Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

οι καθιερωμένοι στρέφονται σε νουβέλες

     Ολοένα δυσχερέστερο αποδεικνύεται για τον σύγχρονο αναγνώστη το να βυθιστεί στην ανάγνωση λογοτεχνικών έργων μεγάλης έκτασης. Το συζητήσαμε στη λέσχη και αποδώσαμε το γεγονός στην ταχύτητα και την ανυπομονησία της σύγχρονης εποχής, τις φόρμες που επικρατούν στο διαδίκτυο, τις κατακλυσμιαίες ειδησιογραφίες που κρατούν όμηρο τον άνθρωπο στην επικαιρότητα, ένα πλέγμα παραγόντων που αφήνει παραπονεμένη την ουσιαστική επικοινωνία με τα αριστουργήματα κάθε λογής τέχνης.
     Δεν είναι καθόλου τυχαία η χρήση της μικρής φόρμας  τον τελευταίο καιρό από τους λογοτέχνες μας. Απόδειξη ότι υπάρχει μια έντονη αλληλεπίδραση με το ευρύ αναγνωστικό κοινό που "ζητά" σύντομες ιστορίες χωρίς έκπτωση στην θεματολογία τους, ικανές να του γνωρίσουν τον άγνωστο σε πολλούς κόσμο της λογοτεχνίας αλλά και να είναι "χρηστικές", δηλαδή να μην είναι παραπάνω βάρος στον καθημερινό μόχθο του. Οι συλλογές διηγημάτων και οι νουβέλες δίνουν και παίρνουν...
    Πρέπει να αντισταθούμε ή πρέπει να προσαρμοσθούμε με τα γεγονότα ; Ως προς την γραφή, τις δημιουργίες μας, έχει να κάνει με τα κίνητρά μας. Ως προς την επιλογή των κοινών αναγνωσμάτων μας το ζήτημα έχει παγίδες. Αριστουργήματα μικρής έκτασης υπάρχουν χιλιάδες στην παγκόσμια βιβλιοθήκη. Ευανάγνωστα όμως δεν είναι. Αντιθέτως τα σύγχρονα best seller ανεξαρτήτως έκτασης κυλούν σαν νερό αφήνοντας ελάχιστα ερωτήματα-θέματα-στοιχήματα προς καλλιέργεια.
    Σε μια λέσχη ανάγνωσης προσφεύγεις για να παρασυρθείς αναγνωστικά σε ανώτερα επίπεδα και για τούτο το στοίχημα των ποιοτικών επιλογών είναι κεφαλαιώδες. Οπότε θα είναι ήττα αν το κριτήριο στις επιλογές μας θα είναι η ευαναγνωσιμότητα. Και φέτος λοιπόν προτείνω να αντισταθούμε στο ρεύμα. Λίγες σελίδες ναι, ρηχές όμως όχι.
    Περικλής  

Το Παλίμψηστο του Αρχιμήδη

με επιμέλεια Θοδωρή :
«Lost and Found: The Secrets of Archimedes» είναι ο τίτλος της έκθεσης που εγκαινιάστηκε στις 16 Οκτωβρίου στο Μουσείο Τέχνης Walters της Βαλτιμόρης. Με φωτογραφίες, κείμενα και πολυμέσα, η έκθεση αφηγείται τη συναρπαστική περιπέτεια του σπάνιου χειρογράφου και το τεράστιο πρότζεκτ της συντήρησης, ψηφιακής επεξεργασίας και μελέτης του, που αποδεικνύει ότι ο Αρχιμήδης ανακάλυψε τα μαθηματικά του απείρου, τη μαθηματική φυσική και τη συνδυαστική - κλάδος των μαθηματικών που χρησιμοποιείται στην πληροφορική.
Το 1999, ο ανώνυμος συλλέκτης που απέκτησε το Παλίμψηστο το παραχώρησε στο Μουσείο Walters και μια ομάδα ερευνητών ξεκίνησε την προσπάθεια να διαβάσει το σβησμένα κείμενα στο παλαιότερο σωζόμενο αντίγραφο του αρχαίου Έλληνα μαθηματικού, φυσικού, εφευρέτη, μηχανικού και αστρονόμου, που κρύβει πίσω του μία απίστευτη περιπέτεια: το 10ο αιώνα, στην Κωνσταντινούπολη, ένας ανώνυμος γραφέας αντέγραψε πραγματεία του Αρχιμήδη πάνω σε περγαμηνή, κρατώντας τα ελληνικά του πρωτοτύπου. Το 13ο αιώνα, ένας μοναχός έσβησε το κείμενο του Αρχιμήδη, έκοψε τις σελίδες, περιέστρεψε τα φύλλα κατά 90 μοίρες και τα δίπλωσε στη μέση. Η περγαμηνή στη συνέχεια «ανακυκλώθηκε» μαζί με περγαμηνές από άλλα βιβλία, για να δημιουργηθεί ένα προσευχητάριο (το αποτέλεσμα της διαδικασίας αυτής ονομάζεται παλίμψηστο).


Όταν το Μουσείο Walters παρέλαβε το χειρόγραφο, πολλοί πίστευαν ότι δεν μπορούσε να ανακτηθεί τίποτε από αυτό. «Ήταν σε φρικτή κατάσταση, έχοντας το βάρος των χιλίων χρόνων του, των μετακινήσεων και της κακής χρήσης», δήλωσε ο διευθυντής του πρότζεκτ «Αρχιμήδης» και επιμελητής χειρογράφων και σπάνιων βιβλίων του Walters, Γουίλ Νόελ.
Τέσσερα χρόνια χρειάστηκαν οι συντηρητές για να διαλύσουν το βιβλίο, λόγω της εύθραυστης κατάστασης της περγαμηνής, που είχε καταστραφεί από μούχλα, ενώ κάποια σημεία είχαν σκεπαστεί με σύγχρονη συνθετική κόλλα! «Κατέγραψα τα πάντα και έσωσα ακόμη και τα πιο μικροσκοπικά κομμάτια του χειρογράφου, φλούδες χρώματος, νήματα, σταθεροποίησα τη μελάνη με ζελατίνη, έκανα αμέτρητες επιδιορθώσεις με γιαπωνέζικο χαρτί», εξηγεί η Αμπιγκέιλ Κουάντ, επικεφαλής του τμήματος συντήρησης χειρογράφων του αμερικανικού μουσείου.
Το 2000, μια ομάδα ερευνητών άρχισε την ανάκτηση των σβησμένων κειμένων. Χρησιμοποίησαν τεχνικές απεικόνισης σε διαφορετικά μήκη κύματος του υπέρυθρου, ορατού και υπεριώδους φωτός (πολυφασματική απεικόνιση). Χάρη σε διαφορετικές μεθόδους ψηφιακής επεξεργασίας, το κείμενο αποκαλύφθηκε στα μάτια των ερευνητών με τρόπο που κανείς δεν το είχε δει για χίλια χρόνια. Ένα μέρος του βιβλίου που είχε σκεπαστεί με ρύπους διαβάστηκε με ακτίνες Χ στο εργαστήριο Stanford Synchrotron Radiation Lightsource (SSRL).
Το απόλυτο άπειρο
Ο Αρχιμήδης, στην πραγματεία του «Περί μεθόδου των θεωρημάτων μηχανικής» ασχολείται με την έννοια του απόλυτου απείρου και το Παλίμψηστο περιέχει το μόνο σωζόμενο αντίγραφο του σημαντικού συγγράμματος. Ο αρχαίος Έλληνας μαθηματικός ισχυρίζεται ότι δύο διαφορετικά σύνολα γραμμών είναι ίσα σε πλήθος, αν και είναι σαφώς κατανοητό ότι είναι άπειρα. Η προσέγγιση αυτή είναι όμοια με έργα του 16ου και του 17ου αιώνα, που οδήγησαν στην επινόηση του λογισμού.

Το Στομάχιον (ΟΣΤΟΜΑΧΙΟΝ = μάχη με οστά) ένα
από τα αρχαιότερα ελληνικά παιχνίδια
Επίσης, μόνο στο Παλίμψηστο βρέθηκε το «Στομάχιον» του Αρχιμήδη, η αρχαιότερη πραγματεία περί συνδυαστικής. Θεωρείται ότι ο Αρχιμήδης προσπαθούσε να ανακαλύψει με πόσους τρόπους θα μπορούσε να ανασυνδυάζει 14 τμήματα και να κάνει ένα τέλειο τετράγωνο. Η απάντηση είναι : 17.152 συνδυασμούς. Η συνδυαστική θεωρείται ζωτικής σημασίας στην πληροφορική.
Εκτός από τα έργα του Αρχιμήδη, στο Παλίμψηστο βρέθηκαν επίσης κρυμμένα ένα σχόλιο πάνω στις «Κατηγορίες» του Αριστοτέλη, καθώς και κείμενα του Υπερείδη, Αθηναίου ρήτορα του «χρυσού αιώνα».
Όταν το Παλίμψηστο οδηγήθηκε στο SSRL, αποκαλύφθηκε στην πρώτη σελίδα και η ταυτότητα του γραφέα , που έσβησε τα γραπτά του Αρχιμήδη. Το όνομά του ήταν Ιωάννης Μύρωνας και τελείωσε τη μεταγραφή των προσευχών στις 14 Απριλίου 1229, στην Ιερουσαλήμ !

Είναι απίστευτη η εξέλιξη της Τεχνολογίας !

παράσταση

της Άντριας Λουκαΐδου *

.
Μπαίνει στην αίθουσα με τ’ ακουστικά στ’ αυτιά. Δεν είναι σίγουρος γιατί ήρθε. Θα σου κάνει καλό, του είπαν, να βγεις λίγο έξω. Εδώ όμως δεν είναι έξω• βλέπει καρέκλες δήθεν αναπαυτικές και με χρώμα βυσσινί. Κι έχει τοίχους. Τους μισεί τους ξένους τοίχους. Νιώθει τα πόδια του να γλιστρούν μέσα στα λάθος νούμερο παπούτσια. Το πουκάμισο κουμπωμένο μέχρι πάνω τον ενοχλεί. Θα καθίσει στην τελευταία σειρά, στο κέντρο. Θα προτιμούσε διάδρομο αλλά δυο κυρίες έχουν καταλάβει τις ακριανές θέσεις και τις φρουρούν με ζήλο. Δεν τις αδικεί, κάνει πολλή ζέστη. Μπαίνει από αριστερά και δε ζητά συγγνώμη που πάτησε τα καινούρια γυαλιστερά γοβάκια της. Οι καρέκλες είναι όντως δήθεν αναπαυτικές, επιβεβαιώνει. Σπρώχνει τα γυαλιά στη μύτη του. 8:52. Οι αργοπορημένοι στριμώχνονται στην πόρτα. Κοντόχοντροι, μικροσκοπικοί, πανύψηλοι, ενοχλητικοί, υπομονετικοί, ιδρωμένοι, αγχωμένοι, τον περικυκλώνουν. Δίπλα του ένα παιδί με περίεργο πρόσωπο. Μπροστά μια γυναίκα με πυκνά μαλλιά που μυρίζει άσχημα. Πιο πέρα δύο άντρες αδιάφορης εμφάνισης φαίνεται να διαφωνούν για κάτι σημαντικό. Δεν ακούει τι λένε. Στ’ αυτιά του ένα γνώριμο τραγούδι. Δεν έχει όμως την κατευναστική επίδραση που είχε άλλοτε. Κλείνει τα μάτια και προσπαθεί να φέρει στο μυαλό τους δικούς του τοίχους. Στο μαύρο φόντο εμφανίζονται λόφοι από ανθρώπους στοιβαγμένους που φωνάζουν αστεία μεταξύ τους και σπρώχνονται να χωρέσουν όλοι στο σωρό. Κι αυτός όλο και μικραίνει και τα παπούτσια είναι τώρα τεράστια στα πόδια του σαν κάποιο φρικτό λάθος και τρέχει να γλιτώσει- θα τον ποδοπατήσουν το δίχως άλλο. Από τέσσερα ογκώδη μεγάφωνα ακούγεται το τραγούδι παραμορφωμένη φωνή και αλλαγμένη μελωδία και οι στίχοι σε μια γλώσσα που δεν υπάρχει δεν μπορεί ν’ ακούσει μέσα στο χαμό. Τον πιάνει ναυτία ανοίγει τα μάτια μια γυναίκα στη σκηνή κάτι ανακοινώνει δεν την ακούει αναταραχή γύρω του σηκώνονται «λίγο ακόμα» σκέφτεται ανακατεύεται δεν μπορεί να το κρατήσει άλλο μέσα ανοίγει το στόμα και το άγνωστο τραγούδι με την απαίσια μελωδία και τους ακατανόητους φθόγγους ξεχύνεται εκκωφαντικό ορμητικό και τους κουφαίνει.
.
Η Άντρια Λουκαΐδου γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου πριν 23 χρόνια. Τα τελευταία 5 (σπουδά)ζει στη Θεσσαλονίκη. Είναι στα πρόθυρα μεταπτυχιακού στη νεοελληνική φιλολογία. Κείμενά της έχουν δημοσιευτεί στη συλλογή διηγημάτων Αόρατες παρουσίες και στο λογοτεχνικό έντυπο π. Λατρεύει το αστικό περιβάλλον, τα “free press” έντυπα, τον Kafka, τον Σαχτούρη, το σινεμά και το φαγοπότι με καλή παρέα. Ειδικεύεται στον ειρωνικό (αυτο)σαρκασμό, στο θησαύρισμα επιφανειών και μέσων (συγ)γραφής, στην περιήγηση σε ράφια με βιβλία.

Από τη συνέντευξη της Σοφίας Νικολαϊδου






http://www.bookpress.gr/sinenteuxeis/ellines-i/sofia-nikolaidou
 η χρησιμότητα της συγγραφικής τεμπελιάς

Ερώτημα
- Από το 2008 διδάσκετε Δημιουργική Γραφή στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας. Πόσο σας βοήθησε στο γράψιμό σας;
Απάντηση
- Πολύ. Δεν ξέρω αν είμαι σε θέση να αποτυπώσω αυτήν την, όχι μόνο ωφέλιμη αλλά και ξεσηκωτική συγγραφικά, εμπειρία. Το πρώτο που αντιλαμβάνονται διδάσκοντες και διδασκόμενοι στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Δημιουργικής Γραφής του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, με τον πλέον έκτυπο τρόπο, είναι πως τα συγγραφικά προβλήματα μπορεί να είναι κοινά, όμως οι λύσεις όχι. Αυτό ενεργοποιεί το συγγραφικό δόλο και προσφέρει συγγραφικά καύσιμα. Καθώς οι λογοτεχνικές δοκιμές και τα σχεδιάσματα των μεταπτυχιακών φοιτητών συζητούνται διεξοδικά στην ομάδα - στο πλαίσιο μιας άτυπης, για ορισμένους βάναυσης, συγγραφικής δημοκρατίας, όπου αυτό που μετράει είναι το δοκιμαζόμενο κάθε φορά κείμενο και όχι το ονοματεπώνυμο και το εργογραφικό του επίδοξου συγγραφέα - γίνεται αντιληπτό πως συνταγές δεν υπάρχουν και όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά.

Όταν συζητούνται θέματα συγγραφικής ταυτότητας και συγγραφικής ιδεολογίας, η συγγραφική συνείδηση εμπεδώνεται. Η τεχνική και η επινοητικότητα δοκιμάζονται. Αποκαλύπτονται και συζητιούνται τα παράδοξα της συγγραφής, για παράδειγμα η χρησιμότητα της συγγραφικής τεμπελιάς. Το να μη γράφεις, σε αρκετές περιπτώσεις, αποτελεί σημαντικό κομμάτι του γραψίματος. Το να ξαπλώνεις στο κρεβάτι σου και να σκέφτεσαι με το μυαλό, τις εμπειρίες και τη γλώσσα των ηρώων σου αποτελεί συγγραφική πράξη.

(post της Έφης Βαφειάδη)