Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

Τα παράθυρα

Εκείνος που κοιτάζει απ' έξω ένα ανοιχτό παράθυρο δε βλέπει ποτέ τόσα πράγματα όσα αυτός που κοιτάζει ένα παράθυρο κλειστό. Δεν υπάρχει πράγμα πιο βαθύ, πιο μυστηριώδες, πιο γόνιμο, πιο σκοτεινό, πιο εκθαμβωτικό από ένα παράθυρο φωτισμένο από ένα κερί. Αυτό που μπορεί κανείς να δει στον ήλιο είναι πάντα λιγότερο ενδιαφέρον απ' αυτό που συμβαίνει πίσω από ένα τζάμι. Μέσα σ' αυτή την τρύπα, μαύρη ή φωτεινή, ζει η ζωή, ονειρεύεται η ζωή, υποφέρει η ζωή.
   Πέρα από τα κύματα από στέγες, παρατηρώ μια γυναίκα ώριμη, ρυτιδωμένη κιόλα, φτωχή, πάντα σκυφτή πάνω από κάτι και που δε βγαίνει ποτέ. Με το πρόσωπό της, με το φόρεμά της, με την κίνησή της, με σχεδόν τίποτα, ξανάφτιαξα την ιστορία αυτής της γυναίκας, ή μάλλον το μύθο της, και μερικές φορές τον διηγούμαι στον εαυτό μου κλαίγοντας.
   Αν ήταν ένα φτωχός γέρος, θα ξανάφτιαχνα τον δικό του μύθο το ίδιο άνετα.
   Και ξαπλώνω, περήφανος που έχω ζήσει και υποφέρει μέσα σε άλλους εκτός από μένα τον ίδιο.
   Ίσως θα μου πείτε: "Είσαι βέβαιος πως αυτός ο μύθος είναι ο αληθινός;" Τι ενδιαφέρει τι μπορεί να 'ναι η πραγματικότητα τοποθετημένη έξω από μένα, αν με βοήθησε να ζήσω, να νιώσω ότι υπάρχω, να νιώσω αυτό που είμαι;


Charles Baudelaire, Από το 20 πεζά ποιήματα

2 σχόλια:

Παντογραφείον είπε...

οι πιό παλιές μας κουρτίνες, αυτές που δε σηκώσαμε ποτέ για πλύσιμο, για πολλούς αποκαλούνται και βλέφαρα

writtersintheegg@gmail.com είπε...

Άδειασε τον κουβά με τα απόνερα, τεντώθηκε, βλαστήμησε σιγανά. Μπουγάδα, πενήντα χρόνων μαζεμένη, δεν ήταν δα και εύκολη υπόθεση.
Μάζεψε ήσυχα μετά τα εργαλεία του, μολύβι και χαρτί, κίνησε να ορίσει τη ζωή του απ' την αρχή...Μέσα από τις ζωές των άλλων!