Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

ένα αξιόλογο blog

http://eranistis.net/wordpress/%CE%B5%CF%83%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%BF%CE%BD%CF%8C%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%BF%CF%82/

Στο blog που αναφέρεται ο παραπάνω σύνδεσμος υπάρχει μια συνοπτική αναφορά στον εσωτερικό μονόλογο και τον μοντερνισμό γενικότερα, λογοτεχνικό ύφος/κίνημα στο οποίο ουσιώδη ρόλο διαδραμάτησε ο Ιρλανδός νομπελίστας James Joyce .

Ο «σκαντζόχοιρος» των συγγραφέων

Τζέιμς Τζόις
Ενενήντα χρόνια από την έκδοση του «Οδυσσέα» ο ιρλανδός δημιουργός εξακολουθεί να προκαλεί πάθη στο αναγνωστικό κοινό, στους κριτικούς και στους ιστορικούς της λογοτεχνίας
Τζέιμς Τζόις: Ο «σκαντζόχοιρος» των συγγραφέων
Ο Τζέιμς Τζόις με την εκδότρια του «Οδυσσέα» Σίλβια Μπιτς, ιδιοκτήτρια του θρυλικού βιβλιοπωλείου του Παρισιού «Shakespeare and Company».

20
εκτύπωση 
 
«Ο Τζόις είναι ο σκαντζόχοιρος των συγγραφέων. Οι ήρωές του είναι ήρωες με το ζόρι» έγραφε το 1959 στην εισαγωγή της μνημειώδους βιογραφίας του για τον συγγραφέα του Οδυσσέα ο Ρίτσαρντ Ελμαν. Εχει περάσει πάνω από μισός αιώνας από τότε και η οξύτητα της παρατήρησης του Ελμαν δεν έχει μειωθεί στο ελάχιστο. Αρκεί να διαβάσει κανείς έστω και δύο - τρία διηγήματα από τους Δουβλινέζους για να συμφωνήσει με τον κατά πάσα πιθανότητα κορυφαίο βιογράφο του 20ού αιώνα. Βέβαια, το έργο που συνιστά την απόλυτη επιβεβαίωση των παραπάνω είναι ένα από τα μείζονα επιτεύγματα του υψηλού μοντερνισμού: ο Οδυσσέας. Γιατί «ήρωας με το ζόρι» είναι ο κύριος πρωταγωνιστής Λέοπολντ Μπλουμ, ένας «Οδυσσέας» της καθημερινότητας, που για να περιγράψει μόνο μία ημέρα από τη ζωή του ο Τζόις γράφει σχεδόν 800 σελίδες, και «ηρωίδα με το ζόρι» είναι η «Πηνελόπη» Μόλυ, όπως το ίδιο συμβαίνει με όλα σχεδόν τα πρόσωπα που εμφανίζονται στο έργο.


Στις 2 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται 90 χρόνια από την πρώτη έκδοση του μυθιστορήματος, η οποία δεν κυκλοφόρησε στις αγγλόφωνες χώρες αλλά στο Παρίσι - την ημέρα που ο συγγραφέας συμπλήρωνε τα 40 του χρόνια - από τη Σίλβια Μπιτς, ιδιοκτήτρια του θρυλικού βιβλιοπωλείου «Shakespeare and Company» και θαυμάστριά του.
Είναι βέβαιον ότι η επέτειος θα γιορταστεί με πλήθος εκδηλώσεων από τους αναρίθμητους θαυμαστές του Τζόις σε όλον τον κόσμο. Είναι επίσης βέβαιον ότι τη 16η Ιουνίου, τη λεγόμενη Bloomsday, ο εορτασμός θα λάβει πανηγυρικό χαρακτήρα στην Ιρλανδία. Θυμίζω ότι η 16η Ιουνίου 1904, όπου εκτυλίσσεται η υπόθεση του Οδυσσέα, ήταν η ημέρα που ο Τζόις συνάντησε τη Νόρα Μπάρνακλ η οποία θα γινόταν μούσα και σύντροφος της ζωής του: θα παντρεύονταν μόλις δέκα χρόνια πριν από τον θάνατό του, το 1931. Την επέτειο αυτή τιμούν στη χώρα μας οι Εκδόσεις Κέδρος, που προσέφεραν το 1990 την πληρέστερη ως σήμερα μετάφραση του Οδυσσέα, από τον Σωκράτη Καψάσκη, κυκλοφορώντας τώρα το βιβλίο σε νέα έκδοση, χωρίς αλλαγές αλλά με σκληρό εξώφυλλο. Αποσπάσματα από το έργο σε συλλογική μετάφραση είχαν δημοσιευθεί τη δεκαετία του '40 στο περιοδικό «Κοχλίας», ενώ αργότερα, στη δεκαετία του '70, είχε κυκλοφορήσει μια μάλλον ατυχής μετάφραση του Λ. Νικολούζου.


Η έκδοση του Κέδρου γνώρισε ανέλπιστη εμπορική επιτυχία, που δεν την αξιώθηκαν έργα αντίστοιχης αξίας της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ούτε καν το Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο του Προυστ, πόσω μάλλον ο Ανθρωπος χωρίς ιδιότητες του Μούζιλ ή το Βιργιλίου θάνατος του Μπροχ. Παρατηρήθηκε δηλαδή και στη χώρα μας το φαινόμενο που παρουσιάστηκε παγκοσμίως: απίστευτο ενδιαφέρον για ένα βιβλίο το οποίο πολλοί απ' όσους το αγόρασαν είτε δεν το διάβασαν είτε το άφησαν στη μέση.

Οι αναγνωστικές δυσκολίες που παρουσιάζει ο Οδυσσέας οφείλονται φυσικά όχι τόσο στον όγκο του όσο στην περίπλοκη αρχιτεκτονική του, η οποία απαιτεί απόλυτη αφοσίωση του αναγνώστη στο κείμενο προκειμένου να μη χαθεί μέσα στον υφολογικό και πραγματολογικό λαβύρινθο του Τζόυς.

Επιτομή του μοντερνισμού
Ο Οδυσσέας συνιστά, μαζί με την Ερημη χώρα του Ελιοτ, η οποία κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά, την επιτομή του υψηλού μοντερνισμού. Αντιλαμβάνεται κανείς τη γοητεία που άσκησε (και τις αμέτρητες μελέτες που προκάλεσε), αφού, όπως εύστοχα παρατήρησε ο Ελιοτ, ο Τζόυς «κατεδάφισε» όλες τις εκδοχές του ύφους που μας παρέδωσε ο 19ος αιώνας. Ενενήντα χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση ο χρόνος, αντί να φθείρει αυτό το αριστούργημα, του πρόσθεσε νέες αποχρώσεις - για να μην αναφερθούμε στον πόλεμο που εξακολουθεί να μαίνεται ανάμεσα σε ειδικούς και μη για το ποιο θα πρέπει να είναι το τελικό (οριστικό) κείμενο, τι λάθη παρεισέφρησαν στη μία ή στην άλλη έκδοσή του, ποιες «διορθώσεις» λαθών ήταν λανθασμένες και ποια από τις άπειρες μεταφράσεις του βρίσκεται πλησιέστερα στο πρωτότυπο. Δεν είναι τυχαίο ότι στον κατάλογο των 100 σημαντικότερων μυθιστορημάτων της Modern Library (του εκδοτικού κολοσσού Random House) ο Οδυσσέας κατέχει την πρώτη θέση.

Στον Τζόυς και ειδικότερα στον Οδυσσέα οφείλεται ο όρος stream of consciousness, ο οποίος μεταφέρθηκε στη χώρα μας ως εσωτερικός μονόλογος (μάλλον από τον Βαλερί Λαρμπό που μετέφρασε τμήμα του μυθιστορήματος στα γαλλικά και επιμελήθηκε το κείμενο συνολικά).

Οδύσσεια της καθημερινότητας
Η σύλληψη του συγγραφέα υπήρξε μεγαλοφυής - και ακόμη περισσότερο η εκτέλεση. Ο Τζόυς έγραψε τη δική του Οδύσσεια της καθημερινότητας, όπου όλα είναι απολύτως συγκεκριμένα. 16 Ιουνίου 1904. Δουβλίνο. Ενας κάτοικος, ο Λέοπολντ Μπλουμ, ξυπνάει για να πάει στη δουλειά του. Αλλά αργεί να επιστρέψει στο σπίτι του. Αργοπορεί, καθυστερεί και φτάνει τις πρώτες ώρες της επομένης. Το σπίτι του είναι η Ιθάκη του και τα όσα συμβαίνουν παραπέμπουν στα περιστατικά της ομηρικής Οδύσσειας. Μόνο που εδώ η κάθοδος στον Αδη αντιστοιχεί σε μια μετάβαση του Μπλουμ στο νεκροταφείο, όπου πηγαίνει για να παραστεί στην κηδεία ενός φίλου του που πέθανε ξαφνικά, οι Σειρήνες είναι τα κορίτσια του μπαρ ενός ξενοδοχείου, η σπηλιά του Κύκλωπα ένα άλλο μπαρ, όπου ο πιο γνωστός θαμώνας του είναι κάποιος ιρλανδός εθνικιστής και αντισημίτης, η Κίρκη ένα πορνείο, ενώ το νησί του Αιόλου τα γραφεία μιας εφημερίδας.

Ο Οδυσσέας αποτελείται από 18 κεφάλαια, το καθένα από τα οποία έχει γραφτεί με διαφορετική τεχνική και το καθένα καλύπτει περίπου μία ώρα από τον συνολικό αφηγηματικό χρόνο. Η αφήγηση είναι πολυεπίπεδη, με μια απίστευτη ποικιλία αποχρώσεων όπου ο συγγραφέας, χωρίς να παρουσιάζεται ως κλασικός παντογνώστης αφηγητής, αποδεικνύεται απόλυτος κάτοχος του υλικού του. Τα επεισόδια που περιγράφει, κυρίως όμως ο ανεπανάληπτος τρόπος με τον οποίο τα συνθέτει, η διείσδυση στο υπόστρωμα του χαρακτήρα του καθενός από τα πρόσωπα που παρελαύνουν στις σελίδες του ώσπου να καταλήξει στο απίστευτο τελευταίο κεφάλαιο, τον λεγόμενο «μονόλογο της Μόλλυ», συνθέτουν ένα έργο το οποίο ουδείς προσπάθησε να μιμηθεί ως σήμερα χωρίς να αποτύχει οικτρά, αποδεικνύοντας, πολύ απλά, ότι η μοναδικότητα δεν επαναλαμβάνεται.

Δεκαοκτώ βιβλία σε ένα
Πέραν αυτού, δεν υπάρχει μυθιστόρημα στην παγκόσμια λογοτεχνία όπου να έχουμε ένα τόσο λεπτομερές πορτρέτο μιας πόλης, όπως είναι εδώ το Δουβλίνο, σε σημείο μάλιστα που ο Τζόυς να ισχυριστεί ότι, αν η πόλη είχε ολοσχερώς καταστραφεί, θα μπορούσε να ξαναχτιστεί πανομοιότυπη, «τούβλο-τούβλο», με βάση τον Οδυσσέα.

Οταν κυκλοφόρησε το μυθιστόρημα από τον Κέδρο η σχετική μυθολογία ήταν πολύ μεγαλύτερη από τα όσα ήταν γνωστά όχι μόνο για το έργο καθαυτό, αλλά και για τις συνθήκες υπό τις οποίες γράφτηκε. Σε συγκριτικό επίπεδο δεν υπάρχει αμφιβολία ότι επηρέασε σημαντικούς συγγραφείς και τους προέτρεψε να προβούν στη δική τους πρόταση για μια διαφορετική εκδοχή του μυθιστορήματος. Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα είναι βέβαια ο Χέρμαν Μπροχ.
Οσον αφορά τα καθ' ημάς, είναι εξαιρετικά σημαντικό ότι ο έλληνας αναγνώστης του Τζόυς σήμερα έχει στη διάθεσή του τη βιογραφία του Ελμαν μεταφρασμένη ωραία από την Αθηνά Δημητριάδου (εκδόσεις Scripta, 2005). Θα έλεγα πως, μολονότι η ανάγνωση ενός αριστουργήματος δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκην ότι πρέπει να γνωρίζει κανείς το πώς και το τι της δημιουργίας του, όποιος διαβάσει πριν από τον Οδυσσέα τη βιογραφία του Ελμαν θα είναι προετοιμασμένος να εισέλθει στον τζοϋσικό λαβύρινθο και να εξέλθει ευκολότερα από εκεί.

Παλαιότερα είχε ειπωθεί ότι μπορεί κανείς να διαβάσει το βιβλίο απ' όποιο σημείο τού αρέσει και με όποιον τρόπο το επιθυμεί. Αυτό δεν είναι βέβαια σωστό, ή τουλάχιστον μια τέτοιου είδους ανάγνωση δεν μπορεί να θεωρηθεί πλήρης. Ακόμη, είναι αδύνατον κάποιος έστω και να διατρέξει τον Οδυσσέα πηδώντας σελίδες. Αν το κάνει, είτε θα χαθεί στον λαβύρινθο είτε θα προσλάβει μια ημιτελή εικόνα του τζοϋσικού Δουβλίνου, ή και τα δύο.

ο Banville σε debate ..

http://www.youtube.com/watch?v=qXhJoxJf5Hk&feature=related

   φαίνεται ότι έχουμε έλλειψη από μέσους λογοτέχνες στην Ιρλανδία, έχουμε είτε κολοσσούς είτε άσημους... είναι σα να τους έχω πίσω μου ( τον Όσκαρ Ουάϊλτ , τον Μπέρναντ Σω, τον Γέϊτς ) να μου δείχνουν το έργο τους και να μου λένε... τι πας να κάνεις τώρα εσύ μικρέ ;

   απολαύστε το με ένα κλικ

...από συνεντεύξεις του John Banville




μπορείτε να απολαύσετε μια συνέντευξη του John Banville σε δυό μέρη, στο u-tube πατώντας τους δυό παραπάνω συνδέσμους. Επιλέγοντας υπότιτλους εμφανίζει το κείμενο παράλληλα με την ροή του λόγου, πάντα σε Αγγλικά. Ακόμη και με φτωχή γνώση της γλώσσας απολαμβάνεις την αύρα του μάστορα της νουβέλας καθώς "ανακρίνεται" μετά την βράβευσή του με το booker price για τη "θάλασσα"

Παρακάτω υπάρχει ένα ενδιαφέρον κομμάτι από άλλη συνέντευξή του σχετικά με το βιβλίο "the untouchable" το οποίο προσπάθησα να σας μεταφράσω με σχετικώς αποδεκτό τρόπο. 





Δημοσιογράφος : Τι σας προσέλκυσε στην ιστορία του μεγαλύτερου σκανδάλου κατασκοπείας του εικοστού αιώνα της Αγγλίας, την υπόθεση του Cambridge;

J.Banville :  Εδώ βρίσκονται  οι ταλαντούχοι, οι προνομιακοί νέοι άνδρες, στην καρδιά της αγγλικής νομενκλατούρας. Καλά μορφωμένοι, έξυπνοι, όμορφοι. Φάνηκαν να είναι οι φυσικοί κληρονόμοι στη βρετανική εξουσία, αφού έζησαν στα 1920, κυρίως λόγω του ότι ήταν πολύ νέοι για να πεθάνουν στο Μεγάλο Πόλεμο. Και μετά αποδεικνύεται ότι κατασκόπευαν για τη Σοβιετική Ένωση, από όλους τους χώρους.  Ο Anthony Blount, ο οποίος πήγε για να γίνει ένας ιστορικός τέχνης και επιμελητής των έργων ζωγραφικής της βασίλισσας μέχρι που απομακρύνθηκε ως κατάσκοπος το 1979, βρήκα μια ιδιαίτερα συναρπαστική προσωπικότητα. 


    Δημοσιογράφος : Βρίσκω στην ιστορία του Μάσκελ μια γενναιότητα. Παρά την αυτο-απέχθειά του, αντιμετωπίζει την αποτυχία, την απώλεια και το θάνατο του που πλησιάζει με μεγάλο στυλ, αλλά και χιούμορ. Σπάνια κάποιος αναφέρει το χιούμορ, αλλά νομίζω ότι το βιβλίο (the untouchable) είναι αρκετά αστείο. Είναι ξεκαρδιστικό, πραγματικά, αν έχετε ένα τεντωμένο αυτί στο μαύρο χιούμορ. Έψαχνα μερικά δελτία τύπου, και πολλά από τα άρθρα για εσάς, αναφέρουν και τον Μπέκετ. Υπάρχει μια ομοιότητα μεταξύ της εργασίας σας και του το ότι, και σε εκείνον, το χιούμορ παρεισφρεί ακόμη και στην πιο "οικτρή" των περιστάσεων..

    
J.Banville : Αυτό είναι κάτι το θαυμάσιο με τον Μπέκετ, πόσο πραγματικά αστείο είναι το έργο του. Ιρλανδοί συγγραφείς όπως ο Shaw, ο Wilde, η Τζόις και ο Μπέκετ έχουν παράδοση να αντιμετωπίζουν τα πράγματα με ένα υποτιμητικό, δύσπιστο, χιουμοριστικό τρόπο που τον βρίσκω πολύ καλά δουλεμένο, αξιοθαύμαστο.
    Κοιτάξτε, ο Wilde, έκανε ακόμα αστεία στο τέλος της ζωής του, όπως εκείνο το διάσημο σχόλιο του προς την ταπετσαρία στο δωμάτιο που πέρασε τις τελευταίες του στιγμές : " άκου, ένας από μας θα πρέπει να πάει.! ".

    Η περίπτωση του Maskell.... αυτός έχει πλήρη επίγνωση της ηθικής, αλλά δεν πρόκειται να απολλογηθεί στον εαυτό του ή τους άλλους για ό, τι έκανε. Δεν πρόκειται καν να προσποιηθεί ότι η κατασκοπεία ήταν μια πολύ σοβαρή υπόθεση . Δεν νομίζω ότι το είδε ως μια εντελώς σοβαρή δουλειά, αλλά από πολλές απόψεις ως μια πτήση από την πλήξη.
    
Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι παθιασμένος με τη ζωή. Ο Μίλαν Κούντερα έχει μια μεγάλη αναφορά σε ένα βιβλίο του με δοκίμια σχετικά με το πώς θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πάθος δεν είναι μόνο στην καρδιά, μπορεί επίσης να είναι στο μυαλό. Έχω αισθανθεί σαν ρηχές μερικές από τις κριτικές σχετικά με την ψυχρότητα του Maskell ως χαρακτήρα. Δεν το λέω από ενόχληση. Νομίζω ότι υπάρχει ένα πραγματικό κρίσιμο σημείο που πρέπει να γίνει εμφανες ότι η ψυχρότητα, ο έλεγχος της προσωπικότητας στην επιφάνεια δεν σημαίνει πάντα μια εσωτερική έλλειψη πάθους.
 
   
Δημοσιογράφος : Κριτικοί έχουν επισημάνει ότι ο χαρακτήρας του Maskell είναι αναγωγή σε συγγραφείς όπως ο Shaw και ο Wilde που πήγαν από την Ιρλανδία στην Αγγλία και έγιναν περισσότερο Άγγλοι από ό, τι οι ίδιοι οι Άγγλοι, έγιναν περιπτώσεις παρωδίας της αγγλικής ιδιοσυγκρασίας. Βέβαια η αγγλική σχολή τους αποδέχεται πάντα, ανεξάρτητα αν τους προσάπτει στοιχεία παρωδίας ή όχι.


   
J.Banville : Ακούστε. Η σχέση μεταξύ της Αγγλίας και της Ιρλανδίας εξακολουθεί να είναι πολύ «δυνατή», και δεν αφορά μόνο βόμβες και σφαίρες. Γεωγραφικά, είναι περίεργο το γεγονός ότι η Ιρλανδία είναι μια μετα-αποικιακή χώρα με τους πρώην αποίκους να ζουν μόλις εβδομήντα μίλια πέρα ​​από τη θάλασσα. Αν ήταν στην άλλη μεριά του πλανήτη, είμαι βέβαιος ότι δεν θα υπήρχε αυτή η εμμονή με την αγγλική πραγματικότητα. «Ένα αόρατο νήμα» είναι ένα εύστοχο σχόλιο για αυτή την πτυχή της σχέσης μας. Φυσικά, εγώ μιλώ για τη γενιά μου, η νέα γενιά στην Ιρλανδία δεν μπορεί να κουβαλά την ίδια εμμονή.

    Από την άλλη μεριά...το ιστορικό μυθιστόρημα είναι ένα περίεργα αστείο πράγμα. Μπορείτε να πάρετε τα πραγματικά περιστατικά, όπως έκανα σε μυθιστορήματα που βασίζονται στη ζωή του Κοπέρνικου και του Κέπλερ, να τα βάλετε σε ένα χωνευτήρι, βράστε μια ώρα με τη μυθοπλασία, και στο τέλος μερικές φορές ακόμη και σεις δεν μπορείτε να πείτε ποιο είναι το ζουμί στην τελειωμένη ιστορία. Είναι μια επιχείρηση ξεδιάντροπη, να παίζεις γρήγορα και χαλαρά με στοιχεία σχετικά με τη ζωή των ανθρώπων, αλλά θέλω να πιστεύω ότι και αυτή η διαδικασία επιτυγχάνει ένα είδος φωτισμού των χαρακτήρων. Τα ανθρώπινα όντα είναι πάντα πιο ενδιαφέροντα από ό, τι οι φανταστικοί χαρακτήρες. Γι αυτό καταφεύγουμε σε αυτά.

Σεμπάστιαν Μπάρυ ( Ιρλανδία )

Oι κεραίες της εποχής μας : σκηνοθεσία/μοντάζ: Γιάννης Κατσάμπουλας, επιμέλεια-παρουσίαση: Ανταίος Χρυσοστομίδης, Μικέλα Χαρτουλάρη - φωτογραφία: Δημήτρης Κορδελάς - παραγωγή: S.M.art Media - τα γυρίσματα έγιναν στην Ιρλανδία.
http://www.youtube.com/watch?v=hnDszQdXGGM
«Εγώ τους λυπάμαι όλους με την κρίση. Ακόμα κι εκείνους που πρόλαβαν να "φάνε" καλά. Διότι υπήρχε μια μικρούλα φλόγα που έκαιγε μέσα μας και τώρα είναι σαν να της έχουν ρίξει νερό. Όλοι αισθανόμαστε ότι τίποτα δεν έχει νόημα και μεταμορφωνόμαστε σε μια χώρα ψυχωτική».
Τα λόγια αυτά θα μπορούσαν να βγαίνουν από το στόμα ενός Έλληνα πολίτη αλλά βγαίνουν από το στόμα ενός διάσημου Ιρλανδού μυθιστοριογράφου και θεατρικού συγγραφέα, του Σεμπάστιαν Μπάρι. Γνωστός στην Ελλάδα από τρία μυθιστορήματά του ("Η οδύσσεια του Ινίας ΜακΝάλτυ". "Μακριά, πολύ μακριά" και "Η μυστική γραφή") ο Μπάρι εμπνέεται από τη συχνά τραγική Ιστορία της χώρας του και προσπαθεί να κατανοήσει ποια από τα σημερινά προβλήματα της Ιρλανδίας έχουν τις ρίζες τους στο παρελθόν, στον αγώνα της κατά των Άγγλων.
Η Μικέλα Χαρτουλάρη και ο Ανταίος Χρυσοστομίδης συνάντησαν τον συγγραφέα στο εξαιρετικά διακοσμημένο σπίτι του -ένα παλιό πρεσβυτέριο του 19ου αιώνα, χαμένο μέσα στα χωράφια- στην επαρχία Ουίκλοου, μια επαρχία με επίσης μεγάλη ιστορία αφού κατοικήθηκε από τους Κέλτες, ερημώθηκε από τους Βίκινγκς και σήμερα αποτελεί την πιο τουριστική περιοχή της νότιας Ιρλανδίας. Πενήντα πέντε χρονών σήμερα, γιος της γνωστότερης ηθοποιού του Ιρλανδικού θεάτρου, ο Μπάρι δύσκολα παραχωρεί συνεντεύξεις για τις εφημερίδες και την τηλεόραση. Έκανε μια εξαίρεση για την Ελλάδα, μια χώρα που αγαπάει ιδιαίτερα αφού έρχεται συχνά εδώ για διακοπές. Ο Τσιτσάνης και η "Συννεφιασμένη Κυριακή" τον συντροφεύουν καθημερινά και στην Ιρλανδία, αφού αυτή είναι η μουσική που ο Μπάρι ακούει συνεχώς στο αυτοκίνητό του!
Στη συνέντευξή του ο Μπάρι δεν φοβάται μήπως φανεί αιρετικός. "Συγχωρήσαμε πολλά στους εαυτούς μας επειδή μάς θεωρούσαμε θύματα" θα πει κάποια στιγμή ενώ συζητάει για τις έννοιες του ήρωα και του προδότη, αμφισβητώντας έντονα κάθε δογματική και μονόπλευρη ματιά. "Δεν υπάρχει σωστός και δίκαιος πόλεμος" θα πει σε ένα άλλο σημείο της συνέντευξης, έχοντας απόλυτη επίγνωση ότι σε έναν κόσμο που εξακολουθεί να χωρίζεται σε "καλούς" και "κακούς" μια τέτοια θέση ακούγεται τουλάχιστον ανατρεπτική.