Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

Την Τετάρτη 27 Νοέμβρη ο Κοροβίνης Bohemian

  



Ήταν μια βραδιά με ζεστή συζήτηση στο κατάμεστο στέκι μας.
Ευχαριστούμε τον Θωμά για την ενθουσιώδη του παρουσία.
Και εις άλλα με υγεία.



Πρότεινέ μας ένα βιβλίο !

Μέχρι την Τετάρτη 27 Νοεμβρίου ετοιμάζουμε όλοι από μια πρόταση αναγνώσματος για το χειμώνα που έρχεται . Εισηγήσεις & ψηφοφορία στο bohemians αλλά και μέσω ηλεκτρονικής αλληλογραφίας . Καλή αντάμωση .

Θωμάς Κοροβίνης : Ο γύρος του θανάτου


Ο συγγραφέας Θωμάς Κοροβίνης περιγράφει πώς εμπνεύστηκε από την ιστορία του «δράκου» του Σέιχ Σου για να χτίσει τους χαρακτήρες  του βιβλίου του Ο γύρος του θανάτο

Ο συγγραφέας για το βιβλίο του :
Το 1968, όταν εκτελέστηκε έξω απ' τα τείχη του Γεντί Κουλέ ο Αριστείδης Παγκρατίδης, ο φερόμενος ως «δράκος του Σέιχ Σου» και κατηγορούμενος για τρία φρικτά εγκλήματα, εκείνος ήταν εικοσιοχτώ χρονών κι εγώ δεκατεσσάρων. Το σκηνικό της δίκης ήταν κακοστημένο, η υπεράσπιση ανύπαρκτη, η καταδίκη του «τετράκις εις θάνατον» προειλημμένη. Ακόμη κι αν ήταν δράστης κάποιου ή όλων των εγκλημάτων ο Αρίστος, δεν είχε πεισθεί για την ενοχή του κανείς. Ο κόσμος κραύγαζε «αίσχος». Ακόμη και σήμερα όλοι τον θεωρούν αθώο. Καθώς η παιδική μου ψυχή είχε ήδη συνταραχτεί από τη δολοφονία του Λαμπράκη, που άφησε βαριά τη σκιά της στη Θεσσαλονίκη για πάντα, κι επειδή είχα βαθιά αίσθηση της κοινωνικής αδικίας, αυτά τα δύο εμβληματικά γεγονότα για τη σκοτεινή πλευρά της ιστορίας της πόλης μου, που έκαναν πανελλήνια αίσθηση, με σφράγισαν ανεξίτηλα. Τον Αρίστο τον πόνεσα πολύ και η ιστορία αυτού του ωραίου -σαν στριμωγμένο αγρίμι- λεηλατημένου αλήτη, όπως τη μάθαμε απ' τις εφημερίδες της εποχής, με είχε συγκλονίσει. Πρόσωπα σαν κι αυτό, του καταραμένου, εκμαυλισμένου, σημαδεμένου απ' το χέρι μιας μοίρας αμείλικτης ερωτοπαθή και ερωτεύσιμου άντρα, ανήκουν στον θίασο της προσωπικής μου μυθολογίας. Χρωστούσα, φαίνεται, και στην ψυχή του. Μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια δούλευε ένα ντέρτι. Τον σκεφτόμουν μικρό παιδί να πουλάει το κορμί του για μια φασουλάδα, και νεαρό παραδαρμένο να κυλιέται στον βούρκο με γυναίκες και άντρες, ανάμεσα σε χασικλώματα και κυνηγητά μπάτσων και πολιτών. Εδώ και δυο χρόνια έχει έρθει η ώρα να μιλήσω γι' αυτόν. Επινόησα, λοιπόν, εννέα πρόσωπα που αντιστοιχούν σε φιγούρες της δεκαετίας του '50 και που το καθένα, εξομολογούμενο τη ζωή του, διαπλέκεται με διαφορετικό τρόπο με τις περιπέτειες του Παγκρατίδη: έναν παιδικό του φίλο, μια φιλενάδα της παραδουλεύτρας μάνας του, κάποιον που παρακολουθούσε τις εφηβικές του αμαρτίες στο λιμάνι, ένα δημοκρατικό χωροφύλακα που έζησε τους βασανισμούς του στην ασφάλεια, έναν ρουφιάνο περιπτερά που τον καταδίωκε, έναν αστό της παραλίας που τον κατέδωσε, το αφεντικό του στον περίφημο «γύρο του θανάτου», όπου δούλευε περιστασιακά, μία τραβεστί και μια λαϊκή τραγουδίστρια, άτομα με τα οποία συνδέεται ερωτικά. Ο μυθιστορηματικός χρόνος τον παρακολουθεί από το '55 έως το '60, από δεκαπέντε μέχρι είκοσι χρόνων, με φλασμπάκ στο παρελθόν του και αναφορές στο ολέθριο μέλλον του. Έφτιαξα ένα μυθιστόρημα με πρωτότυπη, σφιχτοδεμένη και ισορροπημένη δομή και με έντονο κοινωνικοπολιτικό χαρακτήρα, που αποδίδει με νατουραλιστική ακρίβεια το ψυχολογικό κλίμα και τις ιστορικές συνιστώσες της εποχής. Είναι ένα δυναμικό, νευρώδες, δραματικό πεζό που δεν διαπραγματεύεται καμία απ' τις ανθρώπινες αξίες και τις καταγγελίες που καταθέτει. Δεν χαρίζεται σε κανέναν, ούτε στους παιδεραστές και τους χαφιέδες, ούτε στο κράτος και το παρακράτος αλλά ούτε και στην αιωνίως αθώα-ένοχη κοινωνία. Είναι ένα σπαραχτικό, αληθινό βιβλίο, που γράφτηκε όχι με το μυαλό και με το χέρι, μα πιο πολύ με το αίμα μου.

 Πηγή: www.lifo.gr

Νόμπελ λογοτεχνίας



Στην καναδή πεζογράφο Αλις Μονρό απονέμεται το Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας 2013 όπως ανακοίνωσε το μεσημέρι της Πέμπτης 10 Οκτωβρίου στη Στοκχόλμη ο μόνιμος γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας Πέτερ Ένγκλουντ.

Η αιτιολογία της απόφασης ήταν σύντομη. Το βραβείο τής απονέμεται
 «για τη δεξιοτεχνία της στη μικρή φόρμα του σύγχρονου διηγήματος»





είδατε το διήγημα ; 

Σήμερα μιλάμε για τον Φουέντες





Καρλος Φουέντες Μασίας 1928-2012




(2011)
Η θέληση και η τύχη, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2010)
(2009)
Τα κρυστάλλινα σύνορα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2008)
(2008)
(2007)
(2006)
Ανήσυχη παρέα, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2004)
(2004)
Σε αυτά πιστεύω, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2004)
(2003)
(2002)
Οι μασκαρεμένες μέρες, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2001)
(1999)
(1998)
(1997)
(1997)
(1995)
(1993)
Η εκστρατεία, Ωκεανίδα
(1987)
Ο γερο-γκρίνγκο, Ωκεανίδα

Σε αυτά πιστεύω, Εκδόσεις Καστανιώτη
 

Στο μυαλό του Carlos Fuentes

Μεξικό .. αλλιώς

από πίσω Αμέρικα


από εμπρός ...Ανέργικα

άλλο κοκα άλλο cocacola

o φάρος των Αμερικάνων

μια έρημος με βροχές δεν είναι εντελλώς έρημος

η μουσική προσθέτει ο φράχτης διαιρεί

στο μυαλό του φτωχού

θέσεις εργασίας στη μεθόριο

πέρασμα αρκούδ...εεεεε ...ανθρώπων

crystal clear


ο Μάκης Καραγιάννης Bohemian







- Είμαι ένας αγανακτισμένος πολίτης πολύ πριν δημιουργηθεί το κίνημα των αγανακτισμένων. Δεκαετίες πριν, κι ας δείχνω ηλικία με τούτο ! 
   Ήρθε, εξομολογήθηκε, μας έγραψε αφιερώσεις στο βιβλίο του

και δέχθηκε πλήθος ερωτήσεων  ο Μάκης Καραγιάννης, αυτός ο μαθηματικός που εργάζεται στην πόλη μας ως εκπαιδευτικός και αρθρογραφεί ως βιβλιοκριτικός και βρίσκει και το σθένος να εκτίθεται συγγράφοντας κοινωνική λογοτεχνία.

- Το βιβλίο μου είναι χωρισμένο σε τρία μέρη, το πρώτο είναι ένα campus novel με το ύφος που απαιτεί ένα σκιαγράφημα των πανεπιστημιακών γεγονότων , το δεύτερο ένα αστυνομικό διήγημα και το τρίτο μέρος ένα κοινωνικό λογοτέχνημα με την ένοια ότι βάζει όλα τα ερωτήματα γύρω από το καίριο ερώτημα. Τι έφταιξε ; Τι έφταιξε και μια γεννιά που μπήκε με εκρηκτική δυναμική για να αλλάξει τη χώρα κατέληξε μια γεννιά της κατανάλωσης και του βολέματος, μια στιγματισμένη πλέον γεννιά ;  

  Ο Καραγιάννης παραδέχθηκε ότι η κινητήριος δύναμη αυτού του λογοτεχνήματος ήταν μια παρατήρηση, η ανάγνωση από μέρους του ενός κενού που υπήρχε στο χώρο του κοινωνικού διηγήματος, έναν χώρο που υπηρέτησε τόσο υπέροχα ο Δημήτρης Χατζής, έναν χώρο που πολλές φορές δυσκολεύεται να τοποθετήσει στα ράφια έργα μεταξύ των αξιόλογων βιβλίων με την κυρίαρχη θεματολογία : την οικογένεια, τον έρωτα, το έγκλημα, την καταγεγραμμένη ιστορία και την αυτοβιογραφία.
  Ομολόγησε ότι στην πενταετία της συγγραφής του έργου που έναυσμα είχε τα πρώτα μεγάλα σκανδαλα διασπάθισης κοινωτικών κονδυλίων από τα πανεπιστήμια, πέρασε στιγμές ανασφάλειας καθώς το κλίμα της ευμάρειας και του χαλαρού έως άκριτου καταναλωτισμού δεν έδειχνε ακόμη κοινωνικά δείγματα ωρίμανσης ή σκεπτικισμού. Σήμερα το βιβλίο κουμπώνει στην εποχή του μεγάλου αναβρασμού και δίνει στον αναγνώστη ευκαιρίες για να εξηγήσει τα πράγματα.
  - Οι μικρές εκπτώσεις έφταιξαν ! Οι μικρές εκπτώσεις, πράγματα που δεν τους δώσαμε και μεγάλη σημασία, ένας φίλος που έκανε τον αγώνα τον καλό και εμείς δεν στηρίξαμε, ένας άλλος που λάκισε και που δεν τον συνεφέραμε, αν θέλεις και που δεν τον καταγγείλλαμε, μια εξαίρεση που έγινε στην αξιοκρατία αλλά εκείνη η εξαίρεση εμας μας βόλεψε, ο μικρός μας εαυτούλης που ακινητοποίησε την έμφυτη τάση μας για πρόοδο. Αυτά ..

  Ο Καραγιάννης στήνει τα σκηνικά του με λεπτές αναφορές στον Όμηρο, σκιαγραφεί τους ήρωές του κόντρα στην κλασσική μέθοδο, αφαιρετικούς, λιτούς, με την πένα του να υπηρετεί αβίαστα τον μοντερνισμό, δεν επιζητά την ιδεολογική καθοδήγηση του αναγνώστη, είναι της σχολής ... εγώ σου θέτω τα ερωτήματα, εσύ βρες τις δικές σου απαντήσεις. Σε κάθε περίπτωση το όνειρο του Οδυσσέα είναι ένα βιβλίο που κάθε φορά που το ακουμπάς δίπλα σου ξεκινάς έναν γόνιμο πολιτικό διαλλογισμό.

 - Υπάρχει αναβρασμός στην ελληνική λογοτεχνία. Γίνονται συναντήσεις και συνέδρια για να διαπιστωθεί τι είναι αυτό που εκκολάπτεται. Σε κάθε περίπτωση ετούτη η μεγάλη κοινωνική και πολιτική προσαρμογή σε άγνωστα δεδομένα κυοφορεί αλλαγές στην θεματολογία των σύγχρονων ελλήνων πεζογράφων οι οποίες είναι ήδη ορατές. 

   Ο Καραγιάννης εκπέμπει έναν γαλήνιο σκεπτικισμό, όταν τον συναναστραφείς, δεν είναι και ο πιό αισιόδοξος Έλλην, εκείνο που μοιάζει να περιμένει με αγωνία δεν είναι τα αποτελέσματα της κρίσης στα λογοτεχνικά δρώμενα αλλά οι κοινωνική και πολιτική μας αφύπνιση, το άλμα εμπρός, τούτο τα άλμα που κάνει ένας λαός σαν μένει για χρόνια αναδιπλωμένος σε μια γραμμή που δεν μπορεί να πει κανείς αν είναι ο τερματισμός ή η αφετηρία.

- Χαίρομαι όταν συναντώ ανθρώπους σε λέσχες ανάγνωσης, ιδιαιτέρως ομάδες που έχουν ποικίλλα ενδιαφέροντα και διαβάζουν παγκόσμια λογοτεχνία. Πολλές φορές οι κριτικοί αποτυγχάνουν να πιάσουν υποδόριες πτυχές του λόγου και του πνεύματος ενός ανθρώπου που παραδίδει ένα λογοτέχνημα στο κοινό, πτυχές που εντοπίζουν οι συνομιλητές μου στην κοινωνία. Ελπίζω να σας ξαναδώ. 

    Τούτη , πάνω κάτω ήταν η παρουσία του Καραγιάννη στη λέσχη Bohemians η οποία κράτησε την πορέα των είκοσι ατόμων καθηλωμένη για 4,5 ώρες. Εμείς για ακόμη μια φορά με Θεσσαλονικιό λογοτέχνη αισθανθήκαμε την ευτυχία της παρέας που παράγει τροφή για το μυαλό και απόσπαση από την κατασκευασμένη επικαιρότητα. Και εις άλλα με υγείαν ! 



Το όνειρο του Οδυσσέα

Το κοινό μας λάθος


Του Ορέστη Καλογήρου, Books' Journal, τχ. 14, Δεκέμβριος 2011
Τι γυρεύει ένας φυσικός όπως εγώ στα χωράφια της λογοτεχνίας; Η απάντηση δεν είναι ότι νομιμοποιούμαι να έχω γνώμη για το μυθιστόρημα ως ομόλογος του κεντρικού ήρωα (αφού το μυθιστόρημα πραγματεύεται την άνοδο και την πτώση ενός πανεπιστημιακού), ούτε ως συγγενής επιστημονικά με τον συγγραφέα του, που είναι μαθηματικός. Η απάντηση βρίσκεται στις αδιόρατες κλωστές με τις οποίες συνδεθήκαμε με τον Μάκη Καραγιάννη πριν από σχεδόν σαράντα χρόνια. Περίπου συνομήλικοι, είμαστε και οι δυο παιδιά της μεταπολίτευσης. Με την κυριολεκτική έννοια «παιδιά». Ήμασταν μικροί για να «μπούμε» το 1973 στο Πολυτεχνείο, αλλά ζήσαμε «από μέσα» τα χρόνια της πρώιμης μεταπολίτευσης. Τα πρώτα μας είδωλα ήταν οι «ήρωες» του Πολυτεχνείου (ένας από αυτούς ήταν και ο Στέφανος Δενδρινός, ο ήρωας του βιβλίου). Τους μιμηθήκαμε σε όλα, στα βιβλία που διαβάζαμε, στα τραγούδια που ακούγαμε, στον κινηματογράφο που βλέπαμε, στα ρούχα που φορούσαμε, μα πάνω απ’ όλα στην πολιτική ένταξη στην Αριστερά. Στα μαθητικά και φοιτητικά μας χρόνια αναπνέαμε με απληστία την πολιτικοποίηση, τη στράτευση, την επανάσταση. Όχι όλοι και όλες με τον ίδιο τρόπο. Κι εδώ βρίσκεται η δεύτερη αδιόρατη κλωστή.

Περίπου το 1980 συναντηθήκαμε με τον Μάκη Καραγιάννη στην οργάνωση ΕΚΟΝ Ρήγας Φεραίος, την οργάνωση νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού της Φυσικομαθηματικής Σχολής. Ζήσαμε μαζί ένα κομμάτι της εποποιίας της ανανεωτικής Αριστεράς και, θαρρώ, αυτό μας σημάδεψε και τους δυο. Ύστερα χαθήκαμε, τραβήξαμε τους δρόμους μας. Συναντηθήκαμε ξανά πριν από κάνα χρόνο, οδηγημένοι από την ίδια ασφυκτική ανάγκη. Την ανασύσταση του χώρου της ανανεωτικής Αριστεράς. Από τις πρώτες κουβέντες, από τα πρώτα γραπτά που ανταλλάξαμε, διαπιστώσαμε ότι εκείνο το αδιόρατο νήμα κρατούσε καλά. Η ανάγνωση της ελληνικής πραγματικότητας, τα ερωτήματα (γιατί φτάσαμε ως εδώ; τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα;), όλα περίπου ίδια. Ένα ακόμη αδιόρατο νήμα που μας ένωνε η λογοτεχνία. Με τον υπογράφοντα ως ανάξιο εραστή και τον συγγραφέα ως άξιο υπηρέτη της. Όλα αυτά εξηγούν τις προθέσεις αυτού του κειμένου, που το έγραψα με μεγάλη χαρά, αλλά κυρίως εξηγούν πολλές από τις προκείμενες του βιβλίου.


ΤΙ ΠΗΓΕ ΣΤΡΑΒΑ
Το Όνειρο του Οδυσσέα είναι ένα πολυπρισματικό λογοτέχνημα, ιστορικό, κοινωνικό, πολιτικό, αστυνομικό, ερωτικό, ιστορίας της λογοτεχνίας και των μαθηματικών… Όμως από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα του το ερμηνευτικό κλειδί του θεωρώ ότι βρίσκεται στη φράση του συγγραφέα-αφηγητή που ακολουθεί: 
«Σιγά-σιγά και χωρίς να το θέλω, βρέθηκα να γράφω το βιβλίο που σχεδίαζε. Είναι μια βαθύτερη ανάγκη να καταλάβω όχι μόνον εκείνον αλλά μια ολόκληρη εποχή». (σελ. 120)
Η φράση αυτή μας αποκαλύπτει ότι, κατά βάθος, το βιβλίο είναι υπαρξιακό. Όχι με την τρέχουσα έννοια της ταύτισης του συγγραφέα με έναν από τους ήρωες. Αλλά, επειδή ο συγγραφέας πρέπει να απαντήσει σε ένα προσωπικό, αγωνιώδες ερώτημα. Τι πήγε στραβά, ποιο ήταν το λάθος; Γιατί μια χώρα, μια κοινωνία, μια γενιά, που βγήκε με τόση αυτοπεποίθηση από τη δικτατορία, που επαγγέλθηκε την κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία και τη δημοκρατία, εν τέλει χρεοκόπησε ηθικά; «Τι μεσολάβησε και από την Αριστερά της θυσίας, της ατομικής θυσίας, για χάρη των μεγάλων πολιτικών και συλλογικών προταγμάτων, είτε αυτά ήταν ο σοσιαλισμός είτε η δημοκρατία, προταγμάτων που κάθε αριστερός ήταν διατεθειμένος να καταβάλει ατομικό κόστος για να τα διεκδικήσει, περάσαμε, με την εδραίωση της δημοκρατίας, σε μια άλλου τύπου Αριστερά, του εν τη παλάμη και ούτω βοήσωμεν;» για να χρησιμοποιήσω μια φράση από το κείμενο «Από τη χρεοκοπία στην αυτογνωσία», το λεγόμενο και «κείμενο των έξι» (Κιντή, Παπαδάκη, Ματσαγγάνης, Καρράς, Παπαδημητρόπουλος, Καλογήρου) που δημοσιεύτηκε πρώτη φορά στο Books’ Journal και το οποίο ο συγγραφέας ενστερνίζεται.
Ο Μάκης Καραγιάννης θέτει αυτά τα ερωτήματα, πρώτα απ’ όλα γιατί νοιώθει ενοχές, νοιώθει συνυπεύθυνος. Πίστεψε στο «όνειρο του Οδυσσέα» και στρατεύτηκε στον αγώνα τον καλό για τα μεγάλα ιδανικά. Ψάχνει να βρει το «Λάθος» με την ανομολόγητη ελπίδα να το εξηγήσει στην επόμενη γενιά, μήπως αυτή το αποφύγει. Γιατί πιστεύει ότι το πανανθρώπινο αίτημα για κοινωνική δικαιοσύνη, «για τον καημό του εν γένει πάσχοντος ανθρώπου» δεν είναι λάθος. Κυρίως, όμως, έχει το δικαίωμα να θέσει αυτά τα ερωτήματα. Γιατί παρέμεινε χαμηλών τόνων, αλώβητος, σεμνός, μακριά από το «πάρτυ». Επιτρέψτε μου να πιστεύω, ότι κατά την ταπεινή μου γνώμη, αυτό οφείλεται και στο ότι κράτησε μέσα του την αφήγηση της ανανεωτικής Αριστεράς. Σε πολλές σελίδες του βιβλίου αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι τον έσωσε και η καταφυγή στο Φλωμπέρ. 
Ο Στέφανος Δενδρινός είναι ένας εξέχων πανεπιστημιακός δάσκαλος. Πολλούς, ιδιαίτερα τους συναδέλφους μου, ίσως τους ενοχλήσει αυτό. Τον τελευταίο χρόνο η συζήτηση για τη μεταρρυθμιστική τομή στο ελληνικό πανεπιστήμιο πολλές φορές επικεντρώθηκε, ατυχώς, στην ισοπεδωτική απαξία του ανθρώπινου δυναμικού του. Οι δυνάμεις της αντιμεταρρύθμισης το εκμεταλλεύτηκαν, μίλησαν για «ολοκληρωτική επίθεση ενάντια στο δημόσιο πανεπιστήμιο» με ανομολόγητο, επιτρέψτε μου, στόχο «να μην αλλάξει τίποτα». Ίσως κάποιοι εντάξουν «Το όνειρο του Οδυσσέα» στην «εκστρατεία συκοφάντησης του πανεπιστημίου». Όμως δεν είναι έτσι. Όχι, μόνον, επειδή η ελληνική κοινωνία συγκλονίστηκε πριν μια δεκαετία από το σκάνδαλο του Παντείου (είναι πασιφανής η ομοιότητα της ιστορίας του Στέφανου Δενδρινού με το σκάνδαλο εκείνο), αλλά κυρίως επειδή η αναφορά στο σκάνδαλο της Επιτροπής Ερευνών είναι προσχηματική. Δεν πρόκειται για το πανεπιστήμιο, αλλά για μια ολόκληρη χώρα, μια ολόκληρη κοινωνία, μια ολόκληρη γενιά. Το Λάθος ήταν συλλογικό, το ίδιο είναι και η ευθύνη για την πορεία της γενιάς της μεταπολίτευσης. Από τη σκοπιά αυτή δεν πρόκειται για ένα «πανεπιστημιακό μυθιστόρημα» και δεν εντάσσεται σε καμιά «εκστρατεία συκοφάντησης». 
Όμως, ο Μάκης Καραγιάννης δεν κατηγορεί αφ’ υψηλού, δεν ηθικολογεί. Συμπάσχει με τους ήρωές του, προσπαθεί να τους κατανοήσει. Τα ερωτήματα μένουν ανοιχτά. Γιατί ο συγγραφέας έχει επίγνωση της πολυπλοκότητας των ανθρώπινων σχέσεων και της ιστορίας. Ιδιαίτερα της ιστορίας της Θεσσαλονίκης. Παρά την εμφανή ομοιότητα με την ιστορία του χειρογράφου του Αριστοτέλη που μας διηγήθηκε ο Ουμπέρτο Έκο στο «Όνομα του Ρόδου», εδώ εν τέλει το παλίμψηστο είναι η πόλη της Θεσσαλονίκης. Ησυχαστές, ζηλωτές, αγιογράφοι, εβραίοι, επαναστάτες, ρουφιάνοι, ορθολογιστές, δυτικόφρονες, γυναίκες της νύχτας, τραμπούκοι, νεόπλουτοι εκδότες, παραπέμπουν στον τόπο και στον χρόνο: Αγιονόρος και ΑΠΘ, αλλά και Μπάρα και Ζεϊτενλίκ. Και Μάης του ’36 και εμφύλιος και δικτατορία. Εντυπωσιάζει ο συγγραφέας με το πλήθος των αναφορών του, ενδεικτικών της ευρυμάθειάς του, είτε αυτές έχουν να κάνουν με θεολογικές διαμάχες είτε με ιστορία του κινήματος είτε με ιστορικά γεγονότα που σημάδεψαν την πόλη. Ο μυημένος αναγνώστης συναντάει πρόσωπα της Θεσσαλονίκης είτε με τα πραγματικά ονόματά τους, όπως ο Μανόλης Αναγνωστάκης, είτε καλυμμένα όπως ο παλιός αντιστασιακός της δικτατορίας ο Νάντης Χατζηκώστας, που δεν είναι άλλος από το Νάντη Χατζηγιάννη. Κι αν ρωτούσαμε τον συνταγματολόγο Αντώνη Μανιτάκη, σίγουρα θα είχε πολλά να μας πει για εκείνη τη βραδιά που οι φονταμενταλιστές ενός γνωστού Αρχιμανδρίτη (τότε) της πόλης μας (όπως ο Ιάκωβος Δαπόντες) έσπασαν το πιάνο και ματαίωσαν τη συναυλία της Ένωσης Πολιτών μέσα στη Ροτόντα. Τολμώ να υποθέσω ότι και ο καθηγητής Φυσικής Στερεάς Κατάστασης Ορέστης Αθανασίου, που αναλαμβάνει τη φασματοσκοπική μελέτη του παλίμψηστου, παραπέμπει σε έναν γνωστό μας. 

ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΟΥΜΕ ΝΑ ΑΛΛΑΞΟΥΜΕ
Το Όνειρο του Οδυσσέα δεν είναι ένα σχόλιο πάνω στη συγκυρία. Η μεγάλη λογοτεχνική του αρετή είναι η διαχρονικότητα και η αυθεντικότητά του. Δεν γράφτηκε «για την κρίση» και γι’ αυτό δεν γράφτηκε με υστεροβουλία. Βρίσκεται στον αντίποδα του συρμού, του ανέξοδου λαϊκισμού, του φτηνού εντυπωσιασμού. Μας καλεί να σκεφτούμε, να κοιτάξουμε στον καθρέφτη, να αναστοχαστούμε ατομικά και συλλογικά. Τελικά, μήπως η μεταπολίτευση, που το τέλος της τόσες φορές προαναγγέλθηκε, θα τελειώσει όταν θα κλείσει τον κύκλο της η «γενιά του Πολυτεχνείου»; Μήπως ο φόνος του Στέφανου Δενδρινού, η πατροκτονία δηλαδή που διαπράττει ο συγγραφέας, ένα παιδί της γενιάς του Πολυτεχνείου, προοιωνίζεται την κάθαρση για να μπορέσει το μήνυμα της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της δικαιοσύνης να περάσει στις επόμενες γενιές; Ο συγγραφέας γνωρίζει ότι χωρίς τα ελαστικά όρια που η ίδια η κοινωνία έθεσε, χωρίς την άρρητη συγκατάθεση μιας ολόκληρης γενιάς, δεν ερμηνεύεται η εκτροπή του Στέφανου Δενδρινού. Το Λάθος το διαπράξαμε όλοι και όλες. Καιρός να αλλάξουμε ρότα για να μπορούμε πάλι να ονειρευτούμε την κοινωνία της δικαιοσύνης και της ανθρωπιάς. Προλαβαίνουμε; Το Όνειρο του Οδυσσέα μας γνέφει καταφατικά.

Ο καθρέφτης και το πρίσμα

σχόλιο ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΗ ΛΑΜΠΡΟΠΟΥΛΟΥ*
για το προηγούμενο βιβλίο ( συλλογή διηγημάτων ) του Μάκη Καραγιάννη
Ειδικευμένοι ερμηνευτές

....
Υπάρχει μια μικρή κατηγορία συγγραφέων η οποία δεν παράγει μέσους αναγνώστες (δηλαδή το ευρύ κοινό των βιβλιοπωλείων) αλλά ειδικευμένους ερμηνευτές (δηλαδή μια ελίτ κριτικών και επιστημόνων). Τέτοιοι συγγραφείς είναι ο Εγγονόπουλος, ο Παπαδίτσας, ο Χειμωνάς και ο Δ. Δημητριάδης. Με τον συστηματικό τους ερμητισμό δημιουργούν όχι ένα καλλιεργημένο κοινό αλλά την πνευματική ηγεσία η οποία θα καθιερώσει κανόνες και ιεραρχίες, πρότυπα και εγχειρίδια. Δεν ενδιαφέρονται να γίνουν ούτε εθνικοί ούτε καν δημοφιλείς. Προσφέρουν την ύψιστη αναγνωστική πρόκληση, εκείνη της αποκρυπτογράφησης, η οποία υπόσχεται τη μέγιστη αναγνωστική εμπειρία, εκείνη που είναι ανώτερη κι από την απόλαυση - την άσκηση. Ο ειδικός αναγνώστης έχει ξεπεράσει την απόλαυση και ασκείται (σαν ιερομόναχος) στην ερμηνεία, μαθαίνοντας να ελέγχει τα λογοτεχνικά του πάθη ώσπου να αποκηρύξει κάθε αμφιβολία και υποψία και να μπορεί να ζήσει μόνο με Σαχτούρη. (Και για να μη γελιόμαστε, τόσο ο συγγραφέας αυτού του άρθρου όσο και οι αναγνώστες που θα το τελειώσουν είναι εγκάτοικοι σε ζακυθινό ξωκλήσι.)

Υπάρχει, τέλος, και μια ελάχιστη ομάδα συγγραφέων που δεν θεωρούν τον αναγνώστη υποχείριό τους αλλά συμπαίκτη τους σε ένα ευφάνταστο παιχνίδι. Τα βιβλία τους δεν παράγουν παραλήπτες λογοτεχνίας αλλά συν-γραφείς, δηλαδή συνεργάτες. Αντί να μας υποβάλλουν σε ασκήσεις αυτοελέγχου, μας παρακινούν να αντισταθούμε σε αυτοπαθείς απολαύσεις και να συμβάλλουμε ενεργά στην παραγωγή έργου. Στην κατηγορία αυτή ανήκουν η ποίηση της Ελένης Βακαλό και του Νάνου Βαλαωρίτη, τα «Στοιχεία για τη δεκαετία του '60» του Θανάση Βαλτινού, η «Ποικίλη ιστορία» του Δημήτρη Καλοκύρη, το «Ελληνικό σταυρόλεξο» του Θωμά Σκάσση, η «Ελληνική αΰπνία» του Μισέλ Φάις, το «Φανταστικό μουσείο» του Χρήστου Χρυσόπουλου και «Ο καθρέφτης και το πρίσμα» του Μάκη Καραγιάννη. Ιδιαίτερα τα δύο τελευταία βιβλία περιέχουν εντυπωσιακές αποδομήσεις της λογοτεχνίας ως θεσμού κατευνασμού και καταστολής ο οποίος προωθεί μια συγκεκριμένη πειθαρχία, την αισθητική συμπεριφορά.

Η αντιεξουσιαστική, συμμετοχική γραφή θυμίζει με τρόπο που μας σοκάρει και μας μπερδεύει ότι αυτό που θεωρούμε βαθύτερο εαυτό μας δεν αποτελεί παρά έναν συγκερασμό αναγνωστικών συνηθειών και αυτό που νομίζουμε συναισθηματικό μας κόσμο αντανακλά απλώς αισθητικές προτιμήσεις. Μας παρακινεί επίσης να λογαριάσουμε τι θα γινόταν αν μια μέρα όσοι γράφουμε κι όσοι διαβάζουμε επαναστατούσαμε εναντίον της «μεγάλης τέχνης», γκρεμίζαμε τα είδωλα της ενδοσκοπικής ανάγνωσης και επιστρέφαμε τη δημιουργία στους δημιουργικούς. Ισως όμως κι αυτό παραμείνει ένα... φιλολογικό όνειρο, μιας κι έχουμε πλέον εθιστεί στα δεσμά της λογοτεχνικής απόλαυσης με την οποία, όπως ωμά παραδεχόταν η παλιά διαφήμιση του Αρλεκιν, ξεχνιόμαστε.

Διαβαζουμε Μακη Καραγιαννη


  

Ο Μάκης Καραγιάννης γεννήθηκε στις Γούλες Κοζάνης το 1958. Σπούδασε μαθηματικά στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Είναι συνεκδότης του περιοδικού Παρέμβαση και συμμετείχε στη διεύθυνσή του (1988-1993). Έχει εκδώσει τη μελέτη Η αισθητική της ιθαγένειας (Παρέμβαση 2001), τη συλλογή διηγημάτων Ο Καθρέφτης και το Πρίσμα (Νεφέλη 2007)και ασκεί συστηματικά κριτική βιβλίου από τις στήλες της εφημερίδας Η Αυγή. Το ονειρο του Οδυσσεα εκδοθηκε απο τις εκδοσεις Μεταιχμιο το 2011.

Υποθεση :
Ο δημοσιογράφος Οδυσσέας Πανταζής αναλαμβάνει να εξιχνιάσει τον φόνο του φίλου του Στέφανου, αντιπρύτανη του Πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης. Ο Στέφανος Δενδρινός, σύμβολο της αντίστασης κατά της Χούντας, βρίσκεται μπλεγμένος στη δίνη ενός σκανδάλου: ο ανακριτής τον καλεί για κατάθεση, με την κατηγορία της υπεξαίρεσης κονδυλίων του πανεπιστήμιου που προορίζονταν για την έρευνα. Ήταν δυνατόν να καταλήξει ξανά στη φυλακή;

Η ηθική χρεοκοπία της γενιάς της μεταπολίτευσης, που διαλύθηκε σε μια μπελ-επόκ της κατανάλωσης, η Ελλάδα της παρακμής και της διαφθοράς, αποτελεί τον κύριο θεματικό άξονα του βιβλίου. Μια απόπειρα βιογραφίας του Στέφανου και της χαμένης γενιάς του, που νικήθηκε από τη ζωή. Άντεξε τον φάλαγγα και τον βούρδουλα, αλλά λύγισε στο βελούδινο χέρι.

Ταυτόχρονα, οι ποικίλες εκδοχές της έννοιας της πατρίδας, η διαμάχη Ανατολής-Δύσης που διατρέχει την ελληνική φυσιογνωμία, η φρίκη της βίας στην Ιστορία του 20ού αιώνα, είναι μερικά από τα προβλήματα που φωτίζει το μυθιστόρημα. Στο βάθος αντηχούν αναφορές σε επεισόδια της ομηρικής "Οδύσσειας" και του "Οδυσσέα" του Τζόις από τον οποίο το "Όνειρο του Οδυσσέα" δανείζεται την πρώτη γραμμή.

    Το βιβλιο το ονειρο του Οδυσσεα θα το σχολιασουμε την πρωτη εβδομαδα μετα το Πασχα σε ημερομηνια που θα ανακοινωθει.

Η αρκούδα

Άντρια Λουκαϊδου
Σήμερα η αρκούδα μου πρόσεξε που είμαι θλιμμένος. Ήρθε και κάθισε στα πόδια μου και μου χάιδεψε το γόνατο με τη χοντρή πατούσα της. Με πήρε το παράπονο που τη στενοχώρησα και φόρεσα αμέσως τα παπούτσια μου.
Βγήκα στο δρόμο και περπάτησα μέχρι την αγορά. Της πήρα ένα κόκκινο μπαρμπούνι και δυο μεγάλες τσιπούρες. Είχε ήλιο και το βουητό του κόσμου με ζέστανε. Ένα παιδί με ρώτησε αν τα ψάρια είναι για την αρκούδα μου. Απάντησα «Φυσικά!» και γέλασα δυνατά. Η αρκούδα μου θα χαιρόταν πολύ που ένιωθα καλύτερα.
Ωστόσο, φτάνοντας σπίτι αντίκρισα ένα γελοίο θέαμα: η αρκούδα να φορά την κίτρινη παλιά γραβάτα μου, το μαύρο σακάκι και τις παντόφλες μου και να χορεύει πηδώντας πότε δεξιά και πότε αριστερά χτυπώντας ένα ξεχαρβαλωμένο ντέφι. Το χαζό αυτό ζώο νόμιζε πως έτσι θα με διασκέδαζε. Μα μου χάλασε ξανά τη διάθεση με τις γελοιότητες και το θόρυβο που έκανε. Θύμωσα και την έδιωξα με τις κλωτσιές. Έπειτα άναψα το φούρνο να ψήσω τα ψάρια.

επιλέξτε το βιβλίο μας για τον Φλεβάρη

μετά το μπαρ Φλωμπέρ του Σταμάτη που υπερψηφίσαμε και διαβάσαμε η λίστα είχε κατά σειρά προτίμησης των bohemians τα παρακάτω βιβλία


 Το σβήσιμο   Το όνειρο του Οδυσσέα
Το πεθαμένο λικέρ

2. Το σβήσιμο, Percival Everett 5 ψήφοι
3. Το όνειρο του Οδυσσέα, Μάκης Καραγιάννης 4 ψήφοι
4. Το πεθαμένο λικέρ, Γιάννης Ξανθούλης 3 ψήφοι
5. Σκοτεινές επιγραφές, Αλέξης Πανσέληνος 3 ψήφοι
6. Σπούτνικ αγαπημένη, Haruki Murakami 1 ψήφος
7. Η πρώτη λέξη, Βασίλης Αλεξάκης 1 ψήφος
8. Τα σακιά, Ιωάννα Καρυστιάνη 
9. Ένα κάποιο τέλος, Julian Barnes     

όπως καταλαβαίνετε με τον Barnes κάναμε...ζαβολιά ! 

τι διαβάζουμε ;   απαντήστε πατώντας σχόλιο,  βάλτε νούμερο και το όνομά σας και μη βάλετε το 11... 9 είναι όλα ... enter 
ή αν δε τα θέλετε αυτά στείλτε ένα απλό e-mail στην ..TEA μας