Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

το χαμένο δευτερόλεπτο

του Αχιλλέα Γερομόσχου

     Πως είναι δυνατόν να χαθεί ένα δευτερόλεπτο; Να σταματήσουν τα ρολόγια όλης της γης ας πούμε για ένα δευτερόλεπτο εκτός από το δικό μου; Χάνεται έτσι το δευτερόλεπτο; Όχι θα μου πείτε. Το ρολόι μου μαρτυρά την χασούρα. Οπότε θα διορθώσουν όλοι τα ρολόγια τους σύμφωνα με το δικό μου ε; Το δικό μου το ρολόι δηλαδή, θα έρθει ο Ομπάμα να ρωτήσει για να φτιάξει την ώρα στο δικό του ε; Ποιός θα έρθει; Θα αλλάξει η ΝΑΣΑ το πυρηνικό ρολόι που δουλεύει με πλουτώνιο σύμφωνα με το δικό μου, επειδή έτσι είναι το σωστό; Χωρίς να λένε πως το δικό μου ρολόι τρέχει μπροστά και τα δικά τους είναι καθώς πρέπει; Ποιος θα βγει χαμένος από αυτό; Όχι εγώ; Ποιον θα βγάλουν τρελό; Ο χρόνος θα κρατήσει την νέα αρίθμηση στα σίγουρα και όλοι θα ακολουθήσουν τα ρολόγια των ισχυρών. Μόνο όταν βγουν οι αστρολόγοι οι μάντεις και οι επαοιδοί με την άσπρη μπλούζα στην τηλεόραση και ανακοινώσουν πως αστρονόμοι ανακάλυψαν το... τεράστιο κενό ενός δευτερολέπτου, τότε και μόνο τότε, θα αλλάξουν τα ρολόγια τους, μη πέσουν μέσα στο απύθμενο αυτό κενό και δεν ξέρω κι εγώ που θα βρεθούν από εκεί κι έπειτα. Κι έπειτα τι θα τους συμβεί; Γιατί λέω πως θα βρεθούν εκείνοι στο κενό και δεν λέω πως θα βρεθούμε, συμπεριλαμβάνοντας και τον εαυτό μου μαζί τους; Τα πράγματα είναι ξεμπερδεμένα, ας τα κάνουν δύσκολα οι άλλοι, μα αν δεν κοιμάστε κι εσείς, να σας τα εξηγήσω...
      Είπαν κάποια στιγμή λοιπόν οι επιστήμονες να φτιάξουν την μηχανή του χρόνου. Ξαναμαζεύτηκαν μετά ένα χρόνο και είπαν να φτιάξουν την μηχανή του χρόνου. Έπειτα από ένα χρόνο, μαζεύτηκαν πάλι να φτιάξουν την μηχανή του χρόνου. Έτσι του χρόνου η μηχανή, του χρόνου η μηχανή, όλο το ανέβαλλαν, μέχρι που φάγανε τα νιάτα τους με τη μηχανή του χρόνου και του χρόνου αλλά με τίποτα να μην φτιάχνεται... Γεράσαν λοιπόν οι αναποφάσιστοι αυτοί άνθρωποι, όταν είχε την φαεινή ιδέα ένας απ αυτούς, να φτιάξουν μία χρονομηχανή φέτος, προσέξτε, όχι του χρόνου, ώστε ταχύτατα όσο είναι ακόμη δυνατόν, να ανακτήσουν τον χαμένο τους καιρό. Και μάντεψε ποιος ήταν το πειραματόζωο της πρώτης πρώτης δοκιμής. ΣΩΣΤΑ. ΕΓΩ. Μπήκα μέσα, έκλεισα την πόρτα και τους κοιτούσα από το παραθυράκι που είχε το κουβούκλιο.
- Πάτα το κουμπί, μου λένε.
Το πατάω. Τίποτα.
- Ξαναπάτα το.
Τίποτα πάλι.
- Κάτι συμβαίνει. Βγες έξω να δούμε τι φταίει.
Ανοίγω την πόρτα προς τα μέσα και βγαίνω. Περνώντας απ' την πόρτα όμως, ήταν σαν να πέρασα μέσα από ένα υγρό ζελέ και εξαφανίστηκαν όλα. Έκανα να πάω πίσω, μα ένοιωσα να στροβιλίζομαι και ξαφνικά σωριάζομαι στο πάτωμα.
Ακούω φωνές, βιαστικά βήματα να πλησιάζουν, δυο χέρια να με τραντάζουν από τους ώμους και... μπαμ-μπάμ, τρώω δυο χαστούκια...
- Δεν το χάλασα εγώ βρε παιδιά... πατούσα το κουμπί μόνο... εσείς μου είπατε...
Αλλά τι βλέπω;
     Ένα τσούρμο άγνωστοι, γλόμποι όλοι με μια μπουρδοροδοδιαφανοαδιάφανη στολή, με κοιτάνε σαν ηλίθιοι. Αμ τί ήταν; Αυτός μάλιστα που με κρατάει, ετοιμάζεται να μου αστράψει κι άλλο χαστούκι.
     Άρχισε να μου στρίβει. Κανονικά θα τσέπωνα την αμοιβή, τις εκατό χιλιάδες μου ευρώ που υπογράψαμε και θα έφευγα σαν κύριος, αλλά το κονσερβοκούτι δούλεψε, αυτοί είναι άγνωστοι και τα 100.000 μου ευρώ είναι από την άλλη μεριά της χρονομεταφοράς μου, ανυπεράσπιστα.
      Κι' αν δεν με πήγε κάπου στον χρόνο, πάντος σίγουρα κάπου με πήγε.
- Πού... πού είμαι; ρωτάω τον χαστουκά που τώρα άλλαξε ύφος και σαν να άρχισε να επιστρέφει το χρώμα του.
- Εδώ είσαι, μου λέει, αλλά πώς ξεφύτρωσες;
- Εδώ; Πού εδώ;
- Στα μυστικά εργαστήρια για τα απόρρητα πειράματα της Ένωσης Γυφτοπροσκπογυροσκόπων και Κατακατακατακαταρεωανών που μου κάνεις και πως δεν ξέρεις γουρλωμάτη... Εσύ κάνεις κρα πως είσαι ένας Κουρκουμπινοαποτέτοιος και από τους πιο εχθρικούς μάλιστα. Εσύ έχεις μαλλιά στο κεφάλι και μάλιστα στην πάνω μεριά μόνο...
- Όχι βρε παιδιά, τι μαλλιά, να σας εξηγήσω...
-Θα ήθελα πολύ να σ ακούσω, λέει και μου ρίχνει και μια φάπα.
- Σε παρακαλώ, τι μέρα είναι;
- Σαββάτο.
- Έτος;
- 2016.
Μ΄ αρέσει που κάθεται και το συζητάει και μαζί μου...
- Ποιου μήνα;
- 31 Δεκεμβρίου.
Ξεσπάω.
- Βρε παιδιά, σε ένα πείραμα πήρα μέρος, χρονομηχανή κατασκευάσανε και θα μεταφερόμουν στο μέλλον, ένα μήνα αργότερα για να αποδειχτεί πως η χρονομηχανή δουλεύει. Αλλά εδώ είμαι σε άλλο μέρος, ίδια ώρα, ίδιες ημερομηνίες...
- Για να δω το ρολόι σου, μου λέει ο χαστουκάς.
Του το δείχνω.
- SEIKO γράφει εδώ, τι μάρκα είναι αυτή; Δεν υπάρχει.
- Τα SEIKO;
- Το ρολόι σου πάει ένα δευτερόλεπτο πίσω λοιπόν από την παγκόσμια ώρα.
- Δεν νομίζω, του λέω. Συγχρονίστηκα με τη ΝΑΣΑ πριν μπω στο μηχάνημα.
- ΝΑΣΑ; Τί είναι αυτό; Ας το, κατάλαβα τι είναι όλες αυτές οι παπαριές. Λοιπόν σε πιστεύω.
Φαπ, μια φιλική. Γυρνάει στους άλλους.
  -Αγαπητοί συνάδελφοι από το ίδιο αυγό, μια θεωρία επαληθεύεται αυτή τη στιγμή μπροστά στα μάτια μας. Την έχουμε διδαχτεί στο πανεπιστήμιο. Πρόκειται για την αμφιλεγόμενη μα ωστόσο κατά πολλούς βάσιμη θεωρία του Ω. Μυτοτσιμπιδοκατσαβιδοφιστικορινισματογλουόγλουόπουλου, για το ακατόρθωτο του ταξιδεύειν στο χρόνο πέραν του ενός δευτερολέπτου στο μέλλον ή στο παρελθόν, αλλάζοντας απλώς διάσταση και ύπαρξη στο παραδιπλανό παράλληλο σύμπαν που χωρίζεται από το δικό του κατά ένα μόλις δευτερόλεπτο, επαναλαμβάνω, στο μέλλον ή στο παρελθόν.
     Γυρίζει σε μένα πατρικά και με καθησυχάζει.
- Αγαπητό μου πειραματόζωο, έχασες μόνο ένα δευτερόλεπτο από την ζωή στην διάσταση που ζούσες. Σύμφωνα λοιπόν με τον ισχύων νόμο περί ανταλλαγής πειραματοζώων και πειραματοωών, μην ανησυχείς, θα βρίσκεσαι σε καλά χέρια για όσο καιρό μας πάρει να βρούμε σε ποια πειράματα θα εργαστείς υπό την ιδίαν ιδιότητα φυσικά, στο κλουβί ζευγαρώματος του αρσενικού κατρουλαγκοτάνγκου με τάνκα.
- Α, λέω φανερά καθησυχασμένος, αν θέλετε μόνο κάποια στιγμή, τσιμπήστε με. Να... ξυπνήσω...

Δεν υπάρχουν σχόλια: