, θα είναι έρωτες και συγκρούσεις... Ψάχνω δρόμους να κάνω το "αύριο", "τώρα"
Μιχάλης