Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

Όχι Μπραζίλια μα Οκτάνα

[...] Όχι, δεν θα κτισθή η Νέα Πόλις έτσι· μα θα κτισθή απ' όλους τους ανθρώπους, όταν οι άνθρωποι, έχοντας εξαντλήσει τας αρνήσεις, και τας καλάς και τας κακάς, βλέποντες το αστράπτον φως της αντισοφιστείας - τουτέστι το φως της άνευ δογμάτων, άνευ ενδυμάτων Αληθείας - παύσουν στα αίματα και στα βαριά αμαρτήματα χέρια και πόδια να βυθίζουν, και αφήσουν μέσα στις ψυχές των, με οίστρον καταφάσεως, όλα τα δένδρα της Εδέμ, με πλήρεις καρπούς και δίχως όφεις - μα τον Θεό, ή τους Θεούς - τελείως ελεύθερα ν' ανθίσουν.
[...] Θα οικοδομηθή στα υψίπεδα της Οικουμένης, μα δεν θα ονομασθή Μπραζίλια, Σιών, Μόσχα, ή Νέα Υόρκη, αλλά θα ονομασθή η πόλις αυτή Οκτάνα.
      Και τώρα ο καθείς θα διερωτηθή ευλόγως: "Μα τι θα πη Οκτάνα;"

[...] Οκτάνα θα πη ανά πάσαν στιγμήν ποίησις, όμως όχι ως μέσον εκφράσεως μόνον, μα ακόμη ως λειτουργία του πνεύματος διηνεκής.
[...] Οκτάνα θα πη (χωρίς να περιφρονούμε του γήρατος την σοφίαν) θα πη πάση θυσία διατήρησις της παδικής ψυχής εις όλα τα στάδια της ωριμότητος, εις όλας τας εποχάς του βίου, διότι άνευ αυτής και η πιο χρυσή νεότης γρήγορα στάχτη γίνεται και χάνεται και φεύγει και μένει στη θέσι της η θλίψις, η άνευ ελπίδων μεταμέλεια και η στυγνή ρυτίς.
[...] Οκτάνα θα πη απόλυτος ενότης πνεύματος και ύλης.
[...] Οκτάνα θα πη παν ό,τι μάχεται τον θάνατον και την ζωήν παντού και πάντοτε διαφεντεύει.
      Οκτάνα θα πη αληθινή ελευθερία και όχι εκείνη η φοβερά ειρωνεία, να λέγεται ελευθερία ό,τι χωρεί ή ό,τι εναπομένει στα ελάχιστα περιθώρια που αφήνουν στους ανθρώπους οι απάνθρωποι νόμοι των περιδεών και των τυφλών ή ηλιθίων.
[...] Οκτάνα θα πη παντού και πάντα εν ηδονή ζωή.
      Οκτάνα θα πη δικαιοσύνη.
      Οκτάνα θα πη αγάπη.
      Οκτάνα θα πη παντού και πάντα καλωσύνη.
[...] Οκτάνα, φίλοι μου, θα πη, απόλυτος μη συμμόρφωσις με ό,τι αντιστρατεύεται, ή μάχεται, ή αναστέλλει την έλευσιν της Οκτάνα.
      Οκτάνα θα πη μη συμμετοχή και μη αντίταξι βίας εις την βίαν.

[...] Ιδού με ολίγα λόγια, αλλά σαφή, ιδού τι θα πη, φίλοι μου, Οκτάνα.
      Και τώρα θα προσθέσω:
      Όσοι από σας πια βαρεθήκατε στον κόσμον αυτόν τον άδικον και τον βλακώδη να άγεσθε και να φέρεσθε από τους ψεύτες, από τους σοφιστάς και λαοπλάνους, όσοι πια βαρεθήκατε οι δεσμοφύλακές σας σαν τόπια ταλαίπωρα να σας εξαποστέλλουν εις τον Καϊάφα και πριν απ' αυτόν στον Άννα, προσμένοντας να έλθη η Ώρα η χρυσαυγής, η πολυύμνητος και ευλογημένη, όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, όσοι την σημερινήν ελεεινήν πραγματικότητα να αλλάξετε ποθείτε, προσμένοντας να έλθη η Ώρα, όσοι πιστοί, όσοι ζεστοί, ελάτε και ας ανακράξωμεν μαζί (νυν και αεί, νυν και αεί) σαν προσευχή και σαν παιάνα, ας ανακράξωμεν μαζί, με μια ψυχή, με μια φωνή - ΟΚΤΑΝΑ!


Ανδρέας Εμπειρίκος, 1965

Συν τοις άλλοις

"...αναρωτιέται κανείς: για τι παλεύουμε νύχτα μέρα κλεισμένοι στα εργαστήριά μας; Παλεύουμε για ένα τίποτε, που ωστόσο είναι το παν. Είναι οι δημοκρατικοί θεσμοί, που όλα δείχνουν ότι δεν θ' αντέξουν για πολύ. Είναι η ποιότητα, που γι' αυτή δεν δίνει κανείς πεντάρα. Είναι η οντότητα του ατόμου, που βαίνει προς την ολική της έκλειψη. Είναι η ανεξαρτησία των μικρών λαών, που έχει καταντήσει ήδη ένα γράμμα νεκρό. Είναι η αμάθεια και το σκότος. Ότι οι λεγόμενοι "πραχτικοί άνθρωποι" -κατά πλειονότητα, οι σημερινοί αστοί- μας κοροϊδεύουν είναι χαρακτηριστικό. Εκείνοι βλέπουν το τίποτε. Εμείς το παν. Πού βρίσκεται η αλήθεια, θα φανεί μια μέρα, όταν δεν θα 'μαστε πια εδώ. Θα είναι, όμως, εάν αξίζει, το έργο κάποιου απ' όλους εμάς. Και αυτό θα σώσει την τιμή όλων μας -και της εποχής μας."

Οδυσσέας Ελύτης
"Η θάλασσα... Ποτέ δε στάθηκε στη γλώσσα μας μια λέξη που να κλείνει τόσο μαγικά το συναίστημα. Η θάλασσα... θάλασσα... Μια θαυμαστή λέξη που μυρίζει, φωνάζει και φυσάει. Σφαλνώ τα μάτια και τη λέω έτσι απανωτά με πολλά "σ". Τη λεω σιγανά και αφουγκράζουμαι τη φωνή μου. Ακούγω τότες όλα τα κύματά της τα καλοκαιρινά, σαν ξεσέρνουνται σουσουριστά στα στρωτά μας αμμογιάλια και στα γλειμμένα βότσαλα. Αχεί και τραγουδά τούτη η λέξη."

Από το Η ζωή εν τάφω του Στρατή Μυριβήλη

Ένα σχόλιο

Ήταν πολύ νωρίς το πρωί, οι δρόμοι καθαροί και άδειοι, πήγαινα στο σταθμό. Όταν συνέκρινα το ρολόι του πύργου με το δικό μου είδα πως ήταν ήδη πολύ πιο αργά απ’ όσο νόμιζα, έπρεπε να βιαστώ πολύ, ο τρόμος που ακολούθησε την ανακάλυψη αυτή με έκανε να αμφιβάλλω για το δρόμο, δεν γνώριζα ακόμα καλά τα κατατόπια στην πόλη αυτή, για καλή μου τύχη ήταν κοντά ένας τροχονόμος, έτρεξε κοντά του και τον ρώτησα, ξέπνοος, από πού πάει ο δρόμος. Χαμογέλασε και είπε: «Από μένα θέλεις να μάθεις το δρόμο;». «Ναι» απάντησα εγώ, «καθώς δεν μπορώ να τον βρω μόνος μου». «Παράτα τα, παράτα τα» είπε και γύρισε με φόρα, όπως οι άνθρωποι που θέλουν να μείνουν μόνοι με το γέλιο τους. 

Franz Kafka
Από το βιβλίο Διηγήματα και μικρά πεζά

Άντρια

...κι όλα αυτά επειδή ήταν άντρας

"...Κι έπρεπε να σκάψει λάκο για κάθε σκαλοπάτι, σε έδαφος τόσο βραχώδες... η δουλειά γινόταν όλο και πιό ανόητη, όλο και πιό άχαρη, το είδος της δουλειάς που σε κάνει αδέξιο από κούραση και ευερέθιστο... ακόμα κι έτσι, μόλις ξεπεράστηκε το πρώτο λαχάνιασμα και έφυγε η πρώτη ζάλη, άρχισαν να του αρέσουν το τράβηγμα των μυών, ο ιδρώτας και η μυρωδιά της γης. Τουλάχιστον ήταν μια αντρική δουλειά. Τουλάχιστον, καθισμένος για να ξεκουραστεί στη δασωμένη πλαγιά, μπορούσε να κοιτάζει κάτω και να βλέπει το σπίτι του, όπως θα πρέπει να φαίνεται ένα σπίτι μια υπέροχη ανοιξιάτικη μέρα, ασφαλές πάνω στο πράσινο χαλί του, το αδύναμο λευκό άδυτο του έρωτα ενός άντρα και της γυναίκας και των παιδιών του. Χαμηλώνοντας τα μάτια από τη σοβαρότητα της σκέψης αυτής, κατόρθωσε να απολαύσει, στο διπλωμένο πόδι του, το θέαμα του μηρού του, λεπτού και τανυσμένου κάτω από το παλιό παντελόνι, αλλά χάρηκε και τον γεμάτο φλέβες βραχίονά του, που ακουμπούσε πάνω στο παντελόνι, όπως και το βρώμικο χέρι, το οποίο κρεμόταν εκεί - δεν μπορούσε να συγκριθεί ίσως με το χέρι του του πατέρα του, αλλά ήταν το ίδιο με εκείνου, ένα χρήσιμο και αρκετά καλό χέρι - έτσι που οι κρόταφοί του πονούσαν από το ζήλο και την αίσθηση του θριάμβου, καθώς έβγαζε ένα βράχο από το κοίλωμα της γεμάτης άσπρα σκουλήκια υποδοχής του και τον άφηνε να κυλήσει ως το τέλος του στρωμένου με φύλλα λόφου, που τρεμούλιαζε, κι όλα αυτά επειδή ήταν άντρας. " από το βιβλίο του Ρίτσαρντ Γέϊτς "ο δρόμος της επανάστασης" σελ 69-70

Festival news

Προβολές
Ολύμπιον

Οι πρωτάρηδες
(ΗΠΑ, 2010)


Σκηνοθεσία - σενάριο: Mike Mills. Έγχρωμο, 105΄.

*****
Προσεχώς στο Ολύμπιον...
Έχουμε πάπα


Σκηνοθεσία: Nanni Moretti, Έγχρωμο, 102΄.

Μελαγχολία


Σκηνοθεσία:
Lars von Trier, Έγχρωμο, 136΄.


Αφιέρωμα στον Σύγχρονο Λατινοαμερικάνικο Κινηματογράφο αίθουσα Παύλος Ζάννας,
1-7 Σεπτεμβρίου 2011


Το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο της ετήσιας δραστηριότητάς του, σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Θερβάντες, την Πρεσβεία της Αργεντινής και το Προξενείο του Ισημερινού διοργανώνουν ένα κινηματογραφικό αφιέρωμα στον «Σύγχρονο Λατινοαμερικάνικο Κινηματογράφο» στην αίθουσα Παύλος Ζάννας του ΟΛΥΜΠΙΟΝ (πλ. Αριστοτέλους 10, τηλ. 2310-378.400) από την 1 έως τις 7 Σεπτεμβρίου 2011.

Το κινηματογραφικό αφιέρωμα περιλαμβάνει επτά ταινίες από την πρόσφατη παραγωγή του λατινοαμερικανικού κινηματογράφου. Πρόκειται για τις ταινίες Συγγένειες των Βλαδιμίρ Κρους και Χόρχε Περουγκορρία, Πόσο πιο μακριά ακόμα της Τάνια Ερμίδα, Παέγια με πιπεριές του Γκάλο Ουρμπίνα, Ο άλλος του Αριέλ Ρόττερ, Ο σκοτεινός θάλαμος της Μαρία Βικτόρια Μένις, Γεννημένος και μεγαλωμένος του Πάμπλο Τραπέρο και Η πρώτη νύχτα του Λουίς Αλμπέρτο Ρεστρέπο.