Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

παράσταση

της Άντριας Λουκαΐδου *

.
Μπαίνει στην αίθουσα με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά. Δεν είναι σίγουρος γιατί ήρθε. Θα σου κάνει καλό, του είπαν, να βγεις λίγο έξω. Εδώ όμως δεν είναι έξω• βλέπει καρέκλες δήθεν αναπαυτικές και με χρώμα βυσσινί. Κι έχει τοίχους. Τους μισεί τους ξένους τοίχους. Νιώθει τα πόδια του να γλιστρούν μέσα στα λάθος νούμερο παπούτσια. Το πουκάμισο κουμπωμένο μέχρι πάνω τον ενοχλεί. Θα καθίσει στην τελευταία σειρά, στο κέντρο. Θα προτιμούσε διάδρομο αλλά δυο κυρίες έχουν καταλάβει τις ακριανές θέσεις και τις φρουρούν με ζήλο. Δεν τις αδικεί, κάνει πολλή ζέστη. Μπαίνει από αριστερά και δε ζητά συγγνώμη που πάτησε τα καινούρια γυαλιστερά γοβάκια της. Οι καρέκλες είναι όντως δήθεν αναπαυτικές, επιβεβαιώνει. Σπρώχνει τα γυαλιά στη μύτη του. 8:52. Οι αργοπορημένοι στριμώχνονται στην πόρτα. Κοντόχοντροι, μικροσκοπικοί, πανύψηλοι, ενοχλητικοί, υπομονετικοί, ιδρωμένοι, αγχωμένοι, τον περικυκλώνουν. Δίπλα του ένα παιδί με περίεργο πρόσωπο. Μπροστά μια γυναίκα με πυκνά μαλλιά που μυρίζει άσχημα. Πιο πέρα δύο άντρες αδιάφορης εμφάνισης φαίνεται να διαφωνούν για κάτι σημαντικό. Δεν ακούει τι λένε. Στ’ αυτιά του ένα γνώριμο τραγούδι. Δεν έχει όμως την κατευναστική επίδραση που είχε άλλοτε. Κλείνει τα μάτια και προσπαθεί να φέρει στο μυαλό τους δικούς του τοίχους. Στο μαύρο φόντο εμφανίζονται λόφοι από ανθρώπους στοιβαγμένους που φωνάζουν αστεία μεταξύ τους και σπρώχνονται να χωρέσουν όλοι στο σωρό. Κι αυτός όλο και μικραίνει και τα παπούτσια είναι τώρα τεράστια στα πόδια του σαν κάποιο φρικτό λάθος και τρέχει να γλιτώσει- θα τον ποδοπατήσουν το δίχως άλλο. Από τέσσερα ογκώδη μεγάφωνα ακούγεται το τραγούδι παραμορφωμένη φωνή και αλλαγμένη μελωδία και οι στίχοι σε μια γλώσσα που δεν υπάρχει δεν μπορεί ν’ ακούσει μέσα στο χαμό. Τον πιάνει ναυτία ανοίγει τα μάτια μια γυναίκα στη σκηνή κάτι ανακοινώνει δεν την ακούει αναταραχή γύρω του σηκώνονται «λίγο ακόμα» σκέφτεται ανακατεύεται δεν μπορεί να το κρατήσει άλλο μέσα ανοίγει το στόμα και το άγνωστο τραγούδι με την απαίσια μελωδία και τους ακατανόητους φθόγγους ξεχύνεται εκκωφαντικό ορμητικό και τους κουφαίνει.
.
Η Άντρια Λουκαΐδου γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου πριν 23 χρόνια. Τα τελευταία 5 (σπουδά)ζει στη Θεσσαλονίκη. Είναι στα πρόθυρα μεταπτυχιακού στη νεοελληνική φιλολογία. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στη συλλογή διηγημάτων Αόρατες παρουσίες και στο λογοτεχνικό έντυπο π. Λατρεύει το αστικό περιβάλλον, τα “free press” έντυπα, τον Kafka, τον Σαχτούρη, το σινεμά και το φαγοπότι με καλή παρέα. Ειδικεύεται στον ειρωνικό (αυτο)σαρκασμό, στο θησαύρισμα επιφανειών και μέσων (συγ)γραφής, στην περιήγηση σε ράφια με βιβλία.

2 σχόλια:

Περικλής είπε...

εγώ την κρέμασα, γιατί .... έτσι
Πέρι

Panos Karadoukas είπε...

πολύ καλά έκανες...