Πόσοι αναγνώστες επισκέφτηκαν το blog μας ;

Ο διαγωνισμός μας : Διάλογος πάνω σε φωτο του Πάνου

Φωτογραφία του Πάνος Καραδούκας.                
 
- Κι αν είναι κορίτσι ;
Πάνος Καραδούκας
(Ειναι η συμμετοχη μου στο διαγωνισμό... Ξερω λειπουν 196 λεξεις)

____________________________
-Έχει κάτι ψαράκια μέσα.
- Τώρα, δε ξέρω, είμαστε καλά εδώ ;
- Θα χαλαρώσεις κάποια στιγμή ;
-Πρέπει να είμαστε προσεκτικότεροι Μπάμπη.
-Μα δεν έχει ψυχή.
-Περνάνε τα καραβάκια στα είκοσι μέτρα.
-Τα καραβάκια έχουν Γιαπωνέζους.
-Άμα μας δούμε θέμα, σε διαγωνισμό φωτογραφίας, θα σου πω εγώ.
-Ρε μωρό μου, ζήσε τη στιγμή. Ποιος θα ασχοληθεί με τις πλάτες δυο τυχαίων ;
-Ξέρω εγώ, ο κάθε κερατάς παίρνει μια μηχανή και βγαίνει κυνήγι.
-Είμαστε μονάχοι σου λέω , γύρνα και δες !
-Δε γυρνάω, τουλάχιστον από πίσω δεν είμαι αναγνωρίσιμη.
-Εμένα πάντως με ξενέρωσες, θέλεις να φύγουμε ; Τι ψύχωση….
-Να είμαστε προσεκτικότεροι θέλω… Ο δικός μου γυρνάει όλη μέρα εδώ με μια τσάντα μηχανές στον ώμο.
-Ποιος ο Πάνος ;
click


Περικλής Μηλώσης
____________________________________________

  -Μα... Τι λες τωρα?
Μονο μιλουσαμε. Και...ναι. Ηταν τυχαιο.
Μια τυχαια συναντηση.


-Γκριζα και γαλανη!!! Ακυμαντος ο κολπος.

-Καλα...Δεν το πιστευω. Ναι, ειμαστε φιλοι απο παλια. Πολυ παλια.

-Το γκριζο προκυπτει απ τα μικρα συννεφακια απεναντι. Ο παππους μου ελεγε "λιγα συννεφακια πανω στον Ολυμπο...Περιμενε κακοκαιρια.

-Τι εννοεις "ποσο παλια?" Ειμασταν παιδια. Κατι εντελως αθωο.

-Η ατμοσφαιρα ειναι διαφανη αλλα αυτη η ηρεμια...Ισως.. Καμμια καταιγιδα?

-Ναι, ενταξει.. Ενα φλερτακι. Αθωο. Ειμασταν παιδια.

-Την μυριζω την καταιγιδα. Μη σου πω, την αγαπω. Η βιαιοτητα της σ απελευθερωνει. Και μετα απολαμβανεις την καλωσυνη της φυσης.Οταν μερωνει.

-Πραγματικα τωρα, ζηλευεις αυτο το τοσο παλιο αισθημα?
Δεν σου εχω μιλησει γιατι ηταν τιποτα. Ασημαντο.

-Μεσα στην καταιγιδα νιωθεις την ασημαντοτητα του ηχου σου. Μεσα στην βροντη του θειου, η θνητοτητα ειναι ηχηρη.

-Μα...ναι, μου αρεσε. Ηταν ομορφο αγορι. Ειναι.

-Και η πολη!!! Πως φαινεται παρατεταγμενη απεναντι. Ετοιμη να βουτηξει στον κολπο!! Την αγαπω.

-Αν τον αγαπησα? Νομιζω οτι... Δεν ξερω. Ισως ηταν πιο....
Ξερεις.. Οχι τοσο εγκεφαλικο.

-Αυτο το κομματι της, ετσι, στα ορια της υγρης και γηινης επαφης της, διπλα στο κυμα και τους απαλους λοφους της, τον Χορτιατη και τον Ολυμπο μακρια, δενει αυτην την ωρα.
Ειμαι κολλημενος μαζι της.

-Εννοω οτι ηταν πιο χειροπιαστη η σχεση. Δεν ειχε να κανει με αγαπη ρομαντικη. Αν θελεις, ειχε στοιχεια παθους. Πως να το πω?.. Χημεια... Δεν ξερω.

-Τωρα αυτην την ωρα, η σχεση μου μ αυτην την ακτη του κοσμου γινεται σχεση παραφορου ερωτα.

-Το παθος γλυκε μου δεν ξαναζεσταινεται. Χλιαρο? Δε λεει.
Απλα βρεθηκαμε για μια τελευταια φορα. Ισως να ξορκισουμε το παλιο απωθημενο του ανολοκληρωτου. Ισως απο περιεργεια. Μην περιμενεις να σου απαντησω σ αυτο. Δεν ξερω.

-Γλυκεια μου, μ επιασε φιλοσοφικος και ποιητικος οιστρος. Ειναι η ωρα?..
Κι εσυ τοσο σιωπηλη..Χωρις μια κουβεντα, εχεις υποστει την ποιητικη μου φλυαρια..
Σε λιγο νυχτωνει. Παμε?

Τελος.

Ξερω οτι ξεπερασα τον αριθμο των λεξεων. Ξερω οτι δεν ειναι σωστα επιμελημενο.
Ομως σαν επιμελης bohemian, παιρνω μερος σ ολους τους διαγωνισμους της υπολοιπης προικισμενης ομαδας.
Ευχαριστω.

Βάντα Γαλαζούδη 
______________________________________________


-Λοιπόν;
-Τι;
-Χλώμιασες.
-Εγώ;
-Εσύ.
-Αχ, σε παρακαλώ μ' αυτά τα ακαταλαβίστικα...
-Που ήσουν εχθές το απόγευμα;
-Σου είπα. Με την Κλαίρη. Είχε γενέθλια. Πήγαμε στου Μαλλιακουβάρια για καφέ και παγωτό.
-Αλλά γύρισες αργά στο σπίτι.
-Μετά πήγαμε σινεμά.
-Πού;
-Στο σινέ Ρομαντζουλί. Παίζει "Ο εραστής έρχεται".
-Ο εραστής έρχεται;
-Ναι...
-Για ξαναδές, τι βλέπεις;
-Δεν ξέρω.
-Δεν ξέρεις ε;
-Όχι.
-Είσαι εσύ. Με τον εραστή σου. Χτές απόγευμα. Στο λιμάνι.
-Πώς αποδεικνύεις πως είμαι εγώ;
-Με ζουμ στην πλάτη. Οι ελιές σου. Είναι όλες εκεί.
-Θέλεις κάτι να μου πεις τώρα;
-Αυτή η φωτογραφία είναι το δωρεάν μου εισιτήριο προς την ελευθερία.
-Ποιός την τράβηξε;
-Εγώ φυσικά.
-Πώς το αποδεικνύεις αυτό;
- Βλέπεις το λογότυπο. (C) PAVLOS KARALOUKAS
-Και τι λέει το προγαμιαίο συμφωνητικό;
-Πως ακόμη κι αν δεν φαίνεσαι σωστή, μπορώ να σε χωρίσω, χωρίς να πάρεις δεκάρα.
-Θα την κρατήσω τη φωτογραφία.
-Θα τυπώσω άλλη.
-Μόνο έναν όρο είχα στο συμφωνητικό. Να μη μου πεις ποτέ ψέματα. Ένα μόνο ψέμα και φεύγω διεκδικώντας τη μισή περιουσία.
-Είπα ψέματα;
-Στο λιμάνι καθήσαμε δέκα λεπτά. Φεύγοντας σου τηλεφώνησα. Για άκου αυτό...
(-Αγαπούλα μου, ηχογραφώ πάλι την φωνούλα σου για να την ακούω αργότερα. Πού είσαι;
-Στο Ελσίνκι...)


Αχιλλέας Αναγνώστου
_____________________________________________

  
- Είπα να πάω φεστιβάλ, αίθουσα είναι αυτή στο Ολύμπιον; 
- Είναι θεσμός. 
- Δεν καταλαβαίνω Πέτρο, να είναι κανείς σινεφίλ και να μην απαιτεί καλύτερη οθόνη. Εγώ από εκεί βγαίνω με αυχενικό. Μικρή οθόνη και ψηλά. 
- Υπερβολική! Μετά πήγατε για φαγητό; 
- Ναι, στο «Ανατολικό», στη Βενιζέλου. 
- Καλό; 
- Φαγητό ωραίο, ανατολίτικες γεύσεις, το μέρος λίγο έντεχνο, το πάτωμα σαν να μην είχε καθαριστεί ποτέ, άτσαλα τοποθετημένα τα τραπέζια, άβολα καθίσματα. 
- Πάλι υπερβολική. Με το θέατρο ξεκίνησες; 
- Ναι, δυστυχώς το περσινό υπόγειο έγινε πιο υπόγειο. Ευτυχώς ένας τοίχος γλίτωσε το μαύρο και είναι πράσινος. 
- Μαρία, που θα βρουν χρήματα να νοικιάσουν ρετιρέ με θέα; 
- Σωστό και αυτό. Και το μαύρο βοηθά λέει στη συγκέντρωση. 
- Τι έργο θα ανεβάσετε; 
- Τους πνεύμονες του Macmillan. 
- Θα σε βοηθήσει η υποκριτική να ξορκίσεις παλιούς δαίμονες; 
- Αποφάσισα ότι δεν θα ασχοληθώ άλλο. Έτσι και αλλιώς δεν θα είμαι εγώ χωρίς αυτούς και ο χρόνος φεύγει σαν νερό. 
- Οι γονείς; 
-Η μαμά φροντίζει εμένα και το μπαμπά, ο μπαμπάς αναρωτιέται γιατί η καστανιά δεν έδωσε κάστανα. Βλέπουμε ειδήσεις, αναστενάζουμε και ξαναγυρίσουμε στο θέμα της καστανιάς, κάτι λείπει από το χώμα. Καλά είμαστε.

-Εσύ πώς τα περνάς;


Μαρία Σκουντούρογλου

_______________________________________________

 -Θα ζήσουμε μαζί για πάντα (είπε αυτός).
 -Το ποτέ και το πάντα είναι μεγάλη κουβέντα, όμως το τώρα είναι που έχει σημασία (σκέφτηκε αυτή) και άπλωσε το χέρι της στο δικό του.

Εύα Παπαγεωργίου

___________________________________________________

-Δεν είναι πανέμορφη;
-Ποια; Η ξανθιά του απέναντι διαμερίσματος;
-Όχι αγάπη μου. Η πόλη απέναντί μας. Μένουμε τόσο καιρό μέσα στα σπλάχνα της και δεν είχα ποτέ φανταστεί ότι μπορεί να είναι τόσο όμορφη. Έπρεπε να την δω από απόσταση.
-Για να δω κι εγώ……μμμ καλά λες, είναι πραγματικά υπέροχη. Ίσως θα έπρεπε να πάω να μείνω κι εγώ σε κάποιο διαμέρισμα απέναντι για να δεις και να συνειδητοποιήσεις πόσο όμορφη είμαι!
-Μα αγάπη μου, πριν σε γνωρίσω και σε ζήσω από κοντά σε έβλεπα για πολύ καιρό από μακριά και σε έβρισκα πανέμορφη. Έτσι σε ερωτεύτηκα και έγινα δικός σου.
-Κι από τότε άρχισες να απομακρύνεσαι ανεπαίσθητα και μοιραία…παρότι είσαι πάντα εδώ, δίπλα μου, σύντροφος πιστός.
-Μα εγώ….
-Λες να μας έχει ακολουθήσει και εδώ και να μας παρακολουθεί;
-Ποιος;
-Ο επιθεωρητής Μολνταμπάνο φυσικά.
-Μα γιατί να μας παρακολουθεί; Δεν κάναμε κανένα έγκλημα.
-Μα για να μάθει που έχουμε κρύψει το πτώμα του φουκαρά του Ισόβιου Έρωτα.
-Αγάπη μου διαβάζεις πολλά αστυνομικά μυθιστορήματα και τα έχεις μπερδέψει λίγο. Σου θυμίζω ότι ο Έρωτας αυτός δεν λέγεται Ισόβιος αλλά Ισοβίτης και εκτίει την ποινή του κάπου βαθειά μέσα μας στη ωραία φυλακή του.
-Πάμε στο σπίτι μας να δούμε τηλε…όραση



Θανάσης Τσίρος

_______________________________________________

Σχολιάστε ελεύθερα συνδεμένοι στο g-mail σας, πατώντας εδώ κάτω στο "σχόλια :

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

ΝΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ ΑΝΑΔΕΙΧΘΗΚΕ Ο ΘΑΝΑΣΗΣ