Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

ένα επιπλέον δευτερόλεπτο

              της Μαρίας Σκουντούρογλου


     Το 2017 θα καθυστερήσει λιγάκι: η διεθνής υπηρεσία που ρυθμίζει το επίσημο ρολόι της Γης προσθέτει ένα επιπλέον, εμβόλιμο δευτερόλεπτο στο τέλος της 31ης Δεκεμβρίου».
      Διαβάζοντας αυτό σήμερα το πρωί στο διαδίκτυο σκέφτομαι ότι δεν μπορώ να κάνω πολλά πράγματα μέσα σ’ αυτό το ένα επιπλέον δευτερόλεπτο. Αποφάσισα λοιπόν να πάρω μια βαθιά ανάσα. Από χαμηλά στην κοιλιά, όχι από το στήθος. Μια σωστή ανάσα, μια ανάσα που ηρεμεί. Και θα στείλω διάφορες σκέψεις μου στο σύμπαν, αποχαιρετώντας έτσι το χρόνο που φεύγει για να έρθουν τα 31.536.000 δευτερόλεπτα του επόμενου.
Δύσκολο το εγχείρημα. Ποτέ στο παρελθόν δεν τόλμησα να κάνω έναν σωστό απολογισμό, αλλά ούτε να οραματιστώ το μέλλον. Λένε ότι μόνο όταν οραματίζεσαι κάτι, δημιουργούνται οι συνθήκες για να το πετύχεις. Κάθε φορά που έπρεπε να σβήσω το συμβολικό κεράκι στην τούρτα γενεθλίων μου, όλοι γύρω μου φώναζαν, γρήγορα κάνε μια ευχή, αλλά εγώ απροετοίμαστη όπως πάντα, κατέληγα να σκέφτομαι το τίποτα. Πολλά τέτοια χαμένα δευτερόλεπτα, που αν τα βάλεις μαζί γίνονται λεπτά, τα λεπτά ώρες, οι ώρες μέρες… βδομάδες…χρόνια.
     Θα ξεκινήσω το λοιπόν με το να αναλογιστώ πόσο ασήμαντη είμαι μέσα στο απέραντο σύμπαν, αλλά πόσο σημαντική θέλω να είμαι στη ζωή πάνω στη γη.
      Δυστυχώς θα θυμηθώ και το δευτερόλεπτο εκείνο που βλέπω εκείνη την έκφραση στα πρόσωπα των γονιών μου και την ερμηνεύω σαν «την αγαπάμε, παιδί μας είναι, αλλά θα προτιμούσαμε κάτι διαφορετικό». Καθώς και το δευτερόλεπτο αμέσως μετά που το μετανιώνω γιατί τους αδικώ.
      Θα θυμηθώ το δευτερόλεπτο εκείνο που διαπιστώνω ότι υπάρχει γλυκό στο ψυγείο για μετά το φαγητό και το δευτερόλεπτο αμέσως αφού το φάω.
     Θα θυμηθώ το δευτερόλεπτο που παίρνω την απόφαση να επιστρέψω στο κρεβάτι, ενώ έχω ακούσει το ξυπνητήρι και γνωρίζοντας ότι η κίνηση στους δρόμους θα είναι πιο αυξημένη και ότι μπορεί να αργήσω στη δουλειά και μετά τα χαμένα δευτερόλεπτα που ξοδεύω νευριασμένη.
     Θα αναρωτηθώ πώς θα ήταν ο πόλεμος στη Συρία αν δεν υπήρχε το ΙΣΛΑΜ.
     Θα αναρωτηθώ πόσο υγιείς είναι αυτές οι σκέψεις που κάνω τέτοια ώρα;


      Μετά όμως θα κάνω εικόνα το χαμόγελο ενός μωρού.
     Θα μυρίσω την καινούργια μέρα που θα ξημερώσει μετά από μερικές ώρες. Μου αρέσει πάρα πολύ το ξεκίνημα της ημέρας, γιατί σου δίνει χώρο και χρόνο.
     Θα δω μπροστά μου το emoticon στο κινητό μου που μου έστειλε η βαφτισιμιά μου, 5 χρονών, ή μια ζωγραφιά της και θα ευφρανθώ, γιατί εκείνο το δευτερόλεπτο η ζωή είναι μαγική γιορτή.
     Θα οραματιστώ τα δευτερόλεπτα του υπέροχου countdown 10…9…8…7…6…5…4...3…2...1 “Happy New Year”, με μια υπέροχη ορχήστρα να παίζει το feeling good – a new day, a new dawn. a new life και μπροστά μου ένας έρωτας να περιμένει το δικό μου φιλί.
     Θα στείλω μια ευχή σε όλους τους φίλους μου που εξαιτίας τους, ο απολογισμός μιας ζωής είναι ξαφνικά μια ευχάριστη διαδικασία.
Έτσι θα πω καλημέρα στο 2017.

Δεν υπάρχουν σχόλια: