Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

Το χαμένο δευτερόλεπτο

του Πάνου Κεχαγιόγλου

      Το ξέρω πως είχα πολλά χρόνια να του γράψω. Ίσως και πάνω από 65. Είμαι σίγουρος πως θα του φαινόταν περίεργο αυτό που ζητούσα. Πίστεψέ με όμως. Ήταν αυτό που ήθελα όσο τίποτε άλλο. Θα μου πεις πως στην ηλικία μου πλέον είναι τουλάχιστον ανόητο να πιστεύω στον Αι-Βασίλη και να του γράφω μάλιστα γράμμα ζητώντας του κάποιο δώρο.
Έχεις δίκιο. Γιατί λες να έκανα 65 χρόνια να του γράψω;…
      Αυτό όμως που ήθελα όσο τίποτε άλλο, μόνον από αυτόν θα τολμούσα να το ζητήσω. Επίτρεψε μου όμως να σου εξηγήσω.
      Είμαι ένας απλός άνθρωπος και η ιστορία των χρόνων που κουβαλάω στην πλάτη μου δεν έχει δόξες, τιμές διακρίσεις. Ήμουν απλά ένας πολυάσχολος επιχειρηματίας. Όχι δεν ήμουν αυτοδημιούργητος. Στην επιχείρηση του μπαμπά από τα 12 περνούσα σχεδόν όλη μου την ημέρα. Δεν έχει σημασία τι πουλούσα. Σημασία έχει πως δεν μου έφτανε ο χρόνος για να κάνω οτιδήποτε άλλο. Οι παιδικοί μου έρωτες ήταν κοριτσάκια που έρχονταν αραιά και πού στο κατάστημα και ποτέ δεν είχα τολμήσει να κάνω κάτι για να γνωρίσω κάποια.
      Για να καταλάβεις και τη γυναίκα μου τη γνώρισα στο κατάστημα. Ήταν υπάλληλός μας. Αυτή ανέλαβε να γίνει ο γάμος. Εγώ δεν είχα χρόνο. Αυτή ανέλαβε τα παιδιά. Εγώ δεν είχα χρόνο. Αν πρέπει να πω κάτι ακόμα για τη Βάσω είναι ότι πραγματικά πρέπει να την ανακηρύξω ηρωίδα της ύπαρξής μου αφού όχι μόνο με άντεξε αλλά κατάφερε να κάνει τη Νεφέλη και το Νίκο να με αγαπούν σαν πατέρα που δεν έλειψε ποτέ από δίπλα τους.
     Η Βάσω ήξερε πάντα πότε πρέπει να μου μιλήσει και πότε να σιωπήσει. Λίγο πριν ή λίγο μετά θα εισέπραττε την άρνησή μου. Η Βάσω από εμένα άκουσε όχι δυο φορές στη ζωή της. Μια στο δημοψήφισμα για το Βασιλιά και μια στο δημοψήφισμα του 2015.
Έρχεται όμως εκείνη η ρωγμή στο χρόνο που αρχίζει η γιορτή του πόνου, που όσο και να κρυφτείς δεν γλιτώνεις και κανείς δεν μπορεί να φωτίσει εκείνο το κενό σου.
Να λοιπόν τι ζήτησα από τον Άι Βασίλη. Ένα δευτερόλεπτο.
    Ένα δευτερόλεπτο για μένα για να της πω «Στάσου!».
Ένα δευτερόλεπτο για κείνη για να προλάβει να γυρίσει και δει το αυτοκίνητο που με ιλιγγιώδη ταχύτητα θα παραβίαζε σε κλάσματα δευτερολέπτου το κόκκινο σε κείνη την καταραμένη διασταύρωση της Αγίου Δημητρίου.
    Ναι έγραψα στον Άη-Βασίλη.
Έγραψα να μου δώσει πίσω ένα δευτερόλεπτο.
Εκείνο το δευτερόλεπτο.
Ο άγιος έκανε ότι μπορούσε και ορίστε!
Σε μερικές ώρες θα προστεθεί ένα δευτερόλεπτο για όλους.
Γιατί τρέχαμε και δεν μας έφτανε ο χρόνος. Μπορεί να το στερηθήκαμε αλλά τώρα θα το έχουμε στη διάθεσή μας. Ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο. Το τι θα το κάνουμε είναι δικό μας θέμα.
     Εγώ θα ήθελα να φωνάξω «Βάσω στάσου», εσύ πιθανώς θα ήθελες να πεις «σ’ αγαπώ». Άλλος να πατήσει τη σκανδάλη ή το κουμπί του ασανσέρ. Άλλος να προλάβει ένα τρένο, ένα αεροπλάνο ή απλά ένα γαμοφάναρο…
     Εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές πίστεψέ με. Όσο επιπλέον χρόνος και να σου δοθεί μετά, αν χάσεις τη στιγμή, την ευκαιρία, το τσακ, δεν πρόκειται να το αναπληρώσεις. Μάθε, εκπαιδεύσου να μην χάνεις τις στιγμές και θα έχεις κερδίσει κάθε δευτερόλεπτο της ζωής σου.
     
      Άντε. Καλό 2017, γεμάτο κερδισμένες στιγμές.

Δεν υπάρχουν σχόλια: