Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

το χαμένο δευτερόλεπτο

της Μαρίας Παπαδοπούλου

Το χαμένο δευτερόλεπτο;
Μόνο ένα;
Δεν με γνωρίζεις καλά.
Χιλιάδες, εκατομμύρια ίσως, δευτερόπλεπτα έχουν περάσει χωρίς να τους δώσω σημασία.
Δεν με απασχολούν.
Τα εχω θυσιάσει στο βωμό της δικής μου κρυφής ελευθερίας.
Σου έλεγα τις προάλλες...
"Μη με συνορίζεσαι που αργώ. Ποτέ δεν είχα την αίσθηση του χρόνου. Δεν του δίνω σημασία. Αντιστέκομαι, θαρρείς, στην επιρροή του. Σαν να του βγάζω τη γλώσσα. Σαν να του λέω... Μπορεί να είσαι σημαντικός για τους άλλους, αλλά για μένα όχι. Γιατί εγώ είμαι αλλού. Άλλοτε μου φτάνεις και μου περισσεύεις και άλλοτε μου λείπεις, αλλά δεν με νοιάζει. Ας παραβαίνω τους κανόνες και τις συμβάσεις. Ας παρεξηγούμαι. Μου είναι πιο σημαντικό να μη σε σέβομαι από το να είμαι συνεπής. Η συνέπεια σε σένα συνεπάγεται υποταγή. Μένω ανυπόταχτη, λοιπόν και ας είμαι μόνιμα αργοπορημένη"
Τότε σε κοίταξα.
Για μία στιγμή.
Και ήσουν εκεί.
Αυτό το δευτερόλεπτο, αυτό το βλέμμα, μου είπε όλα όσα ήθελα ν'ακούσω. Μία μεγάλη τεράστια αγκαλιά, μα πως τη χώρεσες σε ένα βλέμμα;
Αυτό το μικρούλι δευτερόλεπτο χώθηκε στο συρτάρι της μνήμης και εμφανίζεται που και που. Μόνο του, ξέρει εκείνο.
Αυτό το απειροελάχιστο δευτερόλεπτο, μου έμεινε, θετική εξίσωση όλων των άλλων χιλιάδων χαμένων.
Μου αρκεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: