Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

...από συνεντεύξεις του John Banville




μπορείτε να απολαύσετε μια συνέντευξη του John Banville σε δυό μέρη, στο u-tube πατώντας τους δυό παραπάνω συνδέσμους. Επιλέγοντας υπότιτλους εμφανίζει το κείμενο παράλληλα με την ροή του λόγου, πάντα σε Αγγλικά. Ακόμη και με φτωχή γνώση της γλώσσας απολαμβάνεις την αύρα του μάστορα της νουβέλας καθώς "ανακρίνεται" μετά την βράβευσή του με το booker price για τη "θάλασσα"

Παρακάτω υπάρχει ένα ενδιαφέρον κομμάτι από άλλη συνέντευξή του σχετικά με το βιβλίο "the untouchable" το οποίο προσπάθησα να σας μεταφράσω με σχετικώς αποδεκτό τρόπο. 





Δημοσιογράφος : Τι σας προσέλκυσε στην ιστορία του μεγαλύτερου σκανδάλου κατασκοπείας του εικοστού αιώνα της Αγγλίας, την υπόθεση του Cambridge;

J.Banville :  Εδώ βρίσκονται  οι ταλαντούχοι, οι προνομιακοί νέοι άνδρες, στην καρδιά της αγγλικής νομενκλατούρας. Καλά μορφωμένοι, έξυπνοι, όμορφοι. Φάνηκαν να είναι οι φυσικοί κληρονόμοι στη βρετανική εξουσία, αφού έζησαν στα 1920, κυρίως λόγω του ότι ήταν πολύ νέοι για να πεθάνουν στο Μεγάλο Πόλεμο. Και μετά αποδεικνύεται ότι κατασκόπευαν για τη Σοβιετική Ένωση, από όλους τους χώρους.  Ο Anthony Blount, ο οποίος πήγε για να γίνει ένας ιστορικός τέχνης και επιμελητής των έργων ζωγραφικής της βασίλισσας μέχρι που απομακρύνθηκε ως κατάσκοπος το 1979, βρήκα μια ιδιαίτερα συναρπαστική προσωπικότητα. 


    Δημοσιογράφος : Βρίσκω στην ιστορία του Μάσκελ μια γενναιότητα. Παρά την αυτο-απέχθειά του, αντιμετωπίζει την αποτυχία, την απώλεια και το θάνατο του που πλησιάζει με μεγάλο στυλ, αλλά και χιούμορ. Σπάνια κάποιος αναφέρει το χιούμορ, αλλά νομίζω ότι το βιβλίο (the untouchable) είναι αρκετά αστείο. Είναι ξεκαρδιστικό, πραγματικά, αν έχετε ένα τεντωμένο αυτί στο μαύρο χιούμορ. Έψαχνα μερικά δελτία τύπου, και πολλά από τα άρθρα για εσάς, αναφέρουν και τον Μπέκετ. Υπάρχει μια ομοιότητα μεταξύ της εργασίας σας και του το ότι, και σε εκείνον, το χιούμορ παρεισφρεί ακόμη και στην πιο "οικτρή" των περιστάσεων..

    
J.Banville : Αυτό είναι κάτι το θαυμάσιο με τον Μπέκετ, πόσο πραγματικά αστείο είναι το έργο του. Ιρλανδοί συγγραφείς όπως ο Shaw, ο Wilde, η Τζόις και ο Μπέκετ έχουν παράδοση να αντιμετωπίζουν τα πράγματα με ένα υποτιμητικό, δύσπιστο, χιουμοριστικό τρόπο που τον βρίσκω πολύ καλά δουλεμένο, αξιοθαύμαστο.
    Κοιτάξτε, ο Wilde, έκανε ακόμα αστεία στο τέλος της ζωής του, όπως εκείνο το διάσημο σχόλιο του προς την ταπετσαρία στο δωμάτιο που πέρασε τις τελευταίες του στιγμές : " άκου, ένας από μας θα πρέπει να πάει.! ".

    Η περίπτωση του Maskell.... αυτός έχει πλήρη επίγνωση της ηθικής, αλλά δεν πρόκειται να απολλογηθεί στον εαυτό του ή τους άλλους για ό, τι έκανε. Δεν πρόκειται καν να προσποιηθεί ότι η κατασκοπεία ήταν μια πολύ σοβαρή υπόθεση . Δεν νομίζω ότι το είδε ως μια εντελώς σοβαρή δουλειά, αλλά από πολλές απόψεις ως μια πτήση από την πλήξη.
    
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι παθιασμένος με τη ζωή. Ο Μίλαν Κούντερα έχει μια μεγάλη αναφορά σε ένα βιβλίο του με δοκίμια σχετικά με το πώς θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πάθος δεν είναι μόνο στην καρδιά, μπορεί επίσης να είναι στο μυαλό. Έχω αισθανθεί σαν ρηχές μερικές από τις κριτικές σχετικά με την ψυχρότητα του Maskell ως χαρακτήρα. Δεν το λέω από ενόχληση. Νομίζω ότι υπάρχει ένα πραγματικό κρίσιμο σημείο που πρέπει να γίνει εμφανες ότι η ψυχρότητα, ο έλεγχος της προσωπικότητας στην επιφάνεια δεν σημαίνει πάντα μια εσωτερική έλλειψη πάθους.
 
   
Δημοσιογράφος : Κριτικοί έχουν επισημάνει ότι ο χαρακτήρας του Maskell είναι αναγωγή σε συγγραφείς όπως ο Shaw και ο Wilde που πήγαν από την Ιρλανδία στην Αγγλία και έγιναν περισσότερο Άγγλοι από ό, τι οι ίδιοι οι Άγγλοι, έγιναν περιπτώσεις παρωδίας της αγγλικής ιδιοσυγκρασίας. Βέβαια η αγγλική σχολή τους αποδέχεται πάντα, ανεξάρτητα αν τους προσάπτει στοιχεία παρωδίας ή όχι.


   
J.Banville : Ακούστε. Η σχέση μεταξύ της Αγγλίας και της Ιρλανδίας εξακολουθεί να είναι πολύ «δυνατή», και δεν αφορά μόνο βόμβες και σφαίρες. Γεωγραφικά, είναι περίεργο το γεγονός ότι η Ιρλανδία είναι μια μετα-αποικιακή χώρα με τους πρώην αποίκους να ζουν μόλις εβδομήντα μίλια πέρα ​​από τη θάλασσα. Αν ήταν στην άλλη μεριά του πλανήτη, είμαι βέβαιος ότι δεν θα υπήρχε αυτή η εμμονή με την αγγλική πραγματικότητα. «Ένα αόρατο νήμα» είναι ένα εύστοχο σχόλιο για αυτή την πτυχή της σχέσης μας. Φυσικά, εγώ μιλώ για τη γενιά μου, η νέα γενιά στην Ιρλανδία δεν μπορεί να κουβαλά την ίδια εμμονή.

    Από την άλλη μεριά...το ιστορικό μυθιστόρημα είναι ένα περίεργα αστείο πράγμα. Μπορείτε να πάρετε τα πραγματικά περιστατικά, όπως έκανα σε μυθιστορήματα που βασίζονται στη ζωή του Κοπέρνικου και του Κέπλερ, να τα βάλετε σε ένα χωνευτήρι, βράστε μια ώρα με τη μυθοπλασία, και στο τέλος μερικές φορές ακόμη και σεις δεν μπορείτε να πείτε ποιο είναι το ζουμί στην τελειωμένη ιστορία. Είναι μια επιχείρηση ξεδιάντροπη, να παίζεις γρήγορα και χαλαρά με στοιχεία σχετικά με τη ζωή των ανθρώπων, αλλά θέλω να πιστεύω ότι και αυτή η διαδικασία επιτυγχάνει ένα είδος φωτισμού των χαρακτήρων. Τα ανθρώπινα όντα είναι πάντα πιο ενδιαφέροντα από ό, τι οι φανταστικοί χαρακτήρες. Γι αυτό καταφεύγουμε σε αυτά.

Δεν υπάρχουν σχόλια: