Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;


ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΜΟΥ
ΚΡΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ 

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΩΝ ΔΡΑΣΕΩΝ


έως 20.02.2011 /  έκθεση
ΕΝ  ΟΙΚΩ_ ΝΙΚΗ  ΚΑΝΑΓΚΙΝΗ
Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης, Αποθήκη Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης
Επιμέλεια: Ευθυμία Γεωργιάδου-Κούντουρα / Αρετή Λεοπούλου

Ημερίδα
29 Ιανουαρίου 2011, ώρα έναρξης 11:00
«Νίκη Καναγκίνη»
ΑΛΛΑΓΗ ΧΩΡΟΥ: Αποθήκη Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης

11:00  Ευθυμία Γεωργιάδου-Κούντουρα, Αρετή Λεοπούλου:
Σύντομη ξενάγηση στην έκθεση και παρουσίαση του καταλόγου τεκμηρίωσης
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
12:00  Γιάννης Σταυρακάκης (Αναπληρωτής Καθηγητής, Τμήμα Πολιτικών Επιστημών ΑΠΘ) «Τέχνη και κοινωνικός δεσμός στις καλλιτεχνικές πρακτικές της Νίκης Καναγκίνη»
12:30  Κατερίνα Ζαχαροπούλου (Εικαστικός) «Τα εν Οίκω, εν Δήμω...με τον τρόπο της Τέχνης της Νίκης»
13:00  Μαρία Μαραγκού (Κριτικός τέχνης, Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Κέντρου Σύγχρονης Τέχνης Ρεθύμνης, Πρόεδρος
AICA Ελλάς) «Το "νέο" της Νίκης-Η Νίκη και οι νέοι»
ΣΥΖΗΤΗΣΗ - ΔΙΑΛΕΙΜΜΑ
ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ
13:30  Παρέμβαση εξ αποστάσεως από τον Άγγελο Παπαδημητρίου (Εικαστικός, ηθοποιός)
13:40  Ελένη Βαροπούλου (Θεατρολόγος, Κριτικός θεάτρου, Μεταφράστρια, Δοκιμιογράφος, Κριτικός τέχνης)«Tαξίδια με τη Νίκη Καναγκίνη»
14:00  Νόρα Σκουτέρη-Διδασκάλου (Επίκουρη Καθηγήτρια, Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας ΑΠΘ) «Το άγγιγμα της μνήμης»
Ξεναγήσεις από τις επιμελήτριες της έκθεσης Ευθυμία Γεωργιάδου-Κούντουρα και Αρετή Λεοπούλου / Αποθήκη Β1, Λιμάνι Θεσσαλονίκης, τις Κυριακές στις 13:00
30 Ιανουαρίου > Ε.Γ-Κ [εκτάκτως στις 11:00]
06 Φεβρουαρίου > Ε.Γ-Κ
13 Φεβρουαρίου > Ε.Γ-Κ
20 Φεβρουαρίου > Α.Λ.
*** Η συμμετοχή στις ημερίδες και τις ξεναγήσεις είναι ανοιχτή για το ευρύ κοινό.


Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Θεσσαλονίκης/ Έκθεση «Εν Οίκω-Νίκη Καναγκίνη»/ άποψη κεντρικής αίθουσας
παράταση έως 6.03.2011 / εγκατάσταση
TRANSIT-4
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Μονή Λαζαριστών/ project room
Συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Δημήτρης Κωτσαράς & Jennifer Nelson, Eugenio Tibaldi
Επιμέλεια: Adriana Rispoli, Eugenio Viola , Κατερίνα Γρέγου

    http://www.greekstatemuseum.com/kmst/exhibitions/article/460.html
PROJECT ROOM / TRANSIT 4 / Δημήτρης Κωτσαράς & Jennifer Nelson, Eugenio Tibaldi

   έως 27.03.2011 / έκθεση
ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑΣ: ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ, 1900-1930.
Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Μονή Λαζαριστών
Επιμέλεια: John E. Bowlt / Nicoletta Misler / Μαρία Τσαντσάνογλου
Συμπαραγωγή: Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης / Fundación Botín

+Ξεναγήσεις / Συναυλίες/ Ομιλίες / Αυτόνομη εκπαιδευτική δράση για γονείς και παιδιά
Konstantin Yuon, Άνθρωποι του Μέλλοντος, 1929, Λάδι σε μουσαμά επικολλημένο σε κοντραπλακέ, 66,5 Χ 100 εκ. Περιφερειακή Πινακοθήκη, Τβερ


Το ΚΜΣΤ επιχορηγείται από το Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού / The SMCA is funded by the Hellenic Ministry of Culture and Tourism

Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης –Συλλογή Κωστάκη
Τμήμα Δημοσίων Σχέσεων & Επικοινωνίας
[t] +30 2310 589152 & 140 [f] +30 2310 589210

Σε περίπτωση που δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε ενημέρωση από το ΚΜΣΤ, παρακαλούμε ενημερώστε μας σχετικά σε αυτό το email
If you do not wish to receive newsletters from the SMCA, please reply to this email.
P  Please consider the environment before printing this e-mail




"Λωξάντρα" στο Βασιλικό Θέατρο

Στο Βασιλικό Θέατρο παίζει η «Λωξάντρα» που ακούω ότι είναι καλή παράσταση. 
Αυτό είναι
 το πρόγραμμα παραστάσεων της ερχόμενης βδομάδας: 
Τετάρτη
     2 Φεβρουαρίου στις 18:00 και στις 21:00
Πέμπτη
      3 Φεβρουαρίου στις 21:00
Παρασκευή
 4 Φεβρουαρίου στις 21:00
Σάββατο
     5 Φεβρουαρίου στις 18:00 και στις 21:00
Κυριακή
      6 Φεβρουαρίου στις 19:00 
Οι τιμές είναι οι εξής:
 
Για τις παραστάσεις της Τετάρτης, της Πέμπτης και της
απογευματινής (18:00) του Σαββάτου το κανονικό είναι 12 ευρώ και το φοιτητικό 10 ευρώ.
Για τις υπόλοιπες παραστάσεις το κανονικό είναι 20 ευρώ (πλατεία & θεωρεία) και 15 ευρώ
 (εξώστης) και το φοιτητικό 12 ευρώ (πλατεία & θεωρεία) και 10 ευρώ (εξώστης). 
Μπορώ να τακτοποιήσω εγώ τις κρατήσεις και τα εισιτήρια γιατί είμαι πολύ κοντά στο Βασιλικό.
 
Τι λέτε;


Άντρια

 

Απόπειρα τεχνικής ανάλυσης της Σκιάς του Ανέμου του C.R.Zafon

Κοιμητήριο λησμονημένων  βιβλίων

Δεν είναι ένα ιδεολογικό μανιφέστο, δεν είναι ούτε το συναισθηματικό  παραλήρημα μιας εξέχουσας προσωπικότητας, δεν είναι καν τραγική αυτοβιογραφία ενός μάρτυρα που κόβει την ανάσα και τελειώνει με πόνο.
Απλά πρόκειται για ένα τεχνικά άρτιο μυθιστόρημα πλοκής, ένα βιβλίο που γράφτηκε με στόχο να πουλήσει αλλά η παρουσία του δεν προσβάλλει το ράφι ενός ψαγμένου αναγνώστη.

Το αγκίστρι..
 Μόνο 10 σελίδες κρατάει το πρώτο κεφάλαιο, λίγες αν σκεφτείς ότι το δεύτερο έχει 65. Ποιος δεν θυμάται με τρόμο τον Μινωϊκό λαβύρινθο ; Εκεί μέσα μπαίνει ένα παιδί με ορθάνοιχτα μάτια…
Στο κοιμητήριο των λησμονημένων βιβλίων !
Μπέα: “σκέφτηκες να χρησιμοποιήσεις το μίτο της Αρριάδνης ;”

Ο αφηγητής : οι εξής τέσσερις πέντε !
Μιλάει ο Μολίνς, μιλάει ο Χουλιάν, μιλάει η Νούρια, μιλάνε άλλοι  μέσα από γράμματα, εξομολογούνται πάνω από άδεια ποτήρια οινοπνεύματος, έτσι μιλάνε σε πρώτο πρόσωπο 5 άνθρωποι, ώστε να κάνουν πιο υποφερτό ένα βιβλίο-αφήγηση ενός παιδιού για την 20χρονη περιπέτεια της ενηλικίωσής του από το 1945 ως μετά θάνατον και αισίως πίσω αναστημένου. Είναι ο θρίαμβος του αφηγήματος σε πρώτο πρόσωπο. Αμεσότητα και στρωτή γραφή..

Οι ήρωες :
Ενας ! Οι εξής δυό, τραγικά ερωτευμένοι με μια γυναίκα, τραγικά απλοί για να ταυτίζεσαι, παιδιά ταπεινών οικογενειών, ιδεολόγοι, πιστοί φίλοι, ενάρετοι και ταλαντούχοι, μυστηριακοί, εσωστρεφείς πεισματάρηδες και ξεροκέφαλοι, όμορφα αντιδραστικοί :
Οι ήρωές μας ( ένα déjà vu ) ο Χουλιάν & ο Ντανιέλ (2 σε 1)
Αυτό είναι το βασικό εύρημα του Zafόn : ποτέ δεν θα μάθουμε τι απέγινε ο Χουλιάν Καράξ αλλά αυτό που ήταν να κάνει το έκανε.
Αποσύρθηκε…ανοίγοντας το δρόμο για τον εκλεκτό του, προς την ευτυχία. Διάλεξε τελικά ένα γιό, αυτό είναι κάτι που αρέσει πολύ σε όλες τις γυναίκες, κάποιος άντρας που αφιερώνεται σε ένα γιό…


Το εμπόδιο… ή καλύτερα ο εχθρός !
Ένα παιδί που σκούπιζε τα πεσμένα φύλλα στο σχολειό των ισχυρών και με ιδιαίτερη ευχαρίστηση πάτησε την σκανδάλη σε ένα ρεβόλβερ χωμένο στο στόμα της μητέρας του. Ο Χαβιέρ…
Επιθεωρητής  Φρανθίσκο Χαβιέρ Φουμέρο : ο διάβολος συνεπής !
Αστυνόμος Λέρμα :   ο επιστάτης του διαβόλου , συνεπής ..
Αστυνόμος Παλάθιος : ο αμφισβητίας… θα κάνει την έκπληξη. Ούτε εδώ αφήνει την ευκαιρία να προσφέρει μια ελπίδα ο Zafόn     Ο κόσμος που διαμορφώνουν αυτοί είναι μια κόλαση για τους πολλούς, ένα αβίωτο παιχνίδι για τους εκτοπισμένους.
Σελίδα 375 : Μια φορά να σου δώσουν εισητήριο για αυτό το κλαμπ γίνεσαι μέλος ασαεί… ο Φουμέρο ποτέ δεν σκότωνε έναν καταδότη, τον άφηνε να σαπίζει ζωντανός. Θαρρείς και είχε ένα δικό του σύνολο δυστυχισμένων τους οποίους θυμόταν όταν είχε την ανάγκη να ενοχοποιήσει γρήγορα και καθαρά κάποιον αθώο.
Δίνει την εικόνα της αδυσώπητης άσκησης εξουσίας του νόμου.
Μέσα από την οποία προσφέρει μια εξαίρεση στον Παλάθιο.

Και ποιος είναι ο ηθικός αυτουργός πίσω από τα όργανα του νόμου και την λύσσα τους να εξυπηρετήσουν την εξουσία για να γευθούν τα προνόμια της συγκατοίκησης με την πηγή της δύναμης ;
ΔΟΝ  ΡΙΚΑΡΝΤΟ ΑΛΝΤΑΓΙΑ  Υφαντουργός, τραπεζίτης, μεσίτης , ιδιοκτήτης, χορηγός και ευεργέτης της κυβέρνησης . Αυτός μπροστά στον οποίο οι βουλευτές κάθονται προσοχή !
Πως πλάθεται το προφίλ ενός πανίσχυρου άντρα στην Ισπανία ;
Ο Zafόn δεν μένει στη μυθολογία, βλέπει και καλό cinema
Με τις συνταγές των νονών της μαφίας, ευκατάληπτες εικόνες με τις οποίες έχουν εθιστεί οι αναγνώστες σε Αμερική & Ευρώπη.
Το βιβλίο αρχίζει να αποκτά όλες τις προδιαγραφές best seller…
Η ανύπαρκτη κυρία Αλντάγια. Οι μετρέσες. Oι λιμουζίνες, οι κρυφές γκαρσονιέρες, οι απειλές, ποιος άντρας δε θα πέθαινε να είναι για ένα Σαββατοκύριακο ΔΟΝ ΡΙΚΑΡΝΤΟ ΑΛΝΤΑΓΙΑ…

Οι πληροφοριοδότες…
Δόνια Αουρόρα, η θυρωρός με το αδυσώπητο κουτσομπολιό .. ο άνθρωπος δεν προέρχεται από τον πίθηκο… από την κότα βγήκε !
Ο Μολίνς , ο διαχειριστής της πολυκατοικίας (οίκος Φορτούνι)
Καλόγριες που γνωρίζουν και σιωπούν ( κατάλληλα διαλεγμένες )
Ο πατήρ Φερνάντο που του ξεφεύγουν λόγια & το πάει το γράμμα
Μανουέλ Γκουτιέρεθ Φονσέκα στο νεκροτομείο : 59 ετών με 30 χρόνια υπηρεσίας στο κατώφλι του σκότους… ο ακριβοδίκαιος !!!
Καφετζήδες, οδηγοί τραμ, ρολογάδες και περίεργοι… ο αχός …και
Χουανίτο , ο γέρος στη πανσιόν… ούτε αυτός εμφανίζεται μονάχα μια φορά… έχει την τιμή να κλείσει τον κύκλο των γεγονότων.. ο Χουανίτο ο μαθουσάλας που ήθελε να πηδήξει μια βαμμένη ξανθιά πριν…τα τινάξει ! για τον συγγραφέα κανείς δεν υπάρχει τυχαία…
 οι καταλύτες…
Μα χρειάζονται και οι απρόβλεπτοι καταλύτες στο συγγραφέα :
Ο ανεπαρκής γιός, ο Χόρχε , που όταν ενηλικιωθεί κάτω από τον κόλαφο της αμφισβήτησης του πανίσχυρου πατέρα θα γίνει ανισσόροπος και θα είναι ιδανικό εργαλείο στην πλοκή, στη λύση σκεφθείτε… αυτόχειρας, δολοφόνος, σωτήρας, πατροκτόνος, ότι και να έκανε δεν θα μας φαινόταν υπερβολικό… καλό εργαλείο…
Η κόρη που αντιπροσωπεύει το status της οικογένειας, η ανέγγιχτη και μονάκριβη Πενέλοπε, για τα ( ακαθόριστου χρώματος ) μάτια της οποίας κάποιος μπορεί να ρίξει και ένα τοίχο με τις γροθιές..
Η τραγική παραμάνα Χαθίντα Κολοράντο που θα βρεθεί στο τρελοκομείο εκτοπισμένη και κυνηγημένη γιατί ήθελε το καλό του παιδιού και θα αφεθεί να ξεψυχήσει ευτυχισμένη μόλις μάθει ότι κάποιος εκδικήθηκε τους δυνάστες , γιατί η Πενέλοπε ήταν η «δική της κόρη» … αχ να είχαμε όλες μια τέτοια παραμάνα νωρίς !
και το φάντασμα !
Η Μαρισέλα η μιγάδα καλλονή που στοίχειωσε τα όνειρα των μικροαστών της Βαρκελόνης του 1900 και μάζεψε όλη την μήνη των κομψευόμενων χοντρόκωλων κυριών της υψηλής κοινωνίας. Με το αίμα της σκεπάστηκαν κομμάτια του σπιτιού των Αλντάγια οι τοίχοι, οι άγγελοι του κήπου και οι θρύλοι, πάντα έχουν αίμα…
 
Οι δευτερεύοντες ρόλοι
Ο Φερμίν δε λέει το κανονικό όνομά του ούτε στον Ντανιέλ.
Μια κατηγορία μόνος του ! Η Αφίσα με τον Ρομέρο δε Τόρες η βάφτισή του. Ο άνθρωπος που γύρισε από εκεί.. που αν πάρεις εισιτήριο γίνεσαι μέλος εσαεί.. το club των εκτοπισμένων. Αυτών που ο κόσμος τους κοιτάει με αηδία, ακόμη και εκείνοι που τους δίνουν ελεημοσύνη, αλλά αυτό δεν είναι τίποτε μπροστά στην αποστροφή που νιώθουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους… Είναι το εργαλείο του συγγραφέα ο Φερμίν, για να περάσει από τις σελίδες του αβίαστα ολόκληρη την πολιτικοκοινωνική του ιδεολογική πλατφόρμα, χωρίς να μοιάζει με κατήχηση, γιατί ένας συγγραφέας χωρίς ένα σύστημα ιδεών δεν μπορεί να αφήσει στίγμα ούτε να προκαλέσει αναγνωστικό κοινό με πιστότητα & την αφοσίωση να περιμένει το επόμενο έργο του. Αλλά και ένας συγγραφέας με ύφος δασκαλίστικο ενοχλεί. Ενώ, αν τα λέει ο ζητιάνος, είναι άλλο, κοιτάξτε, κοιτάξτε αυτός ο δύστυχος τι ωραία που τα πετάει…
Μπαίνει τυχαία στο μυθιστόρημα, δεν είναι δομικό στοιχείο του.
Γίνεται καταλύτης εξελίξεων και σταδιακά πρωταγωνιστής. Θα ζήσει μέχρι το τέλος για να κάνει 4 ο παιδί, αυτός ο τελειωμένος. Μπορείς να περιμένεις και από αυτόν τα πάντα. Γιατί ; Γιατί σε αντίθεση με εμάς τους βαρετούς… δεν έχει τίποτε να χάσει ! Για μένα ο Φερμίν είναι ο ήρωας κλειδί στο άπλωμα της μυθοπλασίας.

Η Κλάρα… δε χρειάζεται περιγραφή. Όταν είσαι δεκαπέντε και δεν έχεις ξεπαρθενιαστεί μπορείς να γίνεις υποχείριο & εργαλείο μιας οπτασίας, για την οποία να σκοτώσεις και για την οποία να εγγυηθείς την περιουσία σου , π.χ. ένα βιβλίο. Το πιθανότερο είναι ότι η δεσποινίς ετών 25 θα αποδειχθεί κατώτερη των προσδοκιών.

Ο Κύριος Αγκιλάρ… ένας καλο κακούτσικος μεγαλοαστός… ένας από τους πολλούς ικανούς που επωφελήθηκαν και ο κάτοχος των δικαιωμάτων αυτού του δαιμονισμένου ή στοιχειωμένου σπιτιού.
Λεωφόρος Τιμπιδάμπο 32… « ο Άγγελος της Ομίχλης » αχ Zafon ! Είναι τόσο βολικό να υπάρχει σε ένα διήγημα ένα στοιχειωμένο σπίτι, μια αφετηρία του κακού που απλώνεται σαν αρρώστια..

ΜΠΕΑΤΡΙΘ ΑΓΚΙΛΑΡ (Μπέα) η αχώνευτη αδελφή του Τομάς…
Φερμίν : αυτή δεν είχε ύφος ότι θα παντρευτεί καραβανά ! Και τι ύφος είχε δηλαδή ; Ύφος ότι …γούσταρε ! και αλήθεια γούσταρε !
Η κορυφαία της ατάκα : μη μ’ αφήσεις να πέσω Ντανιέλ !
Τομάς Αγκιλάρ, από φίλος εχθρός και μετά ξανά αδελφός… ένα μπερδεμένο παιδί που δεν ξέρεις πως θα αντιδράσει..
Φερμίν :  ο εφευρέτης ο φίλος σας ;

Μικέλ Μολινάρ, ο φίλος που θα παραμείνει πιστός σαν σκυλί. Ακόμη και ενάντια στα αισθήματά του προς την Νούρια Μονφόρτ αφού δεν θα καταφέρει να την διεκδικήσει ολοκληρωτικά ποτέ. Είναι μερικοί άνθρωποι που έχουν το στίγμα του looser και αν είσαι ένας τέτοιος, θα βρεις την αδελφή ψυχή σου στο βιβλίο. Ο Zafόn , ή αυτοί που τον επηρεάζουν, προσέχουν όλες τις ευπαθείς ομάδες του μελλοντικού τους αναγνωστικού κοινού… ο μπαχτσές..

Αντόνι Φορτούνι & Σοφί Καράξ μαζί από το 1899.. του Φορτούνι  του φάνηκε εύθραυστη, όμορφη, νέα, υποταγμένη και γόνιμη. Την έδειρε μέχρι θανάτου γιατί .. ήταν πουτάνα όπως όλες τους. Δεν κατάφερε να κάνει ούτε ταξίδι μέλιτος μετά τα υπονοούμενα που άκουσε.. -Τι κάνουμε την πρώτη νύχτα του γάμου ; - Ρώτα τη γυναίκα σου… (  ο ενδιαφερόμενος τα μαθαίνει πάντα τελευταίος )

Και αυτοί που συμπληρώνουν το κάδρο..
Υπάρχουν μερικοί χαρακτήρες , χαρακτηριστικοί, αυτονόητοι, αντιπροσωπευτικοί των τάσεων σε κάθε κοινωνία που σέβεται τον εαυτό της…Βοηθούν να γίνει πιστευτό το οικοδόμημα της πλοκής.
Ο πλούσιος που ξεχωρίζει στη δουλειά του γιατί δε χρειάζεται το χρήμα, ο παραδοσιακός που βαδίζει χωρίς να πολυαφουγκράζεται τις τάσεις αλλά με την καρδιά του, ο τυχοδιώκτης, ο ευπροσάρμοστος στις τάσεις και τις μελωδίες της εποχής…
Παλαιοβιβλιοπώλης Μπαρθελό : μπορούσε να χαρίσει ένα βιβλίο αμύθητης αξίας αν σιγουρευόταν ότι θα πέσει σε σωστά χέρια…
Εκδοτικός οίκος Καμπεστιάνι : οι εκδότες δίπλα στους συγγραφείς..Άνθρωποι που την δουλειά τους την υποβάλλουν σε δοκιμασία με ένα αντικειμενικό και σταθερό προσωπικό σύστημα αξιών. Αυτοί που εκδίδουν όλα τα βιβλία του συγγραφέα μέχρι το τελευταίο του χωρίς να τον εγκαταλείπουν στα δύσκολα χρόνια.
Εκδοτικός οίκος Σανμαρτί : οι εκδότες  στο ρηχό κατόπιν του χρήματος. Από τράπουλες μέχρι τραπεζομάντηλα και από εγκυκλοπαίδειες μέχρι τυπωμένα μπλουζάκια… να γυρίζουν τα γρανάζια και ότι κάτσει… Και αν κάτσει και κανένα νόστιμο για γραμματέας… ΟΚ. Πάντα με το φερμουάρ ανοικτό.
Δεν είναι καθοριστικό το πέρασμά τους από το βιβλίο αλλά ούτε και άσκοπο, στήνει το κάδρο , είναι τα δέντρα πίσω από το σπίτι.

Οι διάλογοι..
Έχουμε ατελείωτους από αυτούς και ποτέ δεν αναρωτιόμαστε..
Μετά από ένα διάλογο του Zafon καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μονάχα η βαρετή λέξη «είπε» το εργαλείο που χρειάζεσαι…
έγνεψε, έκανε, ρώτησε, παρατήρησε, αρνήθηκε, αναρωτήθηκε, τόνισε, υπερθεμάτισε,  προθυμοποιήθηκε, συμπλήρωσε, απάντησε, μουρμούρισε, επέμεινε, ικέτεψε, εξήγησε, πρόσθεσε, αναστέναξε, ούρλιαξε, μούγκρισε, συγκατένευσε.. αλλά και πριν από το διάλογο ή την ατάκα :
ο παπάς χαμογέλασε πονηρά : - ..
το βλέμμα του Φερμίν σκοτείνιασε : -..
όλες αυτές οι λέξεις και οι τεχνικές δίνουν μετά από κάθε πρόταση σε πρώτο πρόσωπο τις απαραίτητες οδηγίες στον αναγνώστη για να μη χάσει το νήμα. Ξέρουμε πάντα ποιος μιλάει και σε ποιόν…

Οι προτάσεις του Zafόn, λιτές & ποιητικές
οι τοίχοι, χλωμοί από θάνατο , φτερούγιζαν στην αναπνοή της φλόγας” ,“η ανάσα του δρόμου λίκνιζε τη κουρτίνα” “από την κλειδαρότρυπα που λες κι αιμοραγούσε έτρεχε μια λεπτή γραμμή σκουριάς” “ήρθε ένας κεραυνός από μακριά, ο αδύναμος σφυγμός της ηλεκτρισμένης γραμμής που σχεδίασε προσόψεις και κορυφές των κτιρίων και εξαφανίστηκε” “τα μάτια του έλαμπαν σαν κέρματα που συνοδεύουν κάποια ευχή στο βάθος μιας λιμνούλας” “στη μέση της πλατείας υψωνόταν η σιλουέτα ενός γέρου, ή μήπως ήταν ένας άγγελος λιποτάκτης ;” “τα φανάρια της Ράμπλα σχεδίαζαν μια λεωφόρο όλο ατμούς, τρεμοφέγγοντας την ίδια ώρα που η πόλη τεντωνόταν νωχελικά και αποχωριζόταν μια μεταμφίεση που την είχε μετατρέψει σε ακουαρέλλα” “o αέρας μύριζε πεθαμένο αγριόχορτο και υγρή γη. Η πέτρα, σκούρα γλυστερή κάτω από τη βροχή, έλαμπε σαν το σκελετό ενός μεγάλου ερπετού” “οι ανάσες των αστραπών γλιστρούσαν ανάμεσα στις χαραμάδες της εξώπορτας και λέκιαζαν το περίγραμμα των σκαλοπατιών” και…
“ Ήμουν δεκαεπτά χρονών και είχα τη ζωή στα χείλη”

Τα ευρήματα & οι ανατροπές του..
..αυτός που καίει κάθε ίχνος του Χουλιάν Καράξ, ο σκοτεινός τύπος χωρίς πρόσωπο και ηθική, χωρίς όρια και αναστολές, ο τρελαμένος της υπόθεσης είναι…. Ο Χουλιάν Καράξ !
..αυτός που δολοφονεί την μονάκριβη κόρη του Αλντάγια, ότι πολυτιμότερο υπάρχει στον κόσμο για τον μεγιστάνα, χωρίς να δείξει ούτε στιγμή έλεος, είναι …ο ίδιος ο Ρικάρντο Αλντάγια.
..αυτός που θα προστατέψει μέχρι την τελευταία στιγμή από τον θάνατο τον Ντανιέλ, είναι ο σκοτεινός & μυστηριώδης άντρας που τον παρακολουθεί και από επίδοξος δολοφόνος του γίνεται ο φύλακας άγγελός του.

Σημεία που με δίδαξαν δημιουργική γραφή..
Ο επίλογος. Αν θέλεις να μη σε βρίζουν οι αναγνώστες κλείνοντας το βιβλίο, χόρτασέ τους με ένα απολαυστικό γλύκισμα. Η έκβαση φρόντισε να είναι πλήρως διαλευκαμένη , η τύχη του κάθε ήρωα, ακόμη και του πιο μικροσκοπικού εκτεθειμένη στην ανυπομονησία τους, μια αύρα ελπίδας να διαπερνά τις τελευταίες σελίδες για το μέλλον αυτής της ανθρωπότητας και των σχέσεων, δε χρειάζεται να είναι ένα ροζ ευτυχισμένο τέλος, αλλά ένα θετικός απολογισμός είναι μια πιστευτή συνταγή για να μην ακούσεις κατηγόριες..

Να αγαπάς τους χαρακτήρες σου, χάρισέ τους ιδιαιτερότητες, ο ένας ας κουτσαίνει ελαφριά, ο άλλος ας έχει εμμονή με τις πίπες, ο τρίτος ας ντύνεται σαν να ξέμεινε από τον περασμένο αιώνα, και η τέταρτη ας είναι και λίγο πιο πεταχτούλα από το κανονικό για μια μεγαλοαστή. Η ομορφότερη όλων, η οπτασία, αυτή ας είναι τυφλή. Ο κόσμος τρελαίνεται για ατέλειες, παρεκβάσεις & κουσούρια.
Να αντλείς τους διαλόγους σου από το πεζοδρόμιο. Κανείς δεν μιλάει ίδια με τον άλλον. Ο αμόρφωτος προσπαθεί να χρησιμοποιεί εξεζητημένες εκφράσεις, ο μάγκας κόβει τις λέξεις, ο βιαστικός θα κάνει λάθη και ο επιστήμονας θα είναι δεικτικός. Η λεπτομέρεια φτιάχνει ατμόσφαιρα και με την πιστευτή ατμόσφαιρα μια μέτρια πλοκή φτιάχνει ένα αποδεκτό μυθιστόρημα.

Η δομή του βιβλίου. Γιατί δεν κάνει κοιλιές ; Αν προσεκτικά το αναλύσεις θα δεις ότι σε κάθε κεφάλαιο υπάρχει η ανατροπή του πιθανού, ο δευτερεύον ήρωας που κάνει την διαφορά, οι ιδέες που σε κάνουν να σκεφτείς και να κάνεις αναγωγές, και ένα επιμύθιο που σε κάνει να μη βιάζεσαι να αλλάξεις σελίδα. Σου δίνει την ευκαιρία να κλείσεις ευχαριστημένος το βιβλίο και τα μάτια σου και να κοιμηθείς γλυκά περιμένοντας την επόμενη βραδιά σου στο κρεβάτι ή την πολυθρόνα με την κουβέρτα. Αυτό δείχνει μια άρτια και επίμονη δουλειά μετά το αρχικό κείμενο που λέγεται επιμέλεια.

"ΤΟ ΑΒΟΗΘΗΤΟ ΠΑΙΔΙ"

               Ο κ. Κ. μιλούσε για την κακή συνήθεια των ανθρώπων να καταπίνουν σιωπηρά την αδικία που τους κάνουν κι αφηγήθηκε τούτη την ιστορία: Κάποιος περαστικός είδε ένα παιδί να κλαίει και το ρώτησε τι το βασάνιζε. Να, είχα δυο γρόσια για να πάω στον κινηματογράφο μα ήρθε ένα αγόρι κι άρπαξε το ένα απ’ το χέρι μου, αποκρίθηκε το παιδί κι έδειξε ένα άλλο αγόρι που στεκόταν λίγο πιο πέρα. Καλά, και δε φώναξες βοήθεια; ρώτησε ο άνθρωπος. Πως, φώναξα, είπε το παιδί κι άρχισε τώρα να κλαίει λίγο πιο δυνατά. Και δε σ’ άκουσε κανένας; ξαναρώτησε τώρα ο άνθρωπος και χάιδεψε στοργικά το παιδί. Όχι αποκρίθηκε εκείνο κλαίγοντας μ’ αναφυλλητά. Δεν μπορείς να φωνάξεις πιο δυνατά; ρώτησε ο άνθρωπος. Όχι, αποκρίθηκε το παιδί που βλέποντας τον άνθρωπο να χαμογελάει είχε αρχίσει πάλι να ελπίζει. Τότε δώσε μου και τ’ άλλο, είπε ο άνθρωπος· πήρε και το τελευταίο γρόσι από το χέρι του παιδιού και συνέχισε ξένοιαστος το δρόμο του.

Bertolt Brecht
από το Ιστορίες του κ. Κόυνερ
η μετάφραση είναι του Πέτρου Μάρκαρη

Άντρια


                                                                                                                                 

Δεν είναι μέρος για πολύ καιρό εδώ κάτω...


Πως κόλλησα εδώ ; Δεν είναι για πολύ καιρό αυτό το μέρος. Όλα είναι άναρχα και , το χειρότερο, τελεσίδικα ακίνητα στην αταξία τους. Έχει καταστρατηγηθεί κάθε έννοια προσωπικού χώρου. Σα να στοιβαχθήκαμε όλοι μας σε όποιο μέρος τερματίσαμε αυτή την τελική κατρακύλα μας προς την ευθανασία. Αισθάνομαι εντελώς σωριασμένος. Σαν την ανάμνηση μιας μέτριας σχέσης. Δε θα έλθει να με πάρει ; Θέλω να πω, κάποια θα περάσει έστω και τυχαία από εδώ. Δε μπορεί. Να με σηκώσει από το σωρό. Να με ξεχωρίσει. Να με ξεκουνήσει και να με στροβιλίσει σε ένα όμορφο παιχνίδι με τη βαρύτητα . Να συνθλίψει το σχήμα που είχα μέχρι σήμερα. Και μετά, με την άδειά μου ή ενάντια στις ενστάσεις μου να με συνθλίψει ώσπου να με κάνει αγνώριστο.
Και έτσι, ανακατασκευασμένος σε ένα νέο τυχαίο καλούπι μπορεί να ταιριάξω αλλιώς με τους γύρω μου. Θα χύσω πάνω τους όλες μου τις κύκνειες ουσίες, κι εκείνοι όλοι θα τις δεχθούν γύρω τους με ευγνωμοσύνη καθώς δεν μπορούν να ελπίζουν σε τίποτε ποιο απροσδόκητα ανανεωτικό. Και οι χυμοί μας θα φτιάξουν νέες πιο πολύπλοκες μυρουδιές, ώσπου να επιβληθούμε. Γιατί θα επιβληθούμε, να το δείτε. Η αυτοκρατορία μας γεννιέται…
Μια όαση για τους ευμετάβλητους και τους οραματιστές. Μια και μόνη λύση. Μια κοινότητα άτακτων μικρομονάδων φτιαγμένων από ανθεκτικό υλικό και με αντιστάσεις στη φθορά του χρόνου.
Πως κόλλησα εδώ ; Σιχαίνομαι τον εαυτό μου. Θα έλθει κάποια ; Έστω και μετά από εφτά μέρες που μου φάνηκαν χρόνια ;

Και τότε, όπως γίνεται πάντα τη στιγμή που σε καταλαμβάνει ο τελευταίος πανικός το σύμπαν συνωμοτεί ( αν μου συγχωρήσετε το κλισέ ) και συμβαίνουν αφίξεις :
Ο ήχος της ήταν αντάξιος της στιβαρότητας της.  Ναι. Αυτή είναι η λέξη. Μια στιβαρή με μεγάλες καμπύλες ύπαρξη ήταν το όνειρό μου. Πάντα είχα μια εμμονή με τον όγκο. Αυτός ο ήχος, στην αρχή πενιχρός και ασήμαντος, μετά επίμονος και στο τέλος επιβλητικός. Μια ιαχή της αναχώρησης ! Θριαμβικά εμβατήρια κροτάλιζαν σα γρανάζια που προετοιμάζουν το γεγονός. Είχε σημάνει η ώρα μου. Αφέθηκα στη δύναμή της. Είναι ωραία όταν αφήνεσαι χωρίς να αμφισβητείς τη δικαιοδοσία και την εξουσία της. Στο κάτω κάτω αυτό δεν ευχόσουν ; Μια άφιξη που θα σημάνει αναχώρηση, ε ;
Άρχισα να μετασχηματίζομαι. Όλοι γύρω μου βρίσκονταν σε μια άγρια αρχέγονη ενστικτωδώς πανηγυρική διάθεση. Τρίζανε τα κόκαλά τους και χοροπηδούσαν για να διαλέξουν το νέο τους σχήμα. Εμένα με πήρε πρώτον ! Έτσι θέλουμε να πιστεύουμε όλοι ότι για εμάς ειδικά κάποια στιγμή, κάποια ύπαρξη θα βρεθεί για να μας πάρει πρώτους.
Δε κράτησε πολύ όλο το πανηγύρι. Αλλά ήταν αρκετό. Πριν να με πάρουν χαμπάρι κατρακύλησα σε μια βολική σκιερή γωνιά για να μετρήσω τις επιπτώσεις του ανασχηματισμού μου. Μια νέα ζωή με περίμενε πια. Ξεκίνησα. Το ταξίδι γεμάτο ήχους πρωτόγνωρους, ανώτερο από κάθε προσδοκία. Ένα ταξίδι προς έναν νέο τόπο.
Κάτω, έξω από το όχημα της ευτυχίας μου άκουσα ασήμαντες φωνές να μουρμουρίζουν. - Ποιος ξέρει πότε θα περάσουν πάλι. Όσα πρόλαβαν πήρανε.
Πολλοί από τους κολλητούς μου μείνανε πίσω. Δεν είχα καιρό για συναισθηματισμούς. Αρκεί που με πήραν εμένα.
-Ποιος ξέρει πότε θα περάσουν πάλι, οι γαμημένες οι σκουπιδιάρες 

Περικλής

Κόκκινη κλωστή δεμένη...

...Είδε τρομαγμένη το Λύκο πεσμένο στο χώμα, να αιμορραγεί, με τα μάτια μισόκλειστα. Κοίταζε μια την εγγονή της, μια τον Κυνηγό. «Τι έγινε;», ρώτησε με συγκρατημένο θυμό και φόβο. Η Κοκκινοσκουφίτσα έτρεξε αμέσως και την αγκάλιασε. Δεν ανταπόδωσε. Ο Κυνηγός, κρατώντας ακόμα την καραμπίνα του στο δεξί χέρι, μουρμούρισε κάτι ακατάληπτο δείχνοντας με το δείκτη του άλλου χεριού το ψόφιο ζώο.
          Αυτό ήταν λοιπόν; Έτσι τέλειωνε η ιστορία της; Αυτό ήταν το τέλος του σεναρίου για το οποίο όλοι μιλούσαν; Μ’ αυτήν και την εγγονή της να γλιτώνουν απ’ τα δόντια του Λύκου; Με τον Κυνηγό να παρουσιάζεται ως σωτήρας τους; Κι αν ο Λύκος δε ξυπνούσε ποτέ πια; Κι αν όλ’ αυτά που είχαν γίνει δε συνέβαιναν στα ψέματα, στα παραμύθια μοναχά;
Δε θα μάθαινε ποτέ κανείς πως ο Λύκος της κρατούσε συντροφιά όλα εκείνα τα μοναχικά απογεύματα του Νοέμβρη που η Κοκκινοσκουφίτσα δε φαινόταν πουθενά, ή πως έβγαιναν μαζί στο δάσος τα πρωινά του Απρίλη και κάθονταν στη σκιά του πλάτανου και γελούσαν και τραγουδούσαν. Δε θα μάθαινε ποτέ κανείς πως ο Λύκος τη βοήθησε να χτίσει το τζάκι της, ούτε πως του ‘φτιαξε γλυκό κυδώνι για να τον ευχαριστήσει. Πως αυτός αγόρασε το κόκκινο ρούχο για να ράψει η Γιαγιά καινούρια φορεσιά στην εγγονή της. Κι ούτε κανένας θα νοιαζόταν να μάθει πως αυτός ήταν ο ίδιος Λύκος που ζούσε και στ’ άλλα παραμύθια, με τα Γουρουνάκια και τα Κατσικάκια, και του ‘διναν πάντα το ρόλο του κακού, μα κάθε άλλο παρά κακός ήταν.
Ένα δάκρυ κύλησε στο ρυτιδιασμένο μάγουλο. «Γιαγιά, γιατί κλαις;», ρώτησε η εγγονή της με αφέλεια. Η Γιαγιά έσκυψε το κεφάλι με παράπονο και μπήκε στην καλύβα της. Έκλεισε την πόρτα κι έσβησε το φως.

Λίγες μέρες μετά, είχε πια διαδοθεί στο δάσος πως η Γιαγιά δε θα ζούσε πια σε άλλα παραμύθια. Η εταιρεία που προωθούσε «Το παραμύθι της Γιαγιάς» αποφάσισε, για λόγους εμπορικούς, να μετονομάσει την ιστορία δίνοντάς της τον τίτλο «Η Κοκκινοσκουφίτσα και ο κακός ο Λύκος».

Άντρια



                                                                                         

ΤΟ ΤΡΑΚΑΡΙΣΜΑ

Πατάω τον συναγερμό και ξεκλειδώνει το αυτοκίνητο.
Τι σου είναι η νέα τεχνολογία…
Μικρός, όταν μου πάτησε το κάρο το πόδι και μου έκοψε
το μικρό μου δάχτυλο, το μόνο που κατά κάποιον τρόπο
συμβάδιζε με το σήμερα, είναι ότι λιποθύμησα αμέσως…
Πάει-πάει το μυαλό μου, όλο στο χωριό γυρίζει.
Στο πίσω κάθισμα μπαίνει η γυναίκα μου με τον εγγονό μου.
Δεν έχουμε καρεκλάκι για τον μικρό, αλλά και τι έγινε;
Σάματις είχαμε και παλιά;
-         Μήτσο, προσεκτικά σε παρακαλώ. Έχουμε και το παιδί.
Ωχ μωρέ, τα ίδια κάθε φορά, Τόσα χρόνια οδηγώ. Έγινε τίποτα;
Αλλά τι να πεις και που να το πεις. Και καλά λέει άλλωστε.
Γυναίκες. Αχ εδώ, μη εκεί, πονάνε τα κεφάλια τους,
τα πόδια τους, για να μην πω και τίποτε’ άλλο δηλαδή.
Αλλά τί; Μ’ ακούει σάματις κανένας; Μια ο κώλος τους…
Τι αναπαυτικό που είναι αυτό το κάθισμα… και όλα εκεί που
τα θέλεις. Όλα σε απόσταση που να τα φτάνουν τα χέρια μου.
Γυρνάς το κλειδί και… εγγύηση. Θα πάρει μπρος.
Εργονομία, σιγουριά, τι άλλο θέλεις, τι καλύτερο;
-         Μήτσο, κλείσε το ερκοντίσιον, θα μας παγώσεις!
-         Έλα μωρέ… θα σας παγώσω…
-         Καλέ τι λες; Κλείσ ‘το! Έχουμε και το παιδί!
Ωχ μωρέ, το παιδί και το παιδί… όταν είναι στο αυτοκίνητο
όλο  τέτοια κάνει. Το παιδί, το παιδί, ώώώχχ…
Ώπα, στοπ έχουμε! Φρένο! Να και το ερκοντίσιον.
Τι κίνηση είναι αυτή; Πότε θα περάσουμε; Ας κάνω λιγάκι
μπροστά, να τους αναγκάσω να με αφήσουνε. Να τος, με αφήνει.
Μου κάνει νόημα, περνάω… Άχχχχ
-         Από που έπεσε πάνω μου αυτός;
-         Τι έκανες ρε Μήτσο;
-         Άντε έέέέ… μαλάκαααα…
 
 
 
-         Μήτσο, θα μας πας μέχρι την αδελφή μου να της πάω λίγη
πίτα που έκανα;
Θα μας πάει. Τι θα κάνει και δεν θα μας πάει; Θα πάρουμε μαζί και
τον μικρό. Η νύφη μου κι’ ο γιός μου είναι στην δουλειά και τον
έχουμε εμείς. Κοίτα μαγκιά ο Μήτσος, πατάει το κομπιουτεράκι του
και ανοίγει το αυτοκίνητο. Τα καλά τα ξέρει ο  κώλος του.
Ούτε Πόρσε να του έπαιρνα. Με το άλλο, την κλούβα, θα μας έπαιρνε ο Χάρος.
Και μπροστά στην κλούβα, αυτό φαντάζει για Πόρσε. Τι απαθής θεέ μου,
όλοι οι άντρες κάπως έτσι είναι; Θα έπρεπε να χοροπηδάει από την χαρά του,
αλλά αυτός στον κόσμο του.
Τον έκλεισα τον θερμοσίφωνα; Τον έκλεισα. Την κουζίνα; Ξέχασα κανένα
μάτι ανοιχτό; Τα έλεγξα όλα πριν φύγω; Τα έλεγξα.
-         Μήτσο, προσεκτικά σε παρακαλώ! Έχουμε και το παιδί.
Κοίτα κοίτα το το σκατάκι, μια σταλιά άνθρωπος. Στέκεται όρθιο και
πιάνεται από τα σίδερα από τα προσκέφαλα στα καθίσματα. Τα μάτια του
σπίθες.  Μπορμπολιόγκος. Παντού κοιτάει. Παρατηρεί τα πάντα.
Και έμαθε και τα φανάρια. Αν περάσουμε με πορτοκαλί, λέει:
Πέαθάμε με ποτοκαλί. Το λέει και γεμίζει το στόμα του.
Γουρλώνει τα μάτια, σηκώνει το δάχτυλο και δείχνει αόριστα
μπροστά του. Χριστούλης.
Η πίτα μου μυρίζει υπέροχα, ο Μήτσος μου οδηγεί σαν Παναγία,
ο μικρός κρατιέται καλά από τα καθίσματα… το ερκοντίσιον!!!
-         Μήτσο; Κλείσ’ το το ερκοντίσιον! Θα μας παγώσεις!
-         Έλα μωρέ, θα σας παγώσω…
-         Καλέ τι λες; Κλείσ’ το! Έχουμε και το παιδί…
Αυτή η μανία του με τα κρύα βρε παιδάκι μου, αυτή η μανία του, αμάν πια.
Χειμώνας καταχείμωνο, νερό από το ψυγείο ο Μήτσος. Λίγο να ζεστάνει
ο καιρός, ερκοντίσιον. Και να πω πως κάνει και ζέστη, ε πάει στο καλό.
Για τον Μήτσο όμως έχει ζέστη όποτε δεν χιονίζει.
Και δώσ’ του τέρμα το ερκοντίσιον. Να μας παγώσει.
Τι έγινε και στεκόμαστε εδώ; Κάτι έγινε σίγουρα.
Α ωραία… αχ θα μας σκοτώσει…
-         Από που έπεσε πάνω μου αυτός;
-         Τι έκανες ρε Μήτσο;
-         Άντε έέέέ… μαλάκαααα…
 
 
 
-         Καλά, γιατί δεν της λες την συνταγή να φτιάχνει μόνη της πίτες;
-         Μμμ; Ωραία αστεία… κρυάδες.
Κυάδεθ. Ο παππούθ λέει κυάδεθ. Αθτεία. Μμμ; Κυάδεθ… Ωέεθ κυάδεθ…
Εγώ ότα μεγαλώθω, θα πάω ένα παθί και πατ πατ, θα τον κάνω πατ τον
παππού. Ότα μεγαλώθω θα πάω θκολείο… ναι… όμωθ άμα καένα
παιζάκι  με τυπάει, θα το μαλώνω… μαλώνω εγώ… Θα πάω με το
μπαμπά το τζάπο και θα πάω παινιζάκια και θα παίζω και μια πυοβεθεστική
και θα κάνω και κούνια εκεί το τζάπο και θα πάω και ένα παθί και αθπίδα
 και δε θα τυπίθω καένα παιζάκι με το παθί, ούτε με την αθπίδα, μαλώνει
μπαμπάθ.
-         Μήτσο, προσεκτικά σε παρακαλώ. Έχουμε και το παιδί.
Πόθεχε βέέέ παππού, ααα… ποθετικάά…  θα τακάουμε δατί.
Έχουμε και το παιζί.  Πέαθάμε με πάθινο. Βλέπω εγώ. Κατιέμαι από το
θίδεο. Έν πέφτω βεέε, κατιέμαι… πίτα. Έκανε πίτα η γιαγιά.
Μμμ’ αέθει η πίτα… ναι… πολύ.
-         Μήτσο κλείσε το ερκοντίσιον, θα μας παγώσεις.
Κίθε τοοο  ντίθον βε παππού, παθ παώθειθ…
-         Έλα μωρέ… θα σας παγώσω…
Παθ παώθεις βε, άντε έέέέ, παθ παώθειθ…
-         Καλά τι λες; Κλείσ’ το. Έχουμε και το παιδί.
Και το παιζί … κίθτο έέέεέ, Μαλώνω εγώ.
Θα πάω ένα παθί και θα τον κάνω πατ πατ,,,   πατ θα τον κάνω τον παππού.
Με το παθί. Το κεφάλι… πατ πατ πατ… Άντε έέέ παππού, άντε, άντε.
Πάμε βέέέ, άντε έέέ, παππού… πάμε έέέέ… ακ…  τακάαμε…
-         Από πού έπεσε πάνω μου αυτός;
…που έπεθε πάνω ατόθ;
-         Τι έκανες ρε Μήτσο;
…τί έκανεθ έέ; Μήτθο; έέ παππού;
-         Άντε έέέέ Μαλάκαααα… Μαλώνω εγώ…

                                                                               Αχιλλέας